| |
|
Archief strafmaat
discussie,
|
Herman Bolhaar,
voorzitter van het college van
procureurs-generaal de hoogste baas is van
het Openbaar Ministerie (OM),
onverbeterlijke jongeren die tot zware
criminelen uitgroeien, moeten zo nodig onder
dwang in de gevangenis of in een kliniek
worden behandeld. Voor 'de doorgroeiers' een programma ontwikkelen dat
sterk lijkt op de bestaande Instelling voor Stelselmatige Daders
(ISD), waarin verslaafde 'veelplegers' na hun zoveelste vergrijp
voor twee jaar worden opgenomen. Zij worden, ook tegen hun zin,
aan een behandeling onderworpen.
'Als vrijwillige, ambulante behandeling van gedragsstoornissen
niet werkt, moet het desnoods maar onder dwang met zeer
intensieve programma's in een besloten setting gebeuren,' zegt
Bolhaar. 'Daar wil ik echt vaart mee maken.'
In Amsterdam plegen diverse groepen jonge criminelen die al
vanaf hun jeugd voortdurend in aanraking zijn gekomen met
justitie, extreem geweld. Zo zijn de verdachten van de aanslag
op de rechtbank, een liquidatiepoging en het neerschieten van
een jongen van zeventien pas begin twintig. Dat geldt ook voor
gewelddadige plegers van gewapende overvallen en van andere
geweldsdelicten, waarbij vaak ook (vuur-)wapens worden gebruikt.
Deze jonge mannen hebben in hoog tempo een criminele carrière
opgebouwd die niet meer met de gebruikelijke middelen te stoppen
is.
|
Levenslang |
|
Volgens de in april 2011 aangetreden Bolhaar, die daarvoor
hoofdofficier van justitie was in Amsterdam, gaat het in de
grote steden om ten minste tientallen jongeren. 'Deze jongens
zijn niet over één kam te scheren, maar we zien dat ze zich in
toenemende mate absoluut niet sociaal gedragen en dat ze
doorgaan met het plegen van steeds nieuwe en steeds zwaardere
delicten met veel geweld.' De vraag is dan of niet een geheel andere vorm van interventie
nodig is dan we nu toepassen. We moeten deze jongens van de
straat halen en niet alleen een langdurige, kale celstraf
opleggen, maar ze ook al tijdens hun detentie onderwerpen aan
gedragstherapie en sociale trainingen, desnoods tegen hun wil.
10-03-2012
Het moet mogelijk worden jeugd-tbs te verlengen
als dat nodig is. Daarvoor pleit nu maart 2012 zelfs Sjef van Gennip, directeur Reclassering
Nederland, naar aanleiding van de moord op de 15-jarige Ximena Pieterse.
Haar moordenaar, Stanley A., had vijf jaar jeugd-tbs achter de rug.
Tegen zijn wil werd die toen gestopt. De man vond zelf dat hij nog niet
was uitbehandeld. Jeugd-tbs stopt nu na maximaal zeven jaar. Van Gennip
wil dat het mogelijk wordt een langere
behandeling bij de rechter af te dwingen als
bij een risicoanalyse blijkt dat iemand
gevaarlijk blijft.
Het aantal door rechters
opgelegde straffen van een jaar of langer is tussen
2003 en 2009 bijna gehalveerd (47 procent). Dat
staat in een bijlage bij het onderzoeksrapport
Voorwaardelijk Vrij. Evaluatie van de Wet
voorwaardelijke invrijheidstelling. Dit werd
opgemaakt door het Wetenschappelijk Onderzoek- en
Documentatiecentrum.
Staatssecretaris Fred Teeven (Justitie) stuurde het
rapport 2 maart 2012 naar de Tweede Kamer. De rechters
straffen echter niet minder zwaar, want procentueel
gezien is het aantal lange straffen is wel ongeveer
gelijk gebleven. Er zijn gewoon minder straffen
opgelegd.
Volgens het ministerie is dit deels verklaarbaar uit
een internationale tendens, afname van aantallen
(drugs)delicten en verder uit preventie en
bijvoorbeeld de aanpak van veelplegers. Voor
een evaluatie van de daadwerkelijke effecten van de
voorwaardelijke invrijheidstelling op recidive en
veiligheid is het nog te vroeg, meldt Teeven naar
aanleiding van het rapport.
