Schitterend onderzoek teleurstellend afgerond  

BREDA – Het was op vrijdag 2 juni 2006een druk bezochte persmeeting in Motel Brabant aan de Heerbaan in Breda. Cees van Rooij, vader van de in 2004 vermoorde Tinka, presenteerde daar het echte verhaal over de moord op zijn 27-jarige dochter. Uit dankbaarheid voor de wijze waarop zij te werk is gegaan wilde Cees het eerste exemplaar van zijn boek overhandigen aan het ‘fenomenale’ rechercheteam van de politie in Midden en West Brabant.” Geheel onverwachts en tot grote teleurstelling van Cees en zijn vrouw Ria verbood het Ministerie van Justitie dat. Ook de Bredase Officier van Justitie mr. Ria Lemstra mocht de presentatie niet bijwonen.

‘Vermist en vermoord: Tinka van Rooij’, is de titel van het boek dat Cees van Rooij ten doop hield. Op de persbijeenkomst was het een drukte van belang. Lang voordat Cees en de presentator van het TROS programma ‘Vermist’, Jaap Jongbloed, arriveerden stonden er al veel tv-camera’s opgesteld. Jaap Jongbloed kwam met Cees mee omdat hij de presentator en de bewerker van het boek was. Bovendien had hij over deze roemruchte moordzaak een documentaire gemaakt die afgelopen zaterdagavond is uitzonden op TROS TV. De afwezigheid van politie en justitie bleef als een grauwe sluier over de bijeenkomst hangen, een tegenvaller voor Cees van Rooij die het er zichtbaar erg moeilijk mee had.

“Ons wordt de mogelijkheid ontnomen om onze dankbaarheid te tonen voor de enorme inzet van het rechercheteam, de persoonlijke begeleiding door Henk Roovers en Jan Leemans en de officier van justitie. Ik ben gedesillusioneerd,“ liet hij bij zijn inleiding weten. Ook Jaap Jongbloed had er geen goed woord voor over. “Ik kan dit niet uitleggen. Onzin dat de neutraliteit van het strafproces in het geding is. Formeel is de zaak nog wel onder de rechter, maar voor wie treedt het Openbaar Ministerie eigenlijk op? Voor slachtoffers en voor nabestaanden. Zo krijgt de familie nog eens een knauw. Dit is een heel grote inschattingsfout van justitie,“ liet hij verwijtend aan het adres van het Openbaar Ministerie weten. Een schitterend onderzoek is door toedoen van het Openbaar Ministerie teleurstellend afgerond. Juridische gronden zijn tot op de dag van vandaag nog steeds sterker dan de emotionele. 

Jammer dat alles zo moest lopen. Uit het boek van Cees van Rooij blijkt dat politie en justitie door hun voortvarende en methodische aanpak een flinke pluim verdienen. “Het rechercheteam, dat ons onder leiding van de onvolprezen Jan Leemans en Henk Roovers van het begin tot eind heeft begeleid, heeft fenomenaal werk gedaan,” schrijft hij Cees in het nawoord van zijn boek. Over de staande magistratuur schrijft hij: “Ook de officier van justitie en de advocaat-generaal verdienen alle lof voor hun deskundigheid en toewijding”. In zijn boek beschrijft Cees hoe hij en zijn vrouw de dagen na de moord op hun dochter Tinka doorkwamen. Groot verdriet vooral ook omdat hun dochter Tinka in de media in een vals daglicht werd geplaatst. Om het echte verhaal bekend te maken schreef hij aan de hand van zijn dagelijkse aantekeningen het boek: ‘Vermist en vermoord: Tinka van Rooij.’  “Het boek is ook monument voor Tinka,” laat Cees nog steeds met pijn in zijn hart weten.

Het door Jaap Jongbloed tot boek bewerkt verhaal werd aangeboden aan Mieke van Dorst van de stichting ‘Aandacht doet spreken’. Cees en Ria van Rooij hebben zich daar als lotgenoten bij aangesloten. Mieke Van Dorst is de moeder van de in Roosendaal door haar vriend vermoorde Sabrina Smit. Bij de overhandiging van het boek zei Cees: „Het gaat niet om aandacht voor ons, maar voor Tinka. Het is een boodschap aan de daders, aan de maatschappij en aan lotgenoten.“

Het boek is in de winkel verkrijgbaar onder ISBN nummer 90-808267-9-0 en kent een oplage van 15.000.

Tinka’s avontuur eindigde in grauwe garagebox  

Uitbundig en levenslustig was de Bredase Tinka van Rooij. Met haar ouders reisde ze de hele wereld over. Maar ze had ook dubieuze vrienden, mannen die actief waren in de wiethandel. Tinka deed mee om wat extra geld te hebben voor een auto, nieuwe kleren en uitgaan, zegt haar vader Cees. De dood van Tinka bleek nog gruwelijker dan de ouders zich in hun ergste nachtmerries voorstelden. Ze werd vermoord in een garagebox in Zevenbergschen Hoek en haar lichaam werd in het water van de Biesbosch gegooid.

Woensdagavond 26 mei rond zes uur hebben Ria en Cees van Rooij hun dochter Tinka een kwartiertje aan de lijn. Ze is uitbundig, zoals altijd, en verheugt zich in het bijzonder op de dagelijkse chat-sessie die ze straks zal houden met haar grote liefde Jeroen. Met deze naar Irak uitgezonden militair wil de 27-jarige blondine in juli gaan samenwonen, een nieuw leven beginnen. Zoals altijd als pa en ma voor langere tijd in Zuid-Frankrijk op vakantie zijn, heeft de blijmoedige Tinka echter ook last van heimwee. Plagend eist ze dat haar ouders snel naar huis terugkomen.

Vier dagen later, weken vroeger dan gepland, staan beiden inderdaad op de stoep van Tinka’s woning aan ‘t Blokje in Breda. Niet om hun dochter in hun armen te sluiten, maar om haar te zoeken. Sinds de bewuste woensdagavond hebben Cees (60) en Ria (57), andere familieleden, vrienden en kennissen taal noch teken van haar vernomen. Dat is abnormaal voor de hoogst communicatieve vrouw, die bij wijze van spreken met haar mobieltje naar bed gaat. Zus Mariëlle heeft al aangifte van de vermissing gedaan. Pa Cees heeft vrijdagnacht heel angstig over Tinka gedroomd.

Onderweg in de auto naar huis hebben de ouders telefonisch contact gezocht met vrienden en kennissen van hun dochter. De eerste aan wie ze dachten, was Arno. Met deze 33-jarige man uit Made onderhoudt Tinka bij wijze van bijverdienste een aantal wiethokken die ze huren van particulieren. Dat gebeurt in dienst van een grotere, regionale wietorganisatie.

Arno heeft de nagelstiliste in de henneporganisatie geïntroduceerd, waar ze binnen een jaar tijd is opgegroeid van eenvoudige knipster van henneptoppen tot ophaalster van oogsten. Maar er is meer. Tinka weet dat de man verkikkerd is op haar. De sociaal begaafde en knappe jonge vrouw hoeft maar te kicken en Arno draaft op. Hij schenkt haar cadeautjes, zoals Lexus-achterlichten en dure velgen voor haar nieuwe Peugeot 206. Op de dinsdag voor Tinka’s verdwijning legt de handige Madenaar nog graszoden in haar achtertuin en grind in de voortuin. Ook timmert hij een nieuwe kleerkast op de eerste verdieping, want Tinka wil haar huisje keurig op orde hebben als Jeroen straks bij haar intrekt.

Arno vertelt de verontruste ouders telefonisch dat hij evenmin iets van Tinka heeft vernomen, wat hem bevreemdt. Hij zegt dat hij vrijdag nota bene voor niets bij haar aan de deur stond om een bed met elektrische lattenbodem te installeren. Als Cees en Ria zaterdagavond om half elf in Breda aankomen, belt Arno tien minuten later al aan. De man maakt een wat angstige en chaotische indruk: uit bezorgdheid over Tinka nemen de ouders zonder meer aan. Hun ongerustheid groeit alleen maar als de vriend wijst op een bijzondere gebeurtenis: op de avond van de verdwijning van Tinka is in Zevenbergen een kennis van haar aangehouden. Deze sportschoolhouder wordt verdacht van een geruchtmakende moord in België. Arno gelooft niet in toeval en suggereert dat dit met de verdwijning te maken heeft. Anders, zo houdt hij de radeloze ouders voor, is er wel een verband met het overhaaste vertrek naar Turkije van een andere ex-vriend van Tinka.

