Hoe moet ik u aanspreken?
U bent zeker lotgenoten, dat zijn  mensen die samen met anderen iets is overkomen dat een pijnlijk litteken in u heeft achtergelaten.
Uit het feit dat u met zo velen hierheen gekomen bent blijkt dat u ook bondgenoten bent; u voelt zich met elkaar verbonden om iets gemeenschappelijks te bereiken.
Om mij voor te bereiden op deze bijeenkomst heb ik proberen te lezen in het boek Mensen gevraagd! Interviews en bijdragen over zinloos geweld door Xander Michiel Beute en anderen.
De pijn en het verdriet die daarin beschreven staan overweldigden mij als lezer, hoeveel meer blijft er dat niet kan worden uitgesproken en dat  inderdaad zo zinloos is dat het niet te begrijpen is. Mijn persoonlijke ervaring heeft vooral te maken met onbarmhartige onverschilligheid, ook een vorm van geweld. Intense pogingen om te vergeten wat je dwars zit, iets dat voor velen blijkbaar heel belangrijk is.
Als lotgenoten bent u machteloos, u kent elkaars lot, pijn en verdriet, lidtekens die niet genezen.
Zoals u nu hier bent met zovelen, laat u zien dat u ook elkaars bondgenoten wilt zijn. Allereerst om met aandacht en barmhartigheid in te gaan op elkaars lot.
En vervolgens om met elkaar te streven naar een andere manier van leven, een andere kijk op het leven.
Ik las een paar dagen geleden in de krant: “De gedachte dat tact, gevoeligheid en eerbied voor anderen een soort schijnheiligheid is, de gedachte dat in alle openheid en zonder enige beperking alles gezegd en gedaan moet kunnen worden, dat is verheffing van lompheid tot een soort ideaal, waarbij grofheid en geweld nodig zijn om te laten zien dat je meetelt.”
Het lidteken in uw eigen leven blijft bestaan, maar meer dan anderen kent u de waarde van die Gouden regel die zo’n 3000 jaar geleden voor het eerst werd uitgesproken en opgeschreven: “Wat gij wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander.”
Ik stel me voor dat u er aan wilt werken dat we de breekbaarheid van ons menselijk leven, de kostbaarheid er van, en gewoon fatsoen, weer uitvinden, ondervinden en samen ervaren, verdedigen en op de voorgrond plaatsen, als eeuwenoude “normen en waarden.” Normen en waarden die meer aandacht en toewijding verdienen dan het gemak waarmee ze door sommigen van onze christelijke politici worden uitgesproken.
Van harte wens ik u toe dat u vandaag, samen pratend en luisterend, als ware bondgenoten, met elkaar kleine ontdekkingen doet, van nieuwe mogelijkheden hoort en ziet, om de kostbaarheid van een mensenleven in ons land te doen stralen.
Dank u voor uw aandacht.  