Straffen tot levenslang
voor loverboys. Minister Ivo Opstelten (Veiligheid en Justitie) wil
mensenhandelaren en vooral zogenoemde loverboys
strenger laten straffen. De maximale straf voor
mensenhandel moet daarom van 8 jaar nu omhoog naar
10 jaar in de toekomst. Als slachtoffers van
mensenhandel de dood vinden als gevolg van de
situatie waarin ze zijn beland, kunnen de straffen
voor de verantwoordelijken uiteindelijk zelfs
uitmonden in levenslang. Dat staat in Opsteltens
Actieplan 2011-2014, dat vooruitloopt op een
wetsvoorstel. Loverboys zijn
pooiers die het vooral op jonge en vaak heel
kwetsbare meisjes hebben gemunt en ze onder valse
(romantische) voorwendselen de prostitutie in
lokken. Deze pooiers maken zich schuldig aan een
zeer ernstig misdrijf dat de slachtoffers voor het
leven tekent, aldus de bewindsman. Hij wil ook op
diverse manieren nog meer dan nu aan voorlichting
gaan doen, om te voorkomen dat meisjes het
slachtoffer worden van loverboys. Het is niet precies
bekend hoeveel slachtoffers loverboys zoal maken,
maar het Coördinatiecentrum Mensenhandel (CoMensha)
registreerde vorig jaar 210 keer signalen van de
loverboy methodiek.
Staatssecretaris
Fred Teeven (Veiligheid en Justitie) kreeg
donderdag 6 oktober 2011 veel steun in de
Tweede Kamer voor zijn plannen het
strafrecht voor jongeren te verzwaren. Zijn
pedagogische plannen om criminaliteit tegen
te gaan, werden Kamerbreed omarmd. Ook zijn
initiatieven om de maximale duur van
jeugddetentie te verhogen van 2 naar 4 jaar,
kregen veel bijval. De diverse plannen maken
deel uit van het zogenoemde
adolescentenstrafrecht dat Teeven wil
invoeren. Dat strafrecht biedt een
'samenhangend sanctiepakket' voor 15- tot
23-jarigen. Een consequente aanpak en
steviger straffen bij ernstige delicten
staat erin centraal. Naast het verhogen van
de maximale duur van jeugddetentie kan een
zwaar zeden- of geweldsmisdrijf niet meer
met enkel een taakstraf worden bestraft. Ook
krijgt de rechter de mogelijkheid 'jeugd-tbs'
om te zetten in gewone tbs, in gevallen waar
blijkt dat de veroordeelde na behandeling
nog gevaarlijk is. Met het pakket hoopt het
kabinet het criminele gedrag van
risicojongeren terug te dringen.
"Van strenger straffen krijg je
alleen een steeds hardere samenleving" en moordenaars vergeven dat
waren de onderwerpen in het
TV programma "Debat op 2" op zaterdag 24
september 2011 en of het zo moest zijn, op de DAG
HERDENKEN GEWELDSLACHTOFFERS. Ondanks de beladen DHG heeft het Jack,
Joost en Martin niet weerhouden om op de uitnodiging, deelnemen aan
dit debat, in te gaan. Het heeft nog steeds niet geholpen dat ADS in
2009 al heel duidelijk heeft aangegeven in het programma "Rondom 10
met Cees Grimbergen" dat harder aanpakken wel degelijk helpt om t
geweld terug te dringen, kijk maar naar de opvoeding. Een ouder
straft zijn kind toch ook uit liefde en pakt ze harder aan als ze
niet luisteren om ze op t rechte pad te houden en dat staat echt
niet de vrijheid van ontwikkeling van de mens in de weg. Het zorgt
niet voor een hardere maar juist een veiligere samenleving. Nu zie
en hoor je dan ook (dankzij al t strijden al die jaren) dat de
slachtoffers/nabestaande nu ook steeds meer rechten krijgen in het
rechtssysteem! Hier word ik juist zo boos en zo ziek van want hoe
"meer rechten" ?! Het is gewoon"ons recht" maar wij mogen er nog
steeds niet echt aanspraak op maken, alleen een dader mag dit. We
zijn echt niet tevreden met wat broodkruimels die wij telkens
krijgen toegeworpen om ons koest te houden zoals bijv. het
spreekrecht, waarbij je niet eens gewoon mag zeggen wat je kwijt
wilt, want je mag de rechter niet te emotioneel beinvloeden en ook
de dader niet persoonlijk aanspreken (aanvallen) met ook die
gevolgen van zijn daad. Waarom mag een advocaat dit dan wel voor de
dader(s) doen? Voor mijn weten straf je pas rechtvaardig als je
buiten de tastbare feiten van de daad,de verdediging van de advocaat
ook,maar dan ook echt "alle" gevolgen en consequenties van die
daad,mee laat wegen in de bepaling van de hoogte van de straf.