Mede op grond van deze informatie gaat het rechercheteam van de Bredase politie dat de verdwijning onderzoekt aan de slag: aanvankelijk in de verkeerde richting, want de mede door Arno verdacht gemaakte personen hebben niets met de zaak te maken, zo blijkt later.

Op tweede pinksterdag, vijf dagen na de vermissing, staat Arno opnieuw opnieuw op de stoep bij Cees en Ria. Dit keer met een vriend. Hij doet het dringende verzoek om de politie niets over hem te vertellen. Anders zou de recherche op het spoor komen van de wiethandel, wat zowel voor de organisatie als de spoorloze Tinka niet goed is. Op verzoek van Arno brengen de ouders met hem een bezoekje aan de woning van Tinka, waarbij de man uit Made onder meer zoekt naar lijstjes met namen en telefoonnummers welke verband houden met de hennepteelt.

De dagen verstrijken zonder bericht van Tinka. Moeder Ria ontpopt zich in deze periode als een rechercheur die met de moed der wanhoop eigenhandig adressen afrijdt in de hoop een spoor van haar dochter te vinden. Tevergeefs.

Langzaam maar zeker slaat totale paniek toe. Cees en Ria moeten slaap- en kalmeringsmiddelen slikken om overeind te blijven. Dat is des te moeilijker, nu in diverse media verhalen verschijnen over dubieuze vrienden die Tinka er op na houdt. Het zou gaan om zware criminelen uit West-Brabant met connecties in het xtc- en wapenmilieu. De ouders staan hier nagenoeg machteloos tegenover. Ze weten dat Tinka een feestbeest is dat met volle teugen van het leven geniet en mede door haar uiterlijk de aandacht trekt van mannen, onder wie mogelijk ook criminelen die goed in de slappe was zitten..

„Tinka is een sociaal slimme, ietwat naïeve meid, die goed in dat wereldje kan manoeuvreren. Maar ze is geen crimineel en heeft zelf zeker niet veel geld. Van de wietteelt kan ze alleen haar autootje rijden, leuke kleren kopen en uitgaan, meer niet“, weet vader Cees.

Ria omschrijft haar dochter als een ‘echte mammie- en pappie-meid’ die ‘ons verrast door aan te komen met kaartjes voor Lionel Richie en dat soort dingen’. Met hun levenslustige dochter reisden de ouders - op hun kosten - ook de hele wereld over: vakanties naar Mexico, Zuid-Afrika, Amerika, wintersport en autoraces. Tinka mag van avontuur houden, wereldvreemd is ze niet.

Dagen van wanhoop rijgen zich aaneen zonder echt nieuws, goed of slecht. In huize Van Rooij lopen vrienden, kennissen, schrijvende pers en cameraploegen af en aan. Vooral Cees zoekt de publiciteit in de hoop zijn dochter zo terug te krijgen. De ouders verschijnen bij het tv-programma Vermist en de zaak Tinka is niet weg te slaan uit de media.

Dan zorgt de familie zelf voor een kleine doorbraak. Op de dag van haar verdwijning heeft Tinka tegen bekenden gezegd dat ze ‘s avonds met een kennis naar een garage moest. Wie die man is en naar welke garage, blijft een raadsel. Totdat Ria in het toilet in Tinka’s woning een kalender ziet hangen die de politie kennelijk over het hoofd heeft gezien. In het vakje van woensdag 26 mei staat in het handschrift van haar dochter: ‘s avonds Arno.

De man, telg van een keurig gezin, wordt meteen verdachte nummer één. Hij blijkt een verleden te hebben dat het ergste doet vrezen: veertien jaar geleden kreeg Arno een celstraf met tbs opgelegd, omdat hij zijn toenmalige (ex-)vriendin met een honkbalknuppel zwaar had mishandeld.

