Een
huis in het bos van Putten, een pension in Anjum, een boerderij in
Harkstede en een voormalig studentenhuis in Utrecht. Hun stenen zijn
onschuldig, toch dragen de gebouwen een smet.
Het
zijn panden die met vele andere de afgelopen jaren in de
belangstelling hebben gestaan, omdat ze plaats delict waren in bekende
moordzaken. Voor nabestaanden van slachtoffers blijven het voor altijd
pijnlijke locaties. Maar de vondst van een of meerdere lijken zorgt
ervoor dat de woningen ook in de volksmond snel een bijnaam krijgen
als 'horrorhuis'. Het bekend ste voorbeeld is misschien wel het
woonhuis van Marc Dutroux, waarin zoveel gruwelijkheden hebben
plaatsgevonden dat de gemeente Charleroi het uiteindelijk gaat slopen.
Tot die tijd wordt de woning afgedekt met doeken, zodat buurtbewoners
niet meer naar de verlaten plek hoeven te kijken.
Ook
Nederland kent huizen die bij velen in het geheugen gegrift staan. Nog
steeds worden de huidige bewoners van wat ooit een pension in het
Friese Anjum was, ermee geconfronteerd dat de toenmalige
pensionhoudster twee mannen om het leven bracht en in de achtertuin
begroef. Vanuit straaljagers werd in 1997 met infraroodcamera's naar
eventueel nog meer lichamen in de buurt van het pension gezocht. Vanaf
die tijd nam de aanloop van nieuwsgierigen alleen maar toe volgens een
medewerker van de gemeente Dongeradeel, waar Anjum toe behoort. ,,Anjum
wordt nog jaren geassocieerd met het moordpension.''
De
woning werd uiteindelijk per opbod verkocht. Hoewel buurtbewoners
gruwden van het idee om op de beruchte plek te wonen, meldden zich
uiteindelijk tientallen belangstellenden en handelaren voor het huis.
De familie die er nu woont zwijgt verder over de woning met de
gevoelige voorgeschiedenis.
Ook
al zijn de afzetlinten van de politie al lang verdwenen, is het sporen onderzoek
afgerond en de grootste meute nieuwsgierigen en pers verdwenen: van
het spookimago is maar moeilijk af te komen, zo merken mensen die op
de voormalige plaats van het misdrijf gaan wonen. ,,Blijkbaar is het
niet alleen een confronterende plek voor de nabestaanden van het
slachtoffer, maar spreekt dit huis ook tot de verbeelding van
wildvreemden'', zegt de moeder van de vermoorde Christel Ambrosius uit
Putten.
Als
er iemand weet hoe het is om te leven op de moordplek, is zij het.
Sinds een paar jaar woont de vrouw in het aan de rand van Putten
gelegen huis, waar haar dochter in 1994 om het leven is gebracht.
De
23-jarige stewardess werd vermoord in het huis, dat toen nog door
Christels oma werd bewoond. De zaak kreeg pas echte landelijke
bekendheid toen misdaadverslaggever Peter R. de Vries gerechtelijke
dwalingen aantoonde bij de veroordeling van twee mannen die de moord
zouden hebben gepleegd. Bij bijna iedere reconstructie kwam het
'huisje in het bos' weer in beeld.
Tien
jaar na dato wil de moeder van Christel het liefst niet meer praten
over de zaak, maar ze ondervindt nog steeds veel last van opdringerige
mensen die op het erf komen, het huis ongevraagd in beeld brengen en
haar of familieleden lastigvallen. ,,Dan doen ze of ze verdwaald zijn
en bellen bij je aan. Het lijkt mensen eerder aan te trekken dan af te
schrikken.''
Om
het huis wordt binnenkort een hek geplaatst om nieuwsgierigen op
afstand te houden. ,,Mensen snappen niet dat ik uitgerekend op de plek
ben gaan wonen waar mijn dochter op gruwelijke wijze is gestorven.