Daarbij ook even niet te vergeten de grove fouten en falen van
politie en justitie.
Dan ook even over t punt "vergeven". Het
is een "groot" woord en dit betekend in ieder geval voor
slachtoffers/nabestaande (die t kunnen) niets meer of minder dan dat
ze t zichzelf waardig vinden om de haat en wrok los te laten (terug
te leggen bij diegene die m je gegeven heeft). Omdat je die niet de
kans wilt geven om te groeien en jou leven nog meer te laten
verwoesten. Het heeft niets maar dan ook "echt niets" met de
dader(s) in kwestie te maken. Het is ook niet meer dan menselijke
logica dat je een dader nooit meer tegen wilt komen,alleen die
gedachten al je weerhoud van verder te kunnen gaan met je
leven,omdat je er zo dagelijks mee geconfronteerd blijft worden. Dus
ook dagelijks weer extra geconfronteerd wordt met t verlies van je
dierbare(n) die je de rest van jou leven nooit meer zult zien of
kunnen spreken dankzij die mens(en). Omdat hier geen rekening mee
gehouden wordt,er in t systeem alleen maar alles aan word gedaan dat
de dader een tweede kans kan krijgen, blijf je dan zelf maar zowat
overal weg om die confrontatie (en de gedachte eraan alleen al) wat
meer los te kunnen laten, maar dit zorgt wel dus voor onzichtbare
tralies en t gevoel en wetenschap dat "wij" dus de gevolgen en
consequenties van de daders hun daden moeten dragen de rest van ons
leven.
Ook is het toch voor een normaal mens
niet te bevatten dat bijv.: kinderen die t hebben overleefd of
hebben meegemaakt/meegekregen dat een van hun ouders de andere ouder
of hun zusje of broertje heeft vermoord,worden verplicht om van
jeugdzorg bij deze ouder(dader) op bezoek te gaan,omdat t goed is
voor de resocialisatie van de dader in dit geval dus ouder en daar
hoort een band opbouwen met hun kind ook bij. Weer wordt er hier
"alleen" gekeken naar t bestwil en rechten van de dader en helaas
totaal niet naar in dit geval ook nog eens die van het kind. Dan
spreken hun over "maar je kunt een dader niet voor de rest van zijn
leven blijven straffen voor zijn daad/daden" en komen daders zonder
spijtbetuiging en gedragsverandering weer gewoon terug in onze
maatschappij en worden zelfs voor de gevolgen en consequenties van
hun daad beschermd. Dit dus ten koste van onze veiligheid,want zo
blijven er maar mensen t slachtoffer worden van zo'n gevaarlijk
zieke mens. Als je t dan hebt over t humanitaire recht,dat een dader
ondanks de (gruwel) daad wat die begaan heeft, ook maar een mens is
en weer een kans moet krijgen in onze maatschappij, dan vind ik
persoonlijk:
Als eerste dat een gevangenis dan ook een heropvoedingcentrum zou
moeten zijn,waar ze als beter mens uit horen te komen in plaats van
slechter zoals nu. Een gevangenis is geen gevangenis maar eerder een
staatshotel en een school voor criminelen waar ze ook leren "hoe ze
mij niet meer kunnen pakken als ik vrijkom".
Als tweede dat een dader (vooral uit een TBS-kliniek) niet eerder
vrij mag komen zonder (echte) spijtbetuiging en gedragsverandering,
met respect voor de mede mens om de veiligheid van de gehele
bevolking te waarborgen. Maar dan krijg je als antwoord dat dit niet
kan vanwege t humanitaire recht van de dader en dat dit de vrijheid
van ontwikkeling van de mens in de weg staat. Ook dat de staat niet
de verantwoordelijke / vertrouwenspersoon, net als een ouder is.