Als ze dat al niet deed, houdt de familie Van Rooij vanaf nu rekening met het allerergste. Is Arno door het lint gegaan, toen hij, bijvoorbeeld tijdens het werk in een wiethokje, seksuele toenadering zocht tot Tinka? Kon hij het niet verkroppen dat de mooie vrouw voor wie hij alles over had, ging samenwonen met een ander? Is een wiethok niet een uitstekende plek om iemand ongezien te vermoorden? Talloze vragen spoken door de hoofden van de familieleden.

Een dag later stort de wereld van Cees en Ria compleet in elkaar: het lichaam van hun dochter wordt gevonden in de Biesbosch bij Lage Zwaluwe. Wat de ouders niet te horen krijgen, maar wat de recherche meteen weet, is dat Tinka door slagen met een hard voorwerp op het hoofd is vermoord. Haar lichaam is ingepakt in folie die veel wordt gebruikt in de wietteelt. Het pakket is verzwaard met stukken ankerketting.

Tot ontsteltenis van de ingestorte familie verschijnt Arno enkele dagen later gewoon op de crematie. Hij condoleert de familie niet, maar geeft wel een kus op Tinka’s doodskist.

Was het een Judaskus? De recherche denkt van wel. Op donderdag 1 juli houdt ze Arno aan op verdenking van de moord. De Madenaar ontkent elke betrokkenheid, wijst in vage verklaringen aanvankelijk beschuldigend naar anderen en beroept zich na tussenkomst van zijn advocaat Michel van Stratum vervolgens consequent op zijn zwijgrecht.

Intussen luistert de politie de telefoons af van bekenden van Arno, onder wie zijn vriend en hennepkweker A. de B. (40) uit Oosterhout en diens zwager S.B. (42) uit Ulvenhout. Het tweetal voert opmerkelijke gesprekken over de boot waarmee B. vaak gaat vissen in de Biesbosch. De B. waarschuwt zijn zwager onder meer om zijn fuiken niet meer te gaan lichten omdat ‘de politie anders te weten komt waar de boot ligt’. Is de boot gebruikt om het lichaam te dumpen?

Langzaam sluit het net zich. De recherche gaat zeer behoedzaam en tegelijk doortastend te werk. Want Arno en zijn medeverdachten hebben weken de tijd gehad om hun verhalen op elkaar af te stemmen en bewijsmateriaal te laten verdwijnen. Wat tevens zand in de onderzoeksraderen gooit, is dat de moord en het onderzoek zich afspelen tegen de achtergrond van een henneporganisatie. In die criminele omgeving praten getuigen niet graag, zeker niet omdat de bende volgens zegslieden wordt geregeerd door een als gewelddadig bekend staande crimineel. Deze veronderstelde leider wordt ook aangehouden ( en later weer in vrijheid gesteld). De politie onderzoekt zijn mogelijke betrokkenheid bij de moord.

Weken blijft het voor de buitenwacht stil aan het recherchefront, maar de speurders werken hard door. De weken worden frustrerende maanden waarin het leven van Cees en Ria zich voortsleept als een stroperige nachtmerrie: „Van slapen komt niks. De hele nacht lig je te malen: hoe is Tinka om het leven gebracht? Heeft ze pijn gehad? Waar is het gebeurd? Elk detail wil je weten.“

Begin oktober krijgen de ouders alle vreselijke antwoorden te horen. Door tactisch slim te manoeuvreren, en na N. de B. later ook diens vrouw aan te houden, weet de recherche de Oosterhouter in verhoren zodanig onder druk te zetten dat hij een bekentenis aflegt. Daardoor kan de politie een dag later ook zijn zwager J.B. aanhouden. Hij slaat eveneens snel door vertelt in geuren en kleuren over de leidende rol van Arno bij de moord.

Geconfronteerd met deze zwaar belastende verklaringen legt de hennepkweker uit Made na drie maanden van absoluut stilzwijgen ook een volledige bekentenis af. Hij heeft Tinka naar een garagebox in Zevenbergschen Hoek gelokt om haar daar met een hamer de schedel in te slaan.

De werkelijkheid blijkt nog gruwelijker te zijn dan Cees en Ria zich in hun ergste nachtmerries hadden kunnen voorstellen. Hun dochter Tinka is slachtoffer geworden van een weldoordachte moord. Een misdrijf met voorbedachte rade dus en geen opwelling of een pure crime passionel, zoals ze eigenlijk stiekem hadden gehoopt.