Tegen geweld is niet veel te doen. Wel tegen cynisme, onbarmhartigheid en schouderophalen. Die kwetsen en die doen ook pijn, al doden ze dan niet.
Dit monument staat hier nu, stil en weerloos. Het nodigt ons ook uit stil te staan. Het wil ons aan het denken zetten, aansporen, bemoedigen, de weg wijzen. Dat  is precies wat het woord monument  betekent. Het staat er dus niet om te beschuldigen.
Het monument is ontworpen en uitgevoerd door Thea Houben uit Roggel.
Het rust op een zacht gewelfd voetstuk van een bijzonder soort natuursteen. De vader van Nicky, Peet Verstappen,  en zijn collega, Bèr Strijbosch, hebben het met zorg en vakmanschap gelegd. Henk Verheijden zorgde daarbij voor de koffie.
Wat zijn dan de elementen waarmee het monument tot ons spreekt, vermaant en bemoedigt?
Beneden beginnend, is daar de top van een bol, de top van onze aarde, die rust op de hardstenen sokkel. Uit die top worden twee handen als het ware geboren of verlost. Zij rijzen en reiken naar boven, open om te ontvangen. Het zijn handen die geen vuist willen maken, geen wapen willen omklemmen, twee handen, open en weerloos als de vleugels van een vlinder, weerloos als een pasgeboren kind.
In de top van die bol staan vijf stokken stevig gegrond, schuin naar boven gericht waar ze zich kruisen, als het geraamte van een tent. Het zijn de takken van de vlierstruik, die het zinnebeeld van eenheid maar ook van tegenstelling is: bittere bladeren en welriekende bloemen en bessen.
We kijken langs de vijf vlieretakken naar boven en daar waar ze zich kruisen verdwijnen ze even in een wolk. De wolk die het monument  “binnendrijft” verwijst naar het verhevene, het goddelijke dat zich in de wolk openbaart en tegelijk verhult. Zo lezen we dat god het joodse volk in de woestijn voorging, verborgen in een wolk. Of dat een wolk Jezus bij zijn hemelvaart onttrok aan de ogen van zijn leerlingen. Of ook dat hij op het einde der tijden zal terugkeren, tronend op een wolk.
Dan komen we boven de wolk, het gebied van de nieuwe aarde. Daar dartelen acht vlinders, groteren en kleineren. Een van hen draagt op zijn vleugel de naam “nicky.”
In veel oude verhalen komt de vlinder voor als het symbool van de menselijke ziel die drie stadia doorloopt: rups, larve, vlinder die leven, dood en weeropstanding voorstellen.
Het getal acht staat voor heilige volkomenheid en nieuwe schepping, de aankondiging van een nieuw begin.
Juist zoals de natuur, verbergt ook dit monument heel veel, dat op het eerste gezicht niet te zien is. Het vraagt om er bij stil te staan en het te laten spreken.
Het monument zelf is geheel uitgevoerd in brons. De techniek die de kunstenares heeft toegepast maakt dat b.v. de vlieretakken niet van echt zijn te onderscheiden. Het is een genot ze aan te raken en de kleine oneffenheden te voelen of de verdikkingen in de takken.
In de oude tijden was brons een heilig metaal: een koning mocht alleen bronzen voorwerpen aanraken of gebruiken.
IJzer daarentegen stond voor onheilig geweld, zinloos geweld, zouden we in onze dagen zeggen.
Zo zal het beeld hier staan, helemaal open, weerloos als een kind. Daarbij kunt u denken aan het zinnetje van de dichter lucebert: “alles wat van waarde is, is weerloos.”
Is dat geen uitnodiging om ieder moment met aandacht te leven? Met aandacht voor wat er nu is, voor wat we nu kunnen en wat we nu zijn. Niet met de aandacht van bijen die koortsachtig heen en weer vliegen tussen de bloem en de bijenkorf en geen tijd hebben om te proeven hoe lekker de honing is.
Maar leven met de speelse aandacht en de levensernst tevens van de broze vlinder, die schijnbaar doelloos  heen en weer fladdert en bij het leven geniet. En mij blij maakt als ik er een zie. 
Sommigen zijn er op tegen dat dit monument hier wordt geplaatst. Het zij zo.
Men kan het het monument niet kwalijk nemen dat het er staat.
En niemand kan het monument het zwijgen opleggen als het bemoedigt en aanspoort, volgens de aard van zijn wezen.
Nu het er eenmaal staat, nodigt het ons uit te leven met open handen, met aandacht en voorzichtigheid jegens elkaar.
Want uiteindelijk zijn we allemaal even broos en vergankelijk als een vlinder, allemaal onderweg naar onze laatste ademtocht.
Welnu, wat broos is, verdedig je alleen met tederheid. Als je het verdedigt met geweld, is het al te laat.
Moge dit kunstwerk ons even, misschien heel even maar, een beter, liever, mens maken als we er naar kijken.
En als we er naar willen luisteren, zullen we zeker horen: “wat gij wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander. Wat gij wilt dat u geschiedt, gun dat ook een ander.”
Zo zal dit monument hier staan: weerloos maar niet zinloos. 

Tot slot in de Klokkenstoel, Klaske en Christa met The Rose van Janis Joplin. 

Daarna volgde alle aanwezigen Pastoor van Lier en de familie Verstappen voor een herdenkingsplechtigheid bij het monument voor Nicky Verstappen dat voor de Isidoruskerk staat. Hier gaf de pastoor uitleg over het kunstwerk van Thea Houben en werden door alle betrokkenen twee minuten stilte in acht genomen voor hun dierbaren die het leven hebben gelaten door een geweldsmisdrijf. 