Waar zijn dan al die instanties voor in t leven geroepen?
Nu komt er zelfs weer een ziekelijk
groepje apen dat opkomt voor "levenslang gestrafte" dat ook hun weer
een kans op gratie en dus vrijheid moeten krijgen. Mogen GOD hun
behoeden dat t nooit een van hun dierbare mag overkomen. HALLO... We
hebben t hier niet over een fietsen dief! Op t moment dat een
dader(s) zijn slachtoffer dit aandeed keek die toch ook niet naar t
humanitaire recht van deze mens! En wat weegt zwaarder t humanitaire
recht van een zware delinquent of dat van onschuldige
slachtoffers/nabestaande en miljoenen burgers?!
Er zijn twee films die ik heb
gezien,ja films maar helaas voor ons allen wel (gebaseerd op) de
realiteit:
Primal Fear - Edward Norton :http://nl.wikipedia.org/wiki/Primal_Fear_(film)
The devils advocate - Al Pacino :
http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Devil%27s_Advocate
Ieder normaal denkend mens die deze
heeft gezien zal net als ik enorm schrikken en het met ons (ADS)
eens zijn dat de enige rechtvaardige straf voor een moordenaar
"bewezen feit: Moord met voorbedachte rade" levenslang is en altijd
zal moeten blijven. Harder straffen wel degelijk werkt om t geweld
terug te dringen en hen die niet willen leren en een gevaar vormen
voor ons allen niet meer thuis horen in onze maatschappij. Maar ook
dat dit een strijd is tegen de duivel in eigen persoon:"VADERTJE
STAAT" Met hun afschuifpolitiek, urenlang slaapverwekkende
discussies om maar geen antwoord te hoeven geven en met mooie
woorden of kruimeltjes je zoet te houden en er alles aan doen om de
waarheid voor ons te proberen te verbergen. Ze beloven je gouden
bergen en halen ondertussen de grond onder je voeten uit. De
vrijheid is uit de hand gelopen, er is geen respect, normen,
waarden, fatsoen en veiligheid meer en we zullen dus met z'n allen
moeten willen gaan inleveren en samenwerken om er "echte vrijheid"
voor terug te krijgen.Eveline
Warman,
commissielid ADS
|
|
|
Dat de strafmaat discussie nog lang
niet voorbij is is gebleken uit de brief van vrijdag 1 juli 2011
waarin de
Raad voor de Rechtspraak Minister Opstelten van Veiligheid en
Justitie adviseert af te zien van de plannen de
minimumstraffen op delicten waar tenminste straffen van maximaal
12 jaar worden gegeven vooral niet in te voeren. De Minister had het plan een
minimumstraf door te voeren voor degene die voor de tweede keer
een ernstig delict hebben gepleegd. Denk hierbij aan moord,
doodslag en ernstige zedenzaken. Meer reactie vanuit de
rechterlijke macht bleef niet uit. Rechter Fred Salomon stoort zich
eraan dat het kabinet lijkt mee te gaan met de gangbare opvatting dat
rechters te mild straffen. |
Levenslang |
Het kabinet is van plan bij de Tweede Kamer een
wetsvoorstel in te dienen waarin wordt bepaald dat criminelen die binnen 10 jaar
opnieuw een feit begaan waarvoor 12 jaar gevangenisstraf of meer kan worden
opgelegd minimaal tot de helft van het wettelijke strafmaximum moeten worden
veroordeeld. Er zal dan wel sprake moeten zijn van een ernstige inbreuk op de
lichamelijke integriteit van het slachtoffer.
Dit wetsvoorstel druist in tegen een wezenlijk onderdeel van onze rechtsstaat.
De wetgever bepaalt wat wel of niet mag in dit land en bepaalt tevens welke
straf er moet worden opgelegd als de wet wordt geschonden. De wetgever bepaalt
of er een geldboete op staat of een werkstraf of een leerstraf of een
gevangenisstraf of een combinatie van deze straffen.