„Het is onvoorstelbaar. Arno heeft Tinka’s tuin omgespit, terwijl hij wist dat hij haar een dag later ging vermoorden. Ze kan nooit iets hebben vermoed“, weet Ria zeker. De drie (hoofd)verdachten blijken de moord tot in de puntjes te hebben voorbereid. Zo werd in de weken voor het misdrijf een geschikte locatie gezocht en gevonden in de vorm van het wiethokje met garage, dat Arno en De B. in Zevenbergschen Hoek huurden. Ook kochten ze speciaal voor het misdrijf drie prepaid gsm’s en werden stukken ankerketting gereed gelegd om het lichaam van Tinka met de boot van B. in de Biesbosch te gooien.

Als Cees en Ria hebben uitgevogeld waar in Zevenbergschen Hoek hun dochter is vermoord, nemen ze subiet ter plekke poolshoogte. Het bezoekje wordt een zeer emotionele maar ook ontnuchterende ervaring. „Als je dat kleine, armetierige garageboxje aan die winderige dijk ziet, dan kun je je toch niet voorstellen dat jouw lieve, prachtige dochter, die je hebt opgevoed en de hele wereld hebt laten zien, daar is vermoord. Het contrast is te verschrikkelijk voor woorden.“

Op maandag 11 oktober verschijnt Arno tijdens een proformazitting voor de Bredase rechtbank in het openbaar. Het heeft bijna drie maanden geduurd, maar nu zien Cees en Ria de man weer die heeft bekend hun dochter uit dit leven te hebben geslagen. Voor de gelegenheid hebben ze zich volgestopt met kalmeringsmiddelen. De ouders koken en staan niet voorzichzelf in. Vechtend tegen emoties en bevend van top tot teen weten ze de pijnlijke confrontatie echter te doorstaan zonder van de publieke tribune te vliegen. De pijn is er niet minder om.

Cees: „In het begin probeerden we elk detail te weten te komen en nu we alles weten, malen de gedachtes nog elke nacht door mijn hoofd. Elke keer draai ik de film van de moord terug en probeer ik me voor te stellen hoe Tinka’s laatste momenten waren in dat sullige schuurtje.“

De ouders twijfelen aan het motief dat Arno voor de moord heeft gegeven: chantage. Tinka moest volgens hem dood, omdat ze uit de hennepteelt wilde stappen en dreigde naar de politie te stappen, als ze haar deel van de opbrengst niet doorbetaald zou krijgen.

„Onzin, want dan zou ze zich zelf toch verraden? Die bende had haar net zo goed kunnen bedreigen. Dat is veel minder riskant“, meent vader. Dat hun dochter uit de wiethandel wilde, klopt volgens de ouders wel: „Ze was vastbesloten met Jeroen een nieuw leven beginnen.“

Die keuze is haar in hun ogen fataal geworden. „Arno, die zo veel voor Tinka had gedaan, wist definitief dat hij geen kans meer bij haar had.“

De gedachte aan de hennepkweker doet de ouders huiveren: „Stel je voor dat ze wel genoeg ankerketting hadden gebruikt en het lichaam van Tinka was nooit gevonden: dan hadden we nou nog gepraat over ‘die goede vriend uit Made’.“

Onbegrip bij moeder van Tinka over vrijspraak Betty B.

Woensdag 22 februari 2006 - DEN BOSCH – De 27-jarige Bredase Tinka van Rooij werd op 26 mei 2004 in een als wiethok ingerichte garage in Zevenbergschen Hoek vermoord. Op 9 juli van dat jaar werd haar in zwart plastic verpakte, met ankerkettingen verzwaarde lichaam aangetroffen in de Biesbosch. 