Maar ik koester juist de mooie herinnering die ik aan dit pand heb.
Het is een huis waar we veel mooie momenten met haar hebben gehad. Die
gevoelswaarde verzacht de dagelijkse pijn een beetje.''
De
vrouw zegt er bewust voor gekozen te hebben om het huis niet aan een
vreemde te verkopen. Nadat de politie het pand had vrijgegeven, raakte
de woning in verval door achterstallig onderhoud. Na een periode van
leegstand besloot ze de villa in het bos op te knappen. ,,In het dorp
werd er al snel gespeculeerd over eventuele verkoop. Maar ik zal
zorgen dat het familiehuis de komende jaren nooit in handen komt van
een buitenstaander.''
Toch
worden de meeste 'moordhuizen' wél na verloop van tijd te koop
aangeboden. Vaak raken de woningen in verval omdat er langdurig
onderzoek wordt gedaan door de politie en niemand in het pand mag.
Over het wel of niet melden van de voorgeschiedenis van het huis
bestaat geen vaste gedragscode voor makelaars, zegt een woordvoerder
van de Nederlandse Vereniging van Makelaars (NVM).
Maar
volgens de Groningse makelaar Jan van Nispen, die voor de
NVM-makelaarsopleiding regelmatig cursussen geeft over waardebepaling
van woningen, is het vooral een ethische afweging. ,,Dit reikt
natuurlijk veel verder. Want wat vertel je aan potentiële kopers over
een huis waarin bijvoorbeeld iemand zelfmoord heeft gepleegd of de
vorige bewoner pas na dagen dood is teruggevonden? Dat ligt heel
gevoelig.''
Van
Nispen heeft daar onlangs voor het eerst een discussie over gevoerd
met andere makelaars, toen een collega hem meldde dat hij een
expliciet verzoek had gekregen om te zwijgen over zaken als zelfdoding
of moord. ,,Dat gebeurde bij een institutionele belegger, die een
makelaar inschakelde om te bemiddelen in vastgoed. Ik kan me
voorstellen dat opdrachtgevers bang zijn voor de emotionele factoren
die invloed op de verkoop kunnen hebben, maar als makelaar bestaat er
ook nog zoiets als mededelingsplicht.'' Die wettelijke verplichting
houdt in dat degene die een huis verkoopt eerlijk antwoord moet geven
op vragen van de nieuwe eigenaar. Meestal gaat het om verborgen
technische zaken zoals een olietank in de tuin, maar kopers willen
meestal ook iets weten over de vorige eigenaar. Volgens Van Nispen
doet een woningverkoper er goed aan om gewoon te vertellen over de
voorgeschiedenis van een pand, wanneer kopers daar zelf om vragen.
,,Uiteraard niet alle privé-verhalen, maar zo'n vreselijke
gebeurtenis kan van invloed zijn op de psychische woonbeleving.''
Dit
ook om te voorkomen dat er achteraf een schadeclaim ingediend wordt,
zoals bijvoorbeeld in Groot-Brittannië succesvol is gedaan door
mensen die later pas hoorden dat ze in een moordpand woonden.
Blijft
de vraag of een makelaar het uit zichzelf moet melden. Van Nispen:
,,Daar zijn de meeste makelaars heel terughoudend in. Mensen die
gevoelig zijn voor het verhaal achter de gevel, zullen daar zelf wel
om vragen. Maar aan de andere kant komen ze het toch wel altijd te
weten via buren en kun je de geruchtenstroom beter voor zijn.''
De
verkoopwaarde van een pand daalt niet door de pijnlijke
voorgeschiedenis, maar de potentiële kopers groep wordt wel
kleiner, stelt Van Nispen. ,,Het zijn dezelfde muren en dezelfde
stenen als vóór het misdrijf. Ik denk dat er kopers zijn die daar
net zo nuchter tegenaan kijken.''