De wetgever bepaalt ook de hoogte van de straf. Zo staat er op diefstal maximaal
4 jaar gevangenisstraf, op afpersing maximaal 9 jaar gevangenisstraf en op
verkrachting maximaal 12 jaar gevangenisstraf. De wetgever bepaalt in
tegenstelling tot veel andere landen niet de minimumstraf. Er staat dus niet in
de wet dat de winkeldief minimaal 4 weken moet krijgen, de afperser minimaal 6
maanden en de verkrachter minimaal 3 jaar. Dergelijke minima bestaan in
Nederland niet, en dat geeft de rechter in Nederland een grote mate van
vrijheid.
Bij het bepalen van de straf let de rechter in het bijzonder op twee aspecten:
de ernst van het feit en de persoon van de dader. Een eerdere veroordeling is
een belangrijke, maar dus niet de enige factor. Ook de psychische gesteldheid
van de dader en zijn rol bij het misdrijf kunnen bij het bepalen van de straf
een belangrijke rol spelen.
Dit systeem - wel maximumstraffen, geen minimumstraffen - kennen we in Nederland
sinds de invoering van het Wetboek van Strafrecht in 1886. Dit systeem wordt
door het wetsvoorstel doorbroken. En dat zonder goede argumenten, zoals het
advies van de Raad voor de Rechtspraak laat zien. Uit dat advies blijkt dat de
veronderstelling dat dankzij het wetsvoorstel de recidive zal verminderen niet
klopt.
Het wetsvoorstel betekent dat in de daarvoor in aanmerking komende gevallen het
niet langer de rechter is die de hoogte van de straf bepaalt, maar de wetgever.
Althans, als de rechter als het aan hem of haar had gelegen een lagere straf had
willen opleggen dan die de wetgever in het wetsvoorstel bepaalt.
Slechts in één geval kan de rechter onder het opleggen van de minimumstraf
uitkomen: indien zich ten tijde van of na het begaan van het misdrijf
uitzonderlijke omstandigheden hebben voorgedaan die, indien de minimumstraf zou
worden opgelegd, zouden leiden tot een onbillijkheid van zwaarwegende aard. Maar
deze ontsnappingsclausule tast de kern van het wetsvoorstel niet aan.
En dat terwijl er zo'n prachtig alternatief beschikbaar is. Via een aanwijzing
kan aan de officieren van justitie worden opgedragen bij delicten waar het hier
om gaat minimaal de helft van het strafmaximum te eisen. Als de rechters daarin
niet meegaan en onder de helft van het strafmaximum zouden willen duiken, zullen
zij dat moeten motiveren. Zo laat de overheid zien hoe men tegenover dergelijke
misdrijven staat en men laat het wettelijk systeem onaangetast. Ik vind het
volstrekt onbegrijpelijk waarom de minister deze tussenstap overslaat. Temeer nu
dergelijke aanwijzingen al lang bestaan. Zo moet de officier van justitie bij
delicten tegen politiemensen en hulpverleners de strafeis verdubbelen.
Veel mensen denken dat we licht straffen en dat we verkrachters met een
taakstraf wegsturen. Maar dat strookt niet met de werkelijkheid. Uit onderzoek
is gebleken dat het strafklimaat in Nederland tot het strengste van Europa
behoort. En verkrachters gaan heus niet met een werkstrafje naar huis, maar
krijgen jaren gevangenisstraf.
Wij rechters zijn dus helemaal niet soft, maar veel mensen denken dat het wel zo
is, en het kabinet voedt op deze manier dit vooroordeel. Ik vind dat het kabinet
de rechterlijke macht met dit wetsvoorstel schoffeert, zoals het ook kunstenaars
beledigt door zonder goede gronden het advies van de Raad voor Cultuur over de
kunstsubsidies te negeren. Ook het taalgebruik staat mij niet aan. Er wordt door
politici openlijk gesproken over de verderfelijkheid van het 'subsidie-infuus'
en de leden van de Raad voor Cultuur moeten uit hun dure gebouw worden
'geknikkerd'. Wat een minachting voor mensen die op een fatsoenlijke manier hun
werk doen.
Wat staat ons nog te wachten? Dit is niet het einde van in mijn ogen
populistische maatregelen, maar het begin. Ik wil hier niet aan meedoen.
Als het kabinet niet luistert naar de Raad voor de Rechtspraak en het
wetsvoorstel doorzet, wil ik niet langer als strafrechter optreden. Niet dat het
kabinet hiervan wakker zal liggen. Maar ik zal geen rustige nacht meer hebben
als ik hier in meega. En dat wil ik mijzelf niet aandoen.