De ouders en zus van Tinka kunnen in principe vrede hebben met de straffen die de Bredase rechtbank de drie mannelijke verdachten heeft opgelegd. Dat Betty B. werd vrijgesproken, vinden ze echter tot op de dag van vandaag onverteerbaar. In de aangrijpende, met verdriet doorspekte slachtofferverklaring die deze keer de moeder van Tinka, Ria van Rooij, uitsprak, klonk het onbegrip en de machteloosheid stevig door. Hoewel door de presidente van het Hof gemaand elke opmerking over de persoon van de verdachten en de strafmaat te mijden, kon de moeder het niet laten. „Wat moet je nog zeggen, als je weet dat de vrouw ervan op de hoogte was dat Tinka omgebracht zou worden en nog steeds probeert onder haar verdiende straf uit te komen. Dat zij de dans wil ontspringen, daarmee is voor ons niet te leven. Ze had alles moeten doen om de moord te voorkomen, desnoods anoniem. Als je een jong mensenleven kunt sparen, hoef je blijkbaar niets te doen. Er is dan toch iets goed mis met ons rechtssysteem.“ De voorzitter van het Hof, mevrouw J. Huurman, onderbrak moeder Van Rooij een aantal keren en wees haar terecht, toen ze zich toch uitliet over de verdachten. „U mag het alleen over de gevolgen voor u en uw gezin hebben.“ Uiteindelijk liet ze de vrouw vrijuit spreken en bood zelfs excuses aan voor de eerdere onderbrekingen.

Ria van Rooij zei te hopen dat de laffe, intens gemene, meedogenloze moord de daders tot hun laatste snik zal achtervolgen. Ze vroeg tot slot het Hof begrip voor hun ontreddering en boosheid en riep de rechters op ervoor te zorgen dat alle, maar dan ook alle verdachten hun straf ‘in deze voor ons zo duidelijke zaak’ niet ontlopen.

Belastende verklaringen

Dat advocaat-generaal J. Fröberg de vlak voor kerst onverwacht afgelegde, voor Betty B. zeer belastende verklaringen van Angelo de B. niet mag gebruiken, was gisteren een lelijke streep door de rekening. De aanklager blijft van mening dat ze goed heeft gehandeld door de politie Angelo de B. alleen op die punten nader te laten horen, waarop hij zich tijdens alle eerdere verhoren op zijn verschoningsrecht jegens zijn toenmalige partner beriep. „Hoe kun je in een ook voor mij zo belangrijke strafzaak met zo grote belangen dergelijke informatie links laten liggen?“ Ze vindt echter ook in de oude reeksen verklaringen genoeg wettelijke en overtuigende aanwijzingen dat de vrouw een rol van betekenis heeft gespeeld in de voorbereidingen tot de moord. „Ze was een gelijkwaardige gesprekspartner, had Arno N. dagelijks over de vloer, wist wat er ging gebeuren en verrichtte zelf een aantal cruciale handelingen. Ze pakte de kaart van de Biesbosch waarop Arno en Jack de diepste putten aanwezen waarin het lichaam van Tinka moest worden gedumpt; ze programmeerde op de avond van de moord de speciaal gekochte mobiele telefoons en onderhield de bewuste avond van 26 mei telefonisch contact met alle betrokkenen.“ De aanklager erkent dat de eisen opnieuw hoog zijn. „Wat zwaar gewicht in de schaal legt, is de professionele manier waarop de moord is voorbereid en uitgevoerd en de wijze waarop het lichaam aan de opsporing is onttrokken.