Toch
kan hij zich voorstellen dat een pand een andere prijs krijgt, doordat
het huis lang heeft leeggestaan of de eigenaar er snel vanaf wil.
,,Vooral in een kleine gemeenschap zal zo'n woning lange tijd
geassocieerd worden met een delict. Op een gegeven moment ebt dat weg,
maar er zit toch een soort van smet op de locatie.''
Makelaar
Axel Zinken beaamt dat een huis dat plaats delict is geweest, een
afschrikwekkend imago kan hebben. Hij bemiddelt momenteel bij de
verkoop van een huis in Zuid-Limburg, waar meer dan een jaar geleden
een dubbele moord is gepleegd. Inmiddels heeft hij naar eigen zeggen
een nieuwe koper gevonden. Zinken heeft van begin af aan openheid
gegeven over het drama dat zich heeft afgespeeld in de woning.
,,Er
zijn geen sporen meer te zien, maar iedereen wist ervan omdat het een
bekende zaak is in het zuiden. En anders werd het hen wel verteld door
buurtgenoten.''
Geen
goede reclame, maar de makelaar zegt desondanks geen moeite te hebben
gehad met de verkoop. Het is volgens hem een pand als andere.
,,Natuurlijk denk je na over wat zich hier heeft afgespeeld, maar je
moet het ook nuchter bekijken. Mensen die hier nachtmerries zouden
krijgen, melden zich niet om het te kopen.'' Hij vindt het wel de
verantwoordelijkheid van een makelaar om te waken voor kijkers die
alleen uit een soort ramptoerisme het huis van binnen willen zien.
Soms
zijn moordhuizen juist een gewilde plek om te wonen. De boederij in
Harkstede, die bewoond werd door een seriemoordenaar, was nog voordat
het pand werd vrijgegeven door de politie al in trek bij tientallen
potentiële huurders, herinnert W. Eelsing, advocaat van de
huiseigenaar, zich. Eelsing voerde namens zijn cliënt een juridische
procedure om het huurcontract met de moordenaar -die later bekende
prostituees in de boerderij te hebben vermoord- te ontbinden.
Na
de veroordeling kreeg de huiseigenaar eindelijk ruim baan om het
gebouw te verhuren. Eelsing: ,,Natuurlijk is het een plek waar de
slachtoffers een gruwelijke laatste tijd hebben doorgemaakt. Maar na
het politieonderzoek waren er genoeg gegadigden die wilden wonen op
het uitgestrekte landgoed. Voor een buitenstaander maakt het soms
weinig verschil.''
Maar
het vinden van huurders gaat niet altijd zo makkelijk, zo ervoer de
nieuwe eigenaar van een voormalig studentenhuis in Utrecht. Daarin
werd in 2002 een studente gedood door een huisgenoot. Nadat het pand
lange tijd had leeggestaan besloot Utrechter Hans, die niet met
achternaam genoemd wil worden, in 2003 het pand te kopen, omdat het
gelegen was naast zijn kantoor.
,,Het
is vreselijk wat daar is gebeurd. Maar na lang wikken en wegen
besloten we de stap te wagen. We zouden er niet meer over praten met
anderen. Alleen dan zou het vanzelf rustig worden.''
Het
contract werd ondertekend, maar nog voordat de overdracht van het huis
plaatsvond lag er een gedenktegel pal voor de deur van het huis, een
initiatief van de vrienden van het slachtoffer. Het was het begin van
juridisch getouwtrek tussen gemeente, de nieuwe bewoner en de
nabestaanden. Volgens Hans heeft de gemeente destijds aan zijn
makelaar beloofd dat de gedenksteen tijdelijk was, maar nu bleek de
tegel voor altijd te blijven liggen voor de deur van zijn huis.
Na
een hoorzitting met alle betrokkenen, concludeerde het stadsbestuur
van Utrecht dat er formeel geen toestemming gevraagd hoefde te worden
aan omwonenden voor het plaatsen van de gedenktegel. De huiseigenaar
overweegt nog steeds een gang naar de rechter, maar voorlopig blijft
de gedenksteen liggen,omdat de nabestaanden van het slachtoffer dat
willen.