De dag werd voor de betrokkenen in besloten kring voortgezet in de Groote Peel, alwaar wij om 13.00 uur aankwamen en werden ontvangen door Els Geenen (beheerder Peelkiosk) met een heerlijke lunch.
Na de lunch volgde een drietal korte toespraken, Mans Kerstholt van VVRS begon:

We zij hier bij elkaar omdat ons allemaal iets verschrikkelijks is overkomen. Ons kind,  onze zoon, dochter, broer, zus, vriend of vriendin van …. werd vermoord.
Onze dierbaren willen wij samen herdenken. Dit jaar in het bijzonder met de familie van Nicky Verstappen die in 1998 werd vermoord. Een lekker joch dat niet langer mocht leven omdat iemand anders hierover heeft beslist.
Wij willen met z’n allen laten zien dat wij met de familie van Nicky meeleven. Wij weten tenslotte hoe het is om iemand op deze manier te moeten verliezen. Wij zijn lotgenoten.
Het feit dat de moordenaar van Nicky nog steeds niet is gevonden, maakt het voor zijn ouders en familieleden ondraaglijk waardoor je het nooit echt zal kunnen “verwerken”, voor zover dat al mogelijk is.
Door hier bij elkaar te zijn willen wij de moordenaar van Nicky duidelijk maken dat wij met z’n allen niet zullen rusten voordat hij zich meldt. Zijn leven lang zullen wij hem confronteren met wat hij heeft aangericht. Dit zijn we verplicht aan Nicky en zijn familie.
Dus bij deze een dringende oproep aan de moordenaar van Nicky om zich te melden.
Ook zijn wij hier om alle slachtoffers te herdenken die vermoord zijn door mensen die geen enkel respect tonen voor het leven van iemand anders.
Onschuldige volwassenen en kinderen die zomaar om niks hun leven hebben moeten geven.
Tevens willen wij deze gelegenheid aangrijpen om de politiek er van te doordringen dat een goede kosteloze advocaat onontbeerlijk is.
De gewelddadige dood van een familielid is nooit te voorzien. De gevolgen voor de nabestaanden zijn immens. Individuele burgers kunnen  zich onmogelijk wapenen tegen zo’n ramp met alle gevolgen van dien. Een advocaat kan hierbij een goede dienst bewijzen. Het is  te gek voor woorden dat daders wel recht hebben op een kosteloze advocaat en nabestaanden niet. Zij hebben iemand vermoord en krijgen onmiddellijk een gratis advocaat toegewezen en de nabestaanden…. niets, helemaal niets! Op dit punt laat de overheid de ergst getroffen burgers volledig in de steek. Voor slachtoffers van ernstige geweldsdelicten is een gratis advocaat inmiddels geregeld. Onze slachtoffers zijn dood, mogen de nabestaanden dan tenminste voor hun opkomen en daarbij ook een gratis advocaat inschakelen?
Er wordt vaak gezegd: het leven gaat verder. Dat moet ook. Maar hoe doe je dat. Het is zo beschadigd. Daarom wensen wij alle nabestaanden veel sterkte en kracht om toch verder te gaan.

Na de 3 toespraken door VOVK, VVRS en ADS werd medegedeeld dat de aanwezigen vrij waren in doen en laten, wandelen door de Peel, op het terras blijven of wat dan ook. Als men maar terug was om 17.00 uur voor het buffet. En ieder was op tijd terug, sommigen vermoeid van een lange wandeling door de Peel. Een overheerlijk buffet werd gretig genuttigd. De mooie locatie, het stralende weer en het heerlijke eten en nog meer de warmte en verzorging die uitging van medewerkers Peel kiosk maakte het geheel tot een nuttige en goede dag. In dit verslag willen wij Els en medewerkers, neef John, alle sponsors en vrijwilligers heel hartelijk danken voor alles wat zij voor ons gedaan hebben deze dag in Limburg. Rond de klok van zes uur vertrokken de eerste mensen in de bus naar het noorden. Een half uurtje later gevolgd door de passagiers uit de bus naar het westen. Om ongeveer half acht was de Peel verlaten en vertrokken de organisatoren ook voldaan en vermoeid richting huis.