Door Vif Janssen

Moeder Tinka wil naar Hoge Raad stappen            

Dinsdag 7 maart 2006

Als een mokerslag daalt het vonnis van president M. de Vries van het Gerechtshof in Den Bosch neer over de hoofden van de ouders en zus van Tinka van Rooij. Vrijspraak voor Betty B. De eerste reactie van vader Cees volgt onmiddellijk, nog in de rechtszaal: "Belachelijk. Hoe is dít mogelijk." Later zegt hij spijt te hebben van zijn emotionele uitval. "Ik ben zo gefrustreerd. Ik wilde nog excuses aanbieden aan het Hof." 
De emoties zijn tijdens de vier procesdagen van het hoger beroep in de afgelopen maanden dan ook enorm opgelopen. Steeds weer passeren de gruwelijke details van de moord en het verbergen van het lichaam de revue. De inzet van officier van justitie R. Lemstra van het Openbaar Ministerie in Breda en advocaat-generaal J. Fröberg (de openbaar aanklager in Den Bosch), en niet in het minst van Ria en Cees van Rooij en hun andere dochter Mariëlle, is het achter de tralies krijgen van Betty B. In hun ogen is de Oosterhoutse vrouw net zo medeplichtig aan de moord op Tinka als Angelo de B en Jacky B. "Wat heet", zegt Cees, "ze was misschien wel de grote stoker erachter." 
In de hoop en ook verwachting dat de vrouw op zijn minst een paar jaar cel het Paleis van Justitie. Als geslagen honden vertrekken ze weer richting Breda. De advocaten Jan-Hein Kuijpers (van B.) en Bo Tieman (van De B.) hebben veertien dagen de tijd om in cassatie te gaan bij de Hoge Raad in Den Haag. Ze twijfelen aan de haalbaarheid ervan. Ria van Rooij heeft geen seconde nodig. "Ik ga hogerop. Tinka zou hebben gezegd: Écht wel doorgaan. Dan nog maar een jaar wachten erbij. Het onmetelijke verdriet zit er toch, ik krijg haar ook niet terug." Haar man Cees weet het zo net nog niet. "Alleen als er een grote kans van slagen is, ga ik in cassatie. Weer een jaar wachten op gerechtigheid. Weer die martelgang."

De advocaat-generaal (AG) overlegt komende dagen met een team van specialisten over het nut, de zin en de mogelijkheid van cassatie. Daar moeten vooral juridische handvatten voor zijn, en het heldere vonnis van het Hof laat in die zin weinig ruimte. De hoop van de ouders en de AG is erop gevestigd dat bij de Hoge Raad wél de voor Betty B. zeer belastende verklaringen van Angelo mogen worden meegenomen. Die legde hij net voor kerst uit eigener beweging af, nadat Betty hun relatie had beëindigd. Van wraak zou geen sprake zijn. Het Hof oordeelde echter dat die niet voor het bewijs mochten worden gebruikt, omdat het jongste politieverhoor had plaatsgehad zonder aanwezigheid van advocaat Adam van Doesburg van de vrouw. Die protesteerde met succes. Dat was twee weken geleden een flinke streep door de rekening.

Maar ook zonder die nieuwe verklaring ligt er volgens Cees en Ria van Rooij zoveel bewijsmateriaal tegen de Oosterhoutse. Ze kennen het dossier van binnen en van buiten. "Ze is bij de besprekingen geweest; ze heeft een kaart van de Biesbosch aangereikt; ze heeft de gsm's geprogrammeerd en uitgedeeld op de avond van de moord, waardoor het stel contact met elkaar kon zoeken; en ze heeft de auto van Arno van bloedvlekken ontdaan. Wat moet je nou nog meer voor bewijs hebben? Dit snapt toch helemaal niemand?"

Het Hof is in navolging van de Bredase rechtbank echter streng in de leer. Twijfel mag nooit leiden tot een veroordeling. Door de talloze, zowel uiteenlopende als telkens wisselende verklaringen van N., De B. en B. is het bewijs in het dossier niet wettig en overtuigend. Het Hof: "Heeft ze op eigen initiatief de kaart van de Biesbosch aangereikt? Pakken en op tafel leggen is geen medeplegen van moord. Heeft ze daadwerkelijk deelgenomen aan de voorbereidende gesprekken? Alleen vast staat dat die in haar woning waren. Hen in haar woning laten levert geen medeplegen op. De kettingen in de schuur: wist ze waarvoor die waren? Het programmeren van de telefoons, het uitdelen ervan, het verschaffen van alibi's aan elk? Te weinig duidelijke aanknooppunten voor haar rol in het dossier. De auto achteraf schoonmaken? Als ze al heeft geweten, waarom dat van N. moest, dan nog is dat alleen het wegmaken van sporen. Dat is geen medeplegen, zoals in de
tenlastelegging staat." 
Het verrichten van voorbereidingshandelingen is niet ten laste gelegd. Vrijspraak. Het gevecht om de moordenaars van hun dochter in het gevang te krijgen, is voor 75 procent gelukt. De teleurstelling en frustratie over de vrijspraak overwoekert de (relatieve) vreugde over de zwaardere straffen voor Angelo de B. en Jacky B. Cees van Rooij: "Ze hadden van mij die extra jaren eigenlijk niet hoeven krijgen. Ze hadden die aan Betty moeten geven."