Susan van den Berg, vijf jaar na de gewelddadige dood van Natasja  

Wat rest zijn de gedachten aan en de liefde voor Natasja.
Enkele schriften vol en een foto van een vrolijke jonge vrouw; dat zijn onder andere de zaken die vijf jaar na de geweldige dood van Natasja Veenman nog steeds centraal staan bij haar familie. De 26-jarige Hoekse werd vijf jaar geleden door messteken om het leven gebracht."Nog dagelijks worden we geconfronteerd met nieuwe slachtoffers van geweld. Waarbij de dader (maar ook veelal de omgeving) vergeet dat ook de hele familie en vriendenkring slachtoffer wordt en blijft,"aldus de moeder van Natasja Susan van den Berg, die na vijf jaar de moed kon en wilde opbrengen haar verhaal te doen.
"Natasja had kort een relatie, maar daar maakte ze na enkele weken al een einde aan. Die vriend kon dat echter niet verwerken en dat werd haar fataal. Hij heeft zeven jaar gekregen en loopt nu weer rond, want zeven jaar gevangenisstraf betekent in Nederland, dat je na vier en een half jaar vrij komt." De dader had al eens eerder bij het RIAGG en andere hulpverlenende instanties aangeklopt om hulp, maar niemand zag toen in hoe ver hij heen was. "Na een film gezien te hebben bedacht hij;'als ik Natasja dood maak hoef ik niet meer aan haar te denken'. Dat zat in zijn hoofd. Pas vorig jaar, na zijn vrijlating, hoorden we van hem de ware toedracht." Onze dochter was de dupe van een slachtoffer van de maatschappij'.
In vijf jaar tijd is Susan een 'ervaringsdeskundige' geworden in het signaleren van ellende rond slachtoffers en de kring daar omheen. Susan met een familie die troost zocht en vond bij elkaar, maar niet van professionele zijde. "Je loopt constant met de kop tegen de muur. Alle aandacht gaat naar de dader. Die wordt opgepakt, onderzocht, er wordt uitgebreid mee gesproken en alle facetten van zijn leven en bestaan worden aan een nader onderzoek onderworpen. Kosten noch moeite worden gespaard om te kunnen achterhalen waarom hij of zij  iets heeft gedaan, of er misschien verzachtende omstandigheden waren, of er kans op herhaling bestaat en ga zo maar door. Maar wie denkt er aan de mensen die achterblijven? Ja, je kunt terecht bij Slachtofferhulp: op werkdagen tussen 9 en 5 uur. Maar dat zijn net de tijden dat je zelf 'tussen de mensen zit' en je zinnen probeert te verzetten. 's Avonds en in de weekenden stapelen echter de problemen zich op in je hoofd en juist dan kun je nergens terecht." "Hoe leefbaar is Nederland?" vraagt Susan zich al vijf jaar in alle ernst af. "Je kent de weg niet die volgt of te volgen is na een ernstig misdrijf, je moet toevallig van iemand iets horen. Hoe werkt het op de rechtbank? Wanneer, hoe en door wie wordt de zaak behandeld? Wat moeten we wel en wat juist niet doen? Wat moeten met een strafmaat van 7 jaar, met wie kunnen we daarover praten? Pas na drie jaar ontdekten wij dat er een vereniging is voor ouders van een vermoord kind. Waarom wordt daar niet eerder op attent gemaakt? Waarom meldt de politie niet elk slachtoffer aan bij Slachtofferhulp, zodat meteen actie ondernomen kan worden?" Sinds kort is er een stichting opgericht: 'Slachtoffers van Geweld'. "In je omgeving vindt men het veelal vervelend dat je na een bepaalde tijd nog steeds over je kind of de omstandigheden loopt zeuren. Bij dergelijke verenigingen kun je echter altijd je verhaal kwijt, want men weet waar je het over hebt. Het verliezen van een kind of een familielid door moord is als een amputatie; dat blijft je hele leven bij je!" Besef. Na gesprekken met de dader, die vrij is maar de maatschappij niet in durft, kent de familie van Natasja nu de ware toedracht rond de moord. "Met elkaar hebben we zoiets van: wat er ook gebeurt, we leggen ons bij de uitslag van de zaak neer. Dat laten we verder achter ons. Door de gesprekken is het plaatje rond. We weten nu wat we wilden weten. Wel besef je in de loop der jaren hoeveel je om elkaar geeft. Dat zeggen we ook tegen elkaar, nu het nog kan!" Doorleven kost soms erg veel energie. "Je moet constant opkomen voor je eigen belangen, je eigen gevoelens. Menig keer wordt je in de verdediging gedrukt. Moord in je directe omgeving heeft een geweldige impact op jezelf, op de mensen om je heen.

Niet iedereen realiseert zich dat en het gebeurt eigenlijk nog dagelijks om je heen: sla de krant er maar op open." Helpen. Om mensen, die geconfronteerd worden met dezelfde ellende als Susan en haar kinderen ondervonden, te helpen is zij een van de initiatiefnemers van de stichting Aandacht Doet Spreken.

"Een stichting met name voor kinderen, partners, familieleden en vrienden van het slachtoffer. We hebben inmiddels een nieuwe website www.aandachtdoetspreken.nl met daarop tal van gegevens die van belang kunnen zijn. Dan kan men tenminste ergens terecht; bij mensen die weten wat het is om - buiten je wil om - geconfronteerd te worden met zo iets vreselijks als moord."

Als ik morgen dood ga
leef dan gewoon door
want je hebt me laten weten
dat, als je me verloor je
me nooit zou vergeten.

Natasja.