Vier tot vijf politiemensen sterven jaarlijks 'in functie'.

 

Hun dood slaat bij nabestaanden en bij collega's diepe wonden. Jacqueline Wind weet nog hoe ze op 30 september 2004 met een kop koffie op de bank zat, thuis in Enschede, toen 's middags een politieauto voor de deur stopte. Het was niet haar man Jan, brigadier bij de politie, die uitstapte. "Ik voelde meteen dat het mis was. 's Ochtends waren we nog naar een verjaardag geweest. Daarna was hij naar zijn werk gegaan. Gewoon. Maar toen ik zijn collega's zag uitstappen, zakte de grond onder mijn voeten weg." Die collega's vertelden Jacqueline over Jans ontmoeting met Roedolf B. De Duitser had zeventien jaar gezeten voor roofovervallen en was nu op de vlucht na twee bankovervallen. Hij wilde koste wat kost niet weer de bak in. Dus droeg hij een doorgeladen pistool bij zich, waarmee hij Jan Wind in koelen bloede neerschoot toen die hem wilde fouilleren. "Je denkt, dit gebeurt in Amsterdam, of aan de andere kant van de oceaan. Maar niet hier," zