Nathalie en Dave Riem uit Den Haag, zus en zwager van de op 20 juni 2005 in Den Haag vermoorde Sylvia Roos. 

In juni 2005 is mijn zus Sylvia Roos door haar partner op een vreselijke manier om het leven gebracht. Hierna stopte voor mij het leven, zij was mijn alles. Ik werd erg agressief naar iedereen om me heen, vertrouwde niemand meer, en belande in een vicieuze cirkel waarvan ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen. Alles raakte ik langzaam om me heen kwijt met name veel vrienden, met mij kon je niet meer praten, ik schreeuwde alleen nog maar over die lafaard die mijn zus haar leven had ontnomen…mijn wraak zou zoet zijn. Met niemand kon ik erover praten totdat ik mijzelf aangemeld had bij ADS, ik leerde daar broers en zussen kennen en ook ouders waarmee ik over het verlies van Syl kon praten… en ze begrepen me zo goed, hierdoor klom ik uit dat donkere dal, viel weer even terug maar werd steeds weer omhoog gehesen, dit hielp mij. Ik ben meegegaan naar bijeenkomsten altijd weer een warm welkom en knokken natuurlijk voor de toekomst van onze andere kinderen. Vanuit ADS heb ik geleerd dat ook nu ouders, broers/zussen/ opa’s/oma’s/tante’s/ooms/vrienden/kennissen/stief opa’s/oma’s enz noem het maar op die dit nu meemaken gebruik kunnen maken van ADS als ze dat zelf willen, het is een uitkomst voor je leed en verdriet die anderen niet zien. Door naar bijeenkomsten te gaan zie je dat je niet alleen voor jezelf knokt, maar ook voor anderen die helaas dit ook mee gaan maken in de toekomst. Dan hopen wij dat er door onze inzet een heleboel verbeterd is.

Ik ben de man van Nathalie Riem-Roos (zusje van Sylvia Roos) en ik ben in Nathalie haar leven gekomen een half jaar na de verschrikkelijke moord op haar zus. In eerste instantie zie je niet dat iemand verdriet heeft en Nathalie wilde er ook niet over praten met mij, totdat het gezellig word; toen zag ik een lach met heel veel tranen. Je probeert er over te praten…. maar ik voelde wel aan haar wat ze meemaakte maar had geen idee bij hoe erg dit was. En zeker niet hoe het voelde om een zus te verliezen….ik zelf heb geen broers of zussen…… Alles wat ik zeg is fout op zo’n moment en er was geen land met haar te bezeilen.. Er is een moment geweest waarin ik laf dacht….. zal ik wel verder gaan met haar?? Zoveel problemen, zoveel verdriet???? Maar toen melde Nathalie zich bij ADS aan en ik zag elke keer als er een bijeenkomst was geweest dat ze weer even kon lachen zonder die tranen.

Er is na die tijd veel veranderd dankzij de steun die wij hebben gekregen bij ADS, ik zag Nathalie meer opleven en vechten waarvoor ze kon… daar putte zij haar kracht in uit en ik uiteindelijk ook, want je heb toch niets liever dan dat je dierbare gelukkig is.. en hun frustratie kwijt kunnen. En daarom help ik ook mee met ADS om er te zijn voor mensen zoals zij die door het verdriet zo geworden zijn door een moordenaar die hun dierbare het leven hebben afgenomen. Door deze ervaring hoop ik dat ik lotgenoten die helaas het zelfde hebben meegemaakt of nu meemaken kan helpen of de juiste weg te kunnen bewandelen waar wij zo voor hebben moeten knokken en uitzoeken… Daarom zeg ik ga naar ADS….

naroos@ziggo.nl                 06.13975131

Nathalie en Dave zitten sinds 2009 in de commissie, onderhouden lotgenotencontacten, nemen deel aan vergaderingen en gesprekken met Justitie, Slachtofferhulp Nederland, Slachtofferhulp Haaglanden, Jeugdzorg, voogdij zaken, rechters, onderzoekers, overheid en politiek.