Ze is stomverbaasd, in een onmiskenbare zuidelijke tongval. ‘Is die dierenbeul bij jullie en de moordenaar van mijn broer één en de zelfde? Ongelooflijk’ zegt ze met een typische zachte G. Ilse Bouwens-Storm uit Beek in Limburg, (46) valt even stil. Zij is de oudste zuster van Frank Storm, de zwerver die van vrijdag 27 op zaterdag 28 juni 2003 in het Enschedese Volkspark in hals keel en gezicht is gestoken. Onder een luifel, bij de zijingang van De Jaargetijden, bloedt ie dood. Hij wordt zaterdagsavonds door passanten gevonden. ‘Dat van die dierenbeul bij jullie hebben we hier wel meegekregen. Dat was op ‘Hart van Nederland’. hč? De zelfde man? Ongelooflijk’ Verbijsterd hoort ze het nieuws uit Twente. Rudolf K. (49), die als ‘beul’ tientallen dieren moet hebben mishandeld, bekende de ‘parkmoord’ op haar broer. ‘Ongelooflijk’. Zij kreeg donderdag al een telefoontje. De boodschap van de Twentse recherche is duidelijk: in verhoren heeft een verdachte de gewelddadige dood van de ex-onderwijzer toegegeven. Dat Rudolf K. nog veel meer op zijn kerfstok moest hebben, getuige een persbericht dat de politie gistermiddag verspreidde, is Ilse niet meegedeeld. Het met een mes steken naar passanten op de UT-campus en op de aanpalende Hengelosestraat in Enschede, een zomer eerder? ‘De politie zei alleen dat hij van verschillende misdrijven wordt verdacht en wel lang zal worden opgesloten’. Als Ilse hoort dat K. is uitbehandeld in tbs-kliniek Oldenkotte, in het Achterhoekse Rekken en sinds ongeveer acht jaar in een duplexhuisje aan de Hulsmaatstraat woonde, is ze met stomheid geslagen. ‘Een tbs’er? Mijn god!’ Ze vindt dat het nog lang heeft geduurd voor het levensdelict, de brute aanvallen op voorbijgangers en de langdurige reeks dierenmishandelingen nu opgelost lijken. Het uitloven van 10.000 euro voor de gouden tip over de dood van Frank Storm, door de Almelose hoofdofficier van justitie, haalde eerder niks uit. de politie schetste niet hoe en wanneer ex-tbs’er K., die eerder werd veroordeeld voor het misbruiken van vrouwen en daarbij ook messen zou hebben gebruikt, in het vizier kwam. ‘Daar zeiden ze niets over’. Ilse is ‘heel erg opgelucht dat ie eindelijk gepakt is geworden. Beter laat dan niet. Nu kunnen we het ook afsluiten’. De politie heeft haar ‘heel netjes’ ingelicht, vindt ze. Ilse vroeg zelf naar het motief voor de moord/doodslag. Roof, was het antwoord. Dat betwijfelt ze. ‘Wat moet je nu van een dakloze stelen?’ Frank Storm kwam rond 1975 naar Twente, maar hield contact met zijn familie in Limburg. Samen met verslaggever Jan ter Haar van deze krant zat hij begin jaren tachtig in de werkgroep Enschede tegen apartheid. ‘Frank was begaan met de zwarte bevolking in Zuid-Afrika en het Nederlandse aandeel in het voortbestaan van het blanke regime’, aldus ter Haar. Storm vergaderde mee, maar was geen haantje de voorste. Het stak Frank dat hij niet als vaste kracht in het onderwijs aan de bak kwam. Hij deed her en der invalwerk, tot in Losser. Dat werd hem te veel; hij lag erover in de clinch met een onderwijsambtenaar. Storm was sociaal strijdbaar, sloot zich aan bij de SP en was actief in een werkgroep voor uitkeringsgerechtigden en woningzoekenden. Daar wilde hij een zwartboek over maken, maar in die tijd maakte hij al een verwarde indruk. Gaandeweg raakte Storm geleidelijk het spoor bijster. De Limburger werd na overlast uit zijn laatste woning aan de Lintveldebrink gezet. Frank verbleef een poos bij het Leger des Heils aan de Molenstraat, pleisterplaats voor ‘broeders’. Hij aardde er niet en besloot definitief voor de straat te kiezen. Hij was een bekende verschijning in de Enschedese binnenstad. Met de fiets aan de hand, zware tassen aan het stuur. Een tijd gebruikte ie een onderstel van een kinderwagen om zijn schamele bezit te vervoeren: een rugzak, kleren, spullen voor zijn verzorging. Hij snijd de band met thuis niet door. Zaterdag 14 juni 2003 is het laatste contact met zijn zus Ilse. Hij belt haar met zijn gsm, zoals iedere veertien dagen. Ze feliciteert hem; hij wordt die dag vijftig. Abraham. Ilse en haar zus Marjo (45) laten Frank in Usselo cremeren. De zussen zien hun eigen broer er niet meer. Dat is afgeraden door de uitvaartleider. Een bidprentje naar goed katholiek gebruik is er niet. ‘Het moest allemaal snel; we moesten alles zelf betalen. De crematie kostte drieduizend euro; dat is voor mij en mijn gezin niet misselijk. We konden het niet over ons hart verkrijgen om hem heel goedkoop te laten begraven. ‘`t is toch een mens hč’