De
nieuwe eigenaren hebben het afgelopen jaar gewacht met het bewonen van
het pand en besloten het tijdelijk te verhuren. Volgens Hans heeft het
maandenlang geduurd voordat hij huurders kon vinden voor het pand.
,,Om die tegel kan niemand heen, dus mensen begonnen zelf vragen te
stellen. Het schrikt af, want velen zeiden het toch niet aan te kunnen
om op die plek te wonen. De etage waar de moord is gepleegd, is altijd
leeg blijven staan. Die wordt alleen bedrijfsmatig gebruikt.''
Net
zoals andere moordhuizen grote aantrekkingskracht hebben op
nieuwsgierigen, trekt de gedenktegel volgens Hans veel volk naar zijn
huis. ,,Vooropgesteld: het leed van de familie van het slachtoffer is
niet te beschrijven. Maar ik word nu iedere dag geconfronteerd met de
afschuwelijke gebeurtenis. Mensen staren naar binnen of bellen aan om
te vragen wat hier is gebeurd.''
Volgens
de eigenaar had hij niet zelf kunnen inschatten dat bewoning van het
huis zo problematisch zou verlopen. Hans blijft erbij dat hij in de
veronderstelling was dat de negatieve sfeer rond zijn huis vanzelf zou
overwaaien, of in ieder geval een beetje slijten.
Nu
moet de Utrechter beslissen of hij aan het eind van het jaar alsnog
het pand betrekt. ,,Wil ik wonen op een plek waar ik en mijn kinderen
dagelijks worden geconfronteerd met een moordzaak? Spijt van de
aankoop heb ik niet, maar de zaak wordt almaar pijnlijker. Ik twijfel
of we hier ooit nog kunnen wonen.''
------------------------------------------------reactie(s)
op bovenstaande artikel-----------------------------------------
Geachte heer L.Cornelisse en collega's,
Zoals gisteren telefon. beloofd mijn
reactie op het art. van Niki van der Naald.
Ik wil u als eerste mededelen, dat ik er
nu nog helemaal van van slag ben. Dit art. klopt voor geen kanten
ivm. het huis aan de Weerdsingel 9 in Utrecht waar mijn
dochter Nadia op 1-10-2002 vermoord is.
Misschien was het handig geweest, dat
Niki als eerste alle inf. bij www.aandachtdoetsspreken.nl
(ADS) had gelezen. M.i. was dat een kleine moeite geweest. Na enig
zoeken bij id. en dan 1-10-2002 kom je chronologisch alle inf. tegen
over de moord op Nadia uit de betere kranten. Dit is verzorgt door
een vriendin waar wij heel blij mee zijn. Dit is nog lang niet alle
inf. Er is ook veel onzin geschreven over de moord. Wat ook
duidelijk meespeelt is, dat het een veteraan is. Er is ons
verzekerd door div. journalisten, dat hij en zijn gedrag te
vergelijken is met dat van Dutroux. Wij wijzen wel graag met
het vingertje maar kijken niet in eigen huis.
Tot nu toe ben ik alleen maar verbaasd
over de media na 2 jaar. Mijn vertrouwen erin is nul. Wij
zwijgen al bijna 2 jaar.
Rondom het proces jan.2003 was de inf.
vanuit Trouw ook nihil. Ik heb mij daar zeer over
verbaasd.Op 2/12 Hoger Beroep in Arnhem. Pascal heeft inmiddels als
tweede advocaat dht. Anker.
Tot nu toe is er zeer weinig in uw krant
over de moord als zodanig geschreven. Kennelijk verkoopt het art.
moordhuizen beter dan moord op zich. Er wordt in
ons land over de gevolgen van moord zeer weinig geschreven,
daarom stoort het mij enorm, dat de fam. Blauwendraad zoveel
aandacht krijgt in uw art.
