Eén harde klap tegen z'n hoofd van een Ier en een fatale inschattingsfout van een ziekenhuisdokter in Venlo maakten in augustus 1999 een abrupt einde aan het leven van Joep den Mulder uit Sevenum. Zijn ouders, Piet en Tiny den Mulder, krijgen sindsdien figuurlijk klap na klap te verwerken, maar leven nog steeds. Al noemen ze het zelf geen leven. Sinds kort worden ze behandeld door een psychotherapeut in Nijmegen. Simpelweg omdat ze nog steeds niet zijn toegekomen aan de verwerking van Joeps dood. Excuses van het ziekenhuis en van de Ier P. heeft de familie Den Mulder nooit gehad. De ouders, maar ook de Ier wachten nu al ruim drie jaar op een definitief vonnis.
De waarschijnlijk laatste stap naar dat definitieve vonnis werd deze week in Den Bosch gezet. In het gerechtshof daar stond de Ier P. in hoger beroep terecht voor de klap die hij in juli 1999 na een woordenwisseling op straat uitdeelde aan de veertienjarige Den Mulder. De rechtbank in Roermond veroordeelde de nu 33-jarige Ier eerder dit jaar tot 240 uur dienstverlening wegens eenvoudige mishandeling. Volgens de rechter heeft de Ier veel te lang op zijn vonnis moeten wachten. Daarnaast had Den Mulder nog geleefd als het ziekenhuis in Venlo hem direct had behandeld aan zijn hoofdletsel. Genoeg redenen voor de Roermondse rechtbank om de Ier geen celstraf, maar een taakstraf op te leggen.

-Het openbaar ministerie in Den Bosch eiste gisteren in hoger beroep dat het Hof die werkstraf omzet in twee jaar gevangenisstraf wegens zware mishandeling, die leidde tot de dood. Of het ziekenhuis in Venlo gefaald heeft of niet, vindt het OM van ondergeschikt belang. Als de Ier de klap niet had uitgedeeld, had Den Mulder nog geleefd. Een theorie die tijdens de zitting werd onderschreven door de Nijmeegse neurochirurg Grotenhuis, die Den Mulder vlak voor diens dood nog opereerde.

Weinig nieuwe feiten, veel emotie. Zo kan het hoger beroep deze week het best omschreven worden. De rechtbankpresident kiest vanaf de eerste seconde voor de menselijke benadering. Hij vraagt de Ier P. waarom hij Joep heeft geslagen. Waarom bij hem na vijf halve liters bier de stoppen doorsloegen, terwijl hij daarvoor nooit met de politie in aanraking was geweest? Of hij soms getraind had om zo'n harde klap te kunnen verkopen? En of hij spijt heeft van zijn daad?
De ouders wachten gespannen op de antwoorden. P. heeft in drie jaar tijd immers nooit contact met hun gezocht. Misschien durfde hij niet? Of raadde zijn advocaat hem aan geen openlijke excuses te maken? Nadat de tolk de vragen van de rechter voor P. heeft vertaald, volgt een korte, droog opgehoeste spijtbetuiging. "Ik had nooit naar de jongen moeten teruglopen. Ik had hem niet moeten slaan. Heb zeker geen training gehad om te slaan.'
-P. toont voor het eerst openlijk berouw. Gemeend of niet, zijn advocaat D. Moszkowicz opent een uur later frontaal de aanval op de familie Den Mulder als hij uitlegt dat twee jaar cel voor zijn cliënt "onacceptabel' is. Niet alleen het ziekenhuis in Venlo had Joeps dood volgens hem kunnen voorkomen. Ook de ouders van Joep zijn in zijn ogen ernstig in gebreke gebleven. Ze lieten hun zoon met pijn naar bed gaan, waar hij tot de volgende morgen "in zijn eigen braaksel en urine bleef liggen.'

Het verweer van het OM - "De ongeruste ouders vertrouwden terecht op het geruststellende advies van de arts in Venlo' - wordt door Tiny den Mulder niet meer gehoord. De Sevenumse heeft de rechtszaal in tranen verlaten. Haar man Piet blijft vertwijfeld achter.
In hoeverre het hof in Den Bosch getoonde emoties en spijtbetuigingen laat meewegen in zijn vonnis, blijkt over twee weken. Dan doet de rechter uitspraak