Keiharde afrekening op een 'jochie' uit Kaatsheuvel.

"We willen weten waarom. Waarom moest Kamiel dood?"

Tekst: Marloes de Moor

Op 29 oktober 2001 parkeert de 22-jarige Kamiel Snaphaan zijn auto voor de deur van zijn ouderlijk huis in Kaatsheuvel. De voordeur zal hij echter nooit bereiken. Iemand schiet hem tot driemaal toe door zijn hoofd. Alles duidt op een professionele liquidatie. De familie Snaphaan staat voor een raadsel. Waarom Kamiel?

"We aten die maandagavond erwtensoep met z'n drieën. De jongens waren aan het dollen. Kamiel plaagde zijn broer. Het ging over zijn vriendinnetje. Joris stoof natuurlijk meteen overeind. Kamiel kreeg altijd iedereen op de kast. Om half acht keerde de rust terug in huis en vertrok hij naar de sportschool. Die avond deed ik de rolluiken al vroeg omlaag, omdat ik moe was en me niet lekker voelde. Alles zat potdicht. Juist die avond...", vertelt Anita, de moeder van Kamiel.Het raakt haar nog steeds als ze over die avond praat.

Dood in auto

Tussen half tien en tien uur komt Kamiel aangereden bij zijn ouderlijk huis aan de Mgr Völkerstraat in Kaatsheuvel. Hij parkeert zijn auto en belt intussen met een vriend. Dat telefoongesprek beëindigt hij nooit. Onverwacht vuurt een onbekende schutter achttien kogels op hem af, waarvan drie in zijn hoofd. Hij overlijdt vrijwel meteen aan zijn verwondingen. Maar het duurt nog zeker drie uur voordat iemand hem vindt. Kamiel's moeder, stiefvader en broer liggen nietsvermoedend te slapen achter de gesloten rolluiken. Ook de buren merken niks van de verschrikkelijke gebeurtenis die slechts een paar meters verderop plaatsvond.

Een buurjongen laat zijn hond uit en passeert de auto. Hij ziet Kamiel zitten, maar heeft niet in de gaten dat er iets ernstigs aan de hand is. Als hij tien minuten later terugloopt en Kamiel nog steeds in de auto zit, slaat hij alarm. Rond half één 's nachts belt hij aan bij de familie Snaphaan: "Volgens mij is er iets met Kamiel. Ik denk dat hij onwel is geworden."

Henk Snaphaan, de stiefvader van Kamiel, gaat in zijn kamerjas naar buiten om te kijken wat er is gebeurd. En dat is hem meteen duidelijk. Kamiel is doodgeschoten.

In shock vertelt hij het vreselijke nieuws aan Anita. Die rent naar de slaapkamer van haar oudste zoon, springt op zijn bed en is totaal overstuur. "Kamiel is dood!" Henk wil haar de aanblik besparen, maar niemand kan haar tegenhouden. Anita stormt naar buiten om bij haar zoon te zijn. De politie en ambulance zijn inmiddels aangekomen en zetten de straat af. Het is muisstil. Buren zijn in diepe slaap. Joris: "Het was heel onwerkelijk. Die donkere stilte. Alleen wij waren er. Pas rond zes uur 's morgens kwamen de eerste buurtbewoners naar buiten."

Uit respect voor de familie laat de politie het lichaam van Kamiel in de auto zitten en wordt hij op deze manier afgevoerd voor nader onderzoek.

"Donderdag kwam hij weer bij ons terug en lag hij opgebaard in de huiskamer," vertelt Anita. Ze streelt met haar duim over een foto van die dag. Kamiel ligt vredig in de kist. Een mooie jongen. Weelderig zwart haar, lange wimpers. Hij draagt een hagelwit overhemd met een leren colbertje. In zijn voorhoofd zit de ruwe schotwond die niet lijkt te passen bij het onbezorgde leven dat hij leidde.

Snelle jongen

Kamiel is een snelle jongen, een levensgenieter. Hij houdt van mooie kleren en auto's, gaat graag uit, heeft veel vrienden en een druk bezet leven. In het Brabantse Kaatsheuvel is hij een bekend gezicht.

Joris is een stuk rustiger dan zijn broer: "Ik was een grijze muis, maar mijn broer viel op. Hij had flair. Als hij binnenkwam, wist iedereen wie hij was. Soms had hij wel vier afspraken op een avond. Een dag was te kort voor hem. Hij ging ook niet op vakantie, omdat hij thuis niets wilde missen."

Anita glimlacht: "Ik noemde Kamiel altijd mijn vlinderkind. Hij fladderde overal heen. Met iedereen kon hij goed overweg: van arm tot rijk. Hij was zelfstandig, maar soms ook naďef. Eigenlijk echt een jochie nog."

Werd dat fladderen hem wellicht fataal?