Zij hebben het huis ongeveer een jaar na
de moord met zeer veel korting gekocht via een andere makelaar. Deze
makelaar heb ik ooit nog eens opgebeld en zei letterlijk aan mij;
mevrouw alles is handel en de moord interessert mij niet. De
Meeus groep waar Nadia, Olof en Patricia via gehuurd hadden, wilden
absoluut geen zaken meer doen met de fam. Frankevoort. Het
huis bracht in zijn geheel 3000 Euro aan huur op. Pascal huurde
zogenaamd weer van zijn ouders. Tot op heden hebben wij alle drie
zelfs de borg 4000 Euro met zijn drieen niet terug gehad en ook niet
de huur over maand okt. Geld, geld , geld is het enige wat
telt.De ouders van Pascal zijn na na de verkoop van het huis
verhuisd na Nijkerk. Het huis is ondanks de korting met zeer
veel winst verkocht.
Het huis stinkt aan alle kanten. Wij
wisten pas na Nadia haar dood, dat de ouders van Pascal
huisjesmelkers waren/zijn. Zij hebben het gehuurd via de Meeus groep
omdat de ouders de verhuur niet was gelukt. Als ik had
geweten, dat zij huisjesmelkers waren, had ik het als moeder nooit
toegestaan. De ouders hebben ook als gezin hier nog gewoond.
Dit is nog maar een klein stukje wat ik u meedeel. De fam.
Blauwendraad wist alles van de moord. Geld stinkt niet. Zij zijn nu
zielig en slachtoffer. wij niet. Ongelovelijk dat een
stagiaire zo'n stuk in de krant mag schrijven zonder goede research.
De fam. heeft er echt niet willen wonen, dat is onzin. Over de steen
heb ik ook veel gemeentestukken, het was handig als wij ook vooraf
gehoord waren geworden. Ons leven bestaat niet meer.
Die steen mocht er niet liggen omdat het
huis anders niet verhuurd zou worden. Via" huur direct
"was het meteen verhuurd behalve de begane grond waar
Nadia vermoord is. Nadia woonde op 3hoog. Ik zou u graag
de foto's willen laten zien hoe zij het opgeknapt had. Het was een
teringzooi. De ouders van Pascal beloofden alles ivm.oa
lekkage op zolder, maar alles wat geld kostte gebeurde niet.
Geld en nog eens geld daar was Pascal mee opgevoed. Misschien
is het u bekend, dat hij na Bosnie ook zijn moeder en zus bijna
vermoord heeft en daarna Anton Bussing?
Al met al hoop ik u enig inzicht
verschaft te hebben in het verhaal en dat begrijpt hoe boos ik ben,
dat iedereen zich als slachtoffer opstelt. De fam Blauwendraad
wist waar zij aan begonnen de 2 panden ernaast zijn ook in hun bezit
en nu zijn zij zo zielig.
Wiens leven is verwoest????
Het verbaasd ten zeerste, dat de fam.Blauwendraad
het voor elkaar krijgt om in uw krant een zielig verhaal te mogen
ophangen evenals in het NRC. Dit is kennelijk een interessant
verhaal voor ze geweest. Ik weet dat zij div. kranten
geweigerd hebben om mee te praten. Niki is kennelijk wel in
het pulletje gevallen. Zij hadden wsch. door hoe weinig
zij wist. Ik hoop, dat u nu begrijpt hoezzer dit art. mij
grieft.
Op 25/9 is er een middag in
Zwaagwesteinde. (ziewww.VVRS.nl)vereniging voor veiligheid en
respect. Misschien kan er eens aandacht komen voor het grote leed.
Het leed is niet in geld uiit te drukken. Vanaf het begin
besefte ik dat de media zeer beperkt zijn en hebben wij
gezwegen, dit is mijn eerste reactie op een kranteart. Zelfs het
blad Actueel doet beter research dan uw blad Trouw. Zij sturen
er overigens ook geen stagiare op af.