Fred Salomon is senior rechter bij de rechtbank Amsterdam.
Vrijdag 1 juli 2011 heeft de
Raad voor de Rechtspraak Minister Opstelten van Veiligheid en
Justitie in een brief geadviseerd af te zien van de plannen de
minimumstraffen op delicten waar tenminste straffen van maximaal
12 jaar worden gegeven vooral niet in te voeren. De Minister had het plan een
minimumstraf door te voeren voor degene die voor de tweede keer
een ernstig delict hebben gepleegd. Denk hierbij aan moord,
doodslag en ernstige zedenzaken. Het Burgercomité heeft
gepleit voor invoering minimumstraffen voor elke pleger van
dergelijke delicten maar kan zich vinden in de plannen
hieromtrent van de Minister. Het advies komt voor het
Burgercomité niet echt als een verrassing. Wel heeft zij met
verbazing kennisgenomen van de argumentatie die de Raad
hanteert. Zij zegt onder meer dat
Nederland t.o.v. andere landen al streng straft. Zij vergelijkt
daarbij echter met landen die kennelijk minder straffen.
Vergelijk met Aziatische en Afrikaanse landen zouden een heel
andere uitkomst bieden waarbij het Burgercomité direct stelt of
dat is wat wij zouden moeten willen. Maar het gaat hier om de
vraag wat vergelijk je met wat.
Daarbij komt nog bij: wat is streng straffen als de nabestaanden
moeten leven met het feit dat hun dierbaren nooit meer
terugkomen; die moeten zij hun levenlang missen. Vaak in de
wetenschap dat het slachtoffer beestachtig is afgeslacht. Soms
met tientallen messteken, soms in de brand gestoken. Mijn zoon
Pascal is gestoken en een aantal malen overreden. Is 10, 12, 15
jaren bruto straf, dus netto 6,5, 8 en 10 jaar streng??Een ander argument wat de
Raad hanteert is een oer Hollands argument namelijk de kosten.
Langer straffen kost kennelijk teveel.. Een bedenkelijk
argument. Nederland wordt bij
invoering van de minimumstraffen er niet veiliger op en het zal
de recidivecijfers niet verminderen, aldus de Raad. Wij praten
hier notabene over recidivisten. Zal het met mensen die twee
keren een ernstig delict hebben gepleegd veiliger worden door
hen kennelijk minder te straffen? Goedkoper wel. Dat is het
Burgercomité volledig met de rechters eens.
Maar veiligheid van
de samenleving zal toch eigenlijk een hogere prioriteit moeteen
hebben. En dat mag best wat kosten.
Tenslotte het argument waar
menig nabestaanden wakker van zal liggen.
De Raad is bang dat rechters
gedwongen worden straffen op te leggen die niet in verhouding
staan tot de ernst van het misdrijf
Ernst van het misdrijf??
Een kind verkracht wat verder voor het leven getekend is; een
moord op een dierbare met als gevolg dat hele gezinnen en
families de weg kwijt zijn geraakt. De gevolgen strekken
aanmerkelijk verder dan de moord zelf!
Rechters hebben, naar het
oordeel van het Burgercomité, nog volop de gelegenheid hebben
om gedifferentieerd te straffen, namelijk van minimum
straf(kennelijk voor een delict wat er nauwelijks toe doet in de
ogen van de Raad,) tot aan het maximum straf. Daar zit nog een
zee van ruimte in. Deze ruimte kan dan ook besteedt worden aan
de (persoonlijke) omstandigheden
Voor nabestaanden maar in ieder geval voor mij als vader van
een kind wat op gruwelijke wijze is vermoord voelt juist deze
uitspraak als een dolksteek in de rug om maar eens een akelig
vergelijk te maken.
Deze uitspraak voelt als
minachting voor slachtoffers en nabestaanden.
Het geeft aan de ook deze Raad vast wil houden aan de belangen
van de dader, totaal geen enkel rekenschap houdt met het
slachtoffer in geval een ernstig zedendelict dan wel moord of
doodslag.
1 juli 2011,
Joost Eerdmans, Burgercomité tegen
Onrecht
|
|
|