Geruchten gaan dat Kamiel op kleine schaal in XTC-tabletten handelt. Hij vindt het wel interessant om een beetje 'mee te doen' in deze wereld. Kort na zijn dood komt bij de politie de tip binnen dat Kamiel iemand zou hebben opgelicht bij XTC-handel. Er wordt een verdachte aangehouden, maar die wordt wegens gebrek aan bewijs weer vrijgelaten.

Joris: "Voor ons is het een groot raadsel. Natuurlijk ga je gissen. Wat kan het geweest zijn? Drugs? Foute vrienden? Zijn relatie? Vooral in het begin bestempelden mensen mijn broer als een crimineel. Omdat hij voldeed aan het imago. Als jonge jongen reed hij in een BMW. Maar die auto was twaalf jaar oud."

"Hij drukte ook nog wel eens flink het gaspedaal in. Voor buitenstaanders is het plaatje dan compleet,"zegt stiefvader Henk.                                                                                                                                   

Het politie-onderzoek verloopt moeizaam. Hoewel alles duidt op een koelbloedige professionele afrekening, is de aanleiding daartoe allerminst helder. De politie houdt er dan ook rekening mee dat er wellicht een ander motief is. Het zou kunnen dat Kamiel te veel wist of dat bepaalde zakelijke of privé-contacten hem fataal zijn geworden.

Een bange of onrustige indruk maakt Kamiel niet in de weken voor zijn dood. Joris:"Kamiel was nooit nergens bang voor. Hij gedroeg zich ook niet anders dan anders."

Tegen zijn vader Piet heeft hij wel een keer iets losgelaten. Piet:"Hij zei tegen mij 'Ze pakken mij nog een keer'. Misschien wist hij onbewust dat hij zou worden doodgeschoten."

Vijf jaar na dato is de moord op de jonge Kamiel nog altijd niet opgelost. De politie heeft een aantal verbanden met andere moordzaken onderzocht, maar dat leverde niets op. Het onderzoek is niet gesloten, maar ligt op de plank totdat er nieuwe aanwijzingen zijn.

Piet Snaphaan vindt het moeilijk dat de dader niet is gepakt: "Ik kan er niet mee leven dat er iemand vrij rond loopt die mijn zoon heeft vermoord. Het zou mij rust geven als ik wist wie het was."

Zijn zoon Joris hecht daar minder belang aan:"Ik krijg er mijn broer niet mee terug. Hij is dood, en daar kunnen we niks meer aan veranderen. Ik zou wel willen weten waarom. Waarom wordt een jongen van 22 jaar zó afgerekend? Ik snap het niet."

'Kamiel geeft kracht'

Inmiddels weet de familie enigszins om te gaan met de dood van Kamiel, maar het gemis blijft. Anita:"Wij zijn ons bewust van de betrekkelijkheid en de broosheid van het leven. Er zit een flinke wond in ons hart die steeds weer wordt geraakt bij elke verdrietige of blijde gebeurtenis."

Joris mist zijn broer nog elke dag, maar heeft er ook veel kracht uitgeput:"Nadat Kamiel doodging, liet ik mijn haar groeien en parkeerde mijn auto net zo in als hij. Ik wilde zijn zoals hij en miste hem verschrikkelijk. Hij was jonger dan ik, maar voor mij was hij een grote broer, mijn steun en toeverlaat. Langzamerhand leerde ik ermee leven. Ik ben gegroeid, sterker geworden. Eigenlijk ben ik steeds meer op Kamiel gaan lijken. Ik neem mijn eigen beslissingen en kom voor mezelf op, net als hij. Vroeger was ik niet zo." 

Ieder jaar plaatst de familie op 29 oktober een gedicht voor Kamiel in de krant. Op de plek waar hij werd gevonden, herdenken zij hem met familie en vrienden.

De eerste jaren ging Anita elke dag naar het graf van haar zoon, maar sinds enige tijd doet ze dat minder. Ze legt haar hand op haar hart: "Ik weet nu dat hij hier zit. Dat geeft me rust."

Ze bladert door een album met foto's van haar jongste zoon. Hij kijkt zelfverzekerd in de lens en toont zijn ontblote bovenlijf. Op een andere foto staat hij trots bij zijn BMW730, op zijn neus een donkere zonnebril en zijn zwarte haar achterover gekamd met veel gel. Maar dan ook ineens diezelfde Kamiel liefkozend met een baby in zijn armen.

"Zo was hij. Hij wilde graag stoer zijn, maar had in feite zo'n klein hartje. Heel bezorgd en fijngevoelig. De dag voordat hij stierf, kwam hij naar me toe. Ik was moe van mijn nieuwe baan, en dat merkte hij aan me. Hij zei: 'Moedertje, je moet niet zo hard werken. Dat hou je toch niet vol. Je ziet wit. Dit is teveel voor jou.' Dat moment koester ik."

Op het dressoir heeft Anita een plek ingericht met ingelijste foto's. Ze brandt daar elke dag een kaarsje voor hem.