Met vriendelijke groet,
Minke
van de Ven-de Jong
Geachte
Mevrouw, Hartelijk dank voor Uw reactie, waarvan de inhoud voor zich
spreekt. Naar ik reeds heb begrepen, hebt U gisteren contact gehad
met mijn goede collega Louis Cornelisse. Ik zal het bewuste artikel
opnieuw lezen, evenals Uw reactie en vervolgens verneemt U nader,
uitgebreid, van mij. Op dit moment wil ik mij beperken
tot de opmerking dat ik meen Uw gevoelens te begrijpen, hoe
moeilijk voor U misschien ook voor te stellen. Ik hoop dat U
mij even tijd gunt alvorens uitvoerig te (kunnen) reageren.
Mocht U eventueel meer emails zenden, dan kunt U dat het beste
doen aan ondergetekende. Met vriendelijke groet, Adri Vermaat,
chef nieuwsdienst Trouw (emailadres: a.vermaat@trouw.nl)
Geachte
Mevrouw Van de Ven-de Jong, In de eerste plaats mijn oprechte dank
dat U geduld heeft betracht, in afwachting van mijn antwoord op Uw
bericht van een week geleden. Ik besef dat mijn antwoord, ongeacht
de strekking ervan, niet Uw volledige instemming zal (kunnen) hebben.
Hiervoor lopen onze inzichten en gevoelens te ver uiteen. U hebt na
de voor U afschuwelijke gebeurtenis van oktober 2002 een
begrijpelijke, diepe emotionele achtergrond. Het leven zal voor U
nooit meer hetzelfde zijn. Ik heb van achter mijn bureau makkelijk
praten, ik bedenk - met steun van de collega's - ideeën, laat
die op hun (journalistieke) haalbaarheid toetsen en bij een
bevestiging hiervan uitvoeren. Zo is het verhaal van Niki van der
Naald ook tot stand gekomen. Geheel terzijde, maar voor het inzicht
in 'hoe de journalistiek werkt' misschien toch wel relevant: Niki
was bij de nieuwsdienst van Trouw een goede, hardwerkende en
serieuze stagiaire. Dus niet een flodderaar, die erop uit was eens
flink te scoren. In die zin vind ik het prima als U Trouw of mij als
chef nieuwsdienst verantwoordelijk houdt voor het in Uw ogen
onjuiste en/of misplaatste artikel. Niki echter valt niets te
verwijten.
Het
verschil tussen Uw gevoelens en mijn, veel zakelijker, benadering is
feitelijk het verhaal zelf. U leest passages anders dan dat ik doe.
Dat is geen waardeoordeel, maar een gevoel. U bent direct
betrokkene en lijdt hieronder. Ik ben eveneens betrokkene, maar dan
toch vooral als toeschouwer. Misschien komt het wel door deze
verschillende achtergronden dat U en ik eenzelfde artikel zo
verschillend interpreteren. Ik hield bij het lezen van het
artikel - voor plaatsing in de krant - voor ogen dat de 'huizen'
centraal moesten staan, niet de zaken op zich. Onlosmakelijk als je
hiervoor kiest is dat hoe summier ook iets moet worden gezegd over
de achtergrond. Dat was ook de reden waarom Niki van der Naald heeft
geprobeerd met huurders, c.q. eigenaren in contact te komen. En zo
is zij in Utrecht beland en tekende uit de mond van de nieuwe
eigenaar ook citaten op als 'Vooropgesteld, het leed van de familie
van het slachtoffer is niet te beschrijven' en 'Het is vreselijk wat
daar is gebeurd'. Ik ken, misschien anders dan U, niet de
persoonlijke achtergronden van deze man. Ik weet niet of hij aardig
is of stug en ga daar, gelukkig, ook niet over. Maar als iemand in
pakweg de veertig regels die hem in de krant toekomen twee keer
aangeeft hoe vreselijk dit voor de nabestaanden moet zijn, is dat m.i. geen
verkeerd signaal.
