Als moeder van Marianne weten we dat hier
geen eerlijk onderzoek is geweest naar de verdachten toe, het lag
politiek te gevoelig, dus liet het recherche team alles liggen waar wel
alles naar toe wees .
1 Mei 1999 voor de moord op ons kind mocht
geen daders worden gezocht uit het AZC, dat is voor ons als ouders
extra zwaar.
Het gevecht dat we nu al bijna 7 jaar
leveren, om dit onrecht van het onderzoek naar buiten te krijgen.
(onze Marianne had toch recht op een eerlijk
onderzoek naar de daders maar die heeft ze niet gehad)
En de rechercheurs zeggen nu wel openlijk dat
er veel fouten zijn gemaakt, na een maand of 4 hebben we ze daar al op
gewezen.
Ze bleven dezelfde koers varen, alles wat
allochtoon was lieten ze liggen in het onderzoek, en daarom zullen wij
nooit geen duidelijkheid krijgen.
We hebben wel mensen bij ons gehad waarvan
we dachten dat die kunnen ons helpen bij dit onrecht.
Maar laat de muur van onze justitie nu
zo dik zijn, daar breekt geen gewone burger doorheen.
Hoe moet een ouder ook nog eens leven met
dit dubbele onrecht?
Het laat je niet los, is ons recht hier in
Nederland geen recht meer?
Nee dus, het is ver te zoeken, als de
politieke belangen zwaarder wegen dan het oplossen van deze vreselijke
moord.
In 1999 moest hier in Friesland in elke
gemeente zo nodig een A.Z.C komen, de commotie liep hier hoog op en die
moest de kop ingedrukt worden.
Het COA staat onder de justitie, 2 handen op
een buik, ik heb wel geprobeerd om deze dingen (wat het onderzoek
aanging) naar buiten te krijgen.
Maar ook de media volgt gehoorzaam de
justitie, ook heeft het O.M. de macht om de berichten de pers in te
sturen zoals hun het uitkwam, veel leugens, onze kant werd niet gehoord.
Dit schrijven is een noodkreet om gehoord te
worden, van de dubbele ellende die Justitie heet.
Het klinkt hard, maar dat is het ook, deze
ervaring met ons rechtssysteem wens ik niemand toe.
