Elke maand 12 euro van moordenaar

Wie wordt veroordeeld wegens een geweldsdelict, kan ook worden verplicht een vergoeding te betalen aan zijn slachtoffer of diens nabestaanden. Maar voor hen is dat in de praktijk vaker een last dan een genoegdoening. Mans Kerstholt kan er over meepraten. Hij treedt op als voorman van de VVRS, een belangenorganisatie voor nabestaanden van moordslachtoffers.

Op 16 oktober 1999 werd zijn zwager Tjirk van Wijk met tientallen messteken om het leven gebracht.

Kerstholt heeft sindsdien contact met vele lotgenoten. Een ‘vergeten groep’, noemt hij de nabestaanden van moordslachtoffers. ,,De zaken die ons troffen, kregen veel publiciteit. Maar na de rechtszaak is het over. Voor de nabestaanden begint dan pas de echte lijdensweg.’’
In een groeiend aantal zaken wordt de dader verplicht een schadevergoeding te betalen aan de nabestaanden, juist om die lijdensweg iets draaglijker te maken. Maar in veel gevallen wordt het er alleen maar erger door, zegt Kerstholt. ,,Ik sprak pas nog een vrouw wier zoon is vermoord.

Ze krijgt nu een schadevergoeding van negenduizend euro van de dader, maar die heeft geen cent. Dus wat gebeurt er? Elke maand krijgt ze twaalf euro op haar rekening bijgeschreven. Elke keer de naam van die dader op je bankafschrift, dat is al verschrikkelijk. En die schadevergoeding is op zo’n manier natuurlijk een farce. In dit tempo is het geld over zestig jaar overgemaakt.’’
Kerstholt en zijn medestanders begonnen een lobby in politiek Den Haag voor een betere betaling van schadevergoedingen. De staat moet het bedrag in één keer uitkeren aan de slachtoffers. Daarna moet de dader het terugbetalen aan de staat. Kamerleden als Aleid Wolfsen waren positief, maar tijdens een gesprek met minister Donner ving de vereniging afgelopen maandag bot. ,,Maar inmiddels is er een Kamermeerderheid voor het plan.’’