De
vraag wil ik meer toespitsen op 'Willen we zo'n verhaal?' Ik
geef zonder meer toe dat dit een dilemma is (geweest). Er is in dit
opzicht ook een duidelijke gradatie: moord als afrekening in het
criminele circuit zoals we kennen van Amsterdam, moord als een
finale bij relatieproblemen, zedenmoord of een ongewone, gewone
moord met een willekeurig slachtoffer. De verschillende
gradaties kan ik, nog steeds gezeten aan het bureau, makkelijk
maken: ik tik ze zo op. En toch weet ik vrijwel zeker dat alle
moeders en vaders ongeacht hun achtergrond evenveel leed
hebben als hun zoon of dochter is vermoord: de gradaties zijn
slechts afkomstig van derden, van buitenstaanders of zo
men wilt toeschouwers. Ik heb Niki van der Naald wat suggesties
gegeven om naar woningen te kijken, zoals bijvoorbeel in Anjum. Ik
heb haar, zoals aangegeven, ook op het hart gedrukt inhoudelijk
niet op moordzaken in te gaan. Zij heeft zich daaraan gehouden. Dat
het verhaal U kwetst en verdriet, spijt mij zeer. Misschien had
ik bij die mogelijkheid meer stil moeten staan. Anderzijds ken
ik Uw achtergrond niet, zoals met zovelen, en dat maakt het
onbewust ook weer makkelijker om tegen een collega te zeggen 'Is dit
of dat niet een idee?' Overigens hebben lezers niet kritisch of afkeurend
op het onderhavige artikel gereageerd.
Tenslotte
verwijt U, alweer mogelijk terecht, dat wij de strafzaak niet of
nauwelijks hebben gevolgd. Deze constatering is juist. Ook hier
heeft een afweging plaatsgevonden. In Nederland vinden
jaarlijks vele tientallen moorden plaats. Daarnaast bestaat er grote
belangstelling voor de veiligheid, kleine- en grote
criminaliteit, de aanpak ervan, de veelplegers, enz. Als krant
dienen wij niet alleen oog te hebben voor deze politie- en
justitieaspecten, er is meer in Nederland: gezondheidszorg,
natuur, milieu, welzijn, onderwijs, politiek, enz. Daarom maken
we als redactie keuzes. En zeer wel toegegeven: die zijn soms behoorlijk
willekeurig. Als er op een bepaalde dag meerdere strafzaken op de
rol staan, kiezen we er een, maximaal 2 uit. Zo ordinair werkt dat,
mede ingegeven overigens door het zojuist gestelde gegeven dat -
helaas, helaas - moord in Nederland gewoon lijkt (te zijn
geworden). Ik hoop dat U, enigszins, begrip ervoor hebt dat wij niet
alle binnenlandpagina's kunnen (en willen) vullen met misdaad,
hetgeen eenvoudig zou kunnen. Welnu, ik hoop oprecht dat ik U
enig inzicht heb kunnen geven in de journalistiek, inhoudelijk
zullen we het naar ik vermoed niet eens worden. Maar dat hoeft ook
niet en het kan ook eigenlijk niet. Daarvoor is er in Uw leven
teveel gebeurd en wordt mijn leven teveel bepaald door de waan van
de dag. Ik wens U een goed weekeinde toe en van deze e-mail
moet U echt niet van slag raken want daarvoor is zij te
onbelangrijk.
Hartelijke groet,
Adri Vermaat, chef nieuwsdienst
Trouw
Mijn dank voor uw niet onaardige
reactie.
Twee jaar na Nadia haar sterven, had
ik zelf ook al aardig door hoe de media werken en begrijp ik
sommige keuzes wel en meer niet dan wel. De verkoop staat bij alle
bladen voorop. De waarheid is heel gemakkelijk te
manipuleren.
U zei: er zijn geen reactie's gekomen,
nee natuurlijk niet. De mensen reageren zo wie zo minder. Ik
heb wel div. reactie's gehad.
U gaat wel voorbij aan het feit, dat
wij niet gehoord zijn en de fam. Blauwendraad nog
steeds heel zielig is, dat is mi.
toch slechte journalistiek. Ik denk, dat Niki
nog heel weinig mensenkennis heeft. Het had Niki moeten
opvallen, dat als mensen zo praten die niet eerder gepraat
hebben er een addertje onderr het gras zit. Afijn reseach
kost tijd en geld en dat geld voor alle gebieden van
onze maatschappij. Niemand is blij met de waarheid en niet meer
dan de waarheid.
Met vriendelijke groet,
Minke van de Ven-de Jong.
Sent: Tuesday, September 21, 2004
Beste mevrouw Van de Ven,
dank voor uw mail van zondag 19 september, die ik met
veel belangstelling heb gelezen.
Ik heb de verschrikkelijke moord op uw dochter en alles wat
daar mee te maken heeft goed gevolgd.
Zonder me te verbeelden dat ik uw immense verdriet goed kan
aanvoelen, begrijp ik heel goed hoe verdoofd en geschokt u
en uw echtgenoot moeten zijn geweest nadat Nadia van u is
weggerukt. U heeft goed gezien dat er vaak meer kanten aan
een misdrijf zitten. Mijn boek ' Een moord kost meer
levens', illustreert dat ook. Ik was ook uitgenodigd voor de
bijeenkomst op 25-09 in Zwaagwesteinde, maar ben door een
verblijf in het buitenland helaas verhinderd. Een
medewerkster van mij - Chantal van Schuylenburch - is
overigens wel aanwezig. Ik zal het hoger beroep van Pascal
ook zeker volgen. Uiteraard ben ik graag bereid om daarna
met u een gesprek te hebben. Als u mij mailt op prdv@endemol.nl
krijg ik uw berichten altijd rechtstreeks onder ogen.
Met vriendelijke groeten,
Peter R. de Vries
Sent: Wednesday, September 22, 2004 9:11 PM
Vanmiddag moest ik in Utrecht zijn. Uiteraard ben ik langs
de Weerdsingel gelopen.
Ik heb thuis het internet adres opgezocht en ik
verzoek u met spoed Niki dat ook per omgaande
te laten doen. www.o-groep.nl.
Als zij van te voren research had gedaan zoals ik nu
achteraf,had zij van te voren kunnen ontdekken, dat Hans
Blauwendraad zijn derde pand reeds gedeeltelijk als
kantoorpand heeft ingericht. Ik ben nu helemaal stom
verbaasd. Op de ruiten staat het internet adres. Wat heeft
Niki dan gedaan en gezocht???
Ik ga wel stappen ondernemen tegen uw art. Het is
superstom. Wanneer komt er een rectificatie??. Ik ga nog
af en toe bij de steen staan kijken en weet nog meer de
leugen regeert en alles is handel tot de dood toe. Voor
dhr. Blauwendraad en zijn klandizie kan natuurlijk de
steen vragen oproepen. Voor hem is het niet echt
leuk. Eerst iets kopen met zeer grote korting en
dan zielig doen tegen een stagaire van de krant in
de hoop, dat hij nog eens zijn zin zal krijgen. Trouw
heeft hier een flinke deuk mee opgelopen in hun waarheid
en ik laat het er niet bij zitten. Het was mijn kind
en dochter met normen en waarden opgevoed. De fam. heeft
een tweede internet adres helaas was ik dat bij thuiskomst
vergeten misschien kunt u daar ook eens wat mee doen. Het
was een kleine moeite geweest om achter de waarheid te
komen. Ik wacht uw verdere reactie af.
Met vriendelijke groet,
Minke van de Ven-de Jong.
Sent: Wednesday, September 22, 2004 11:06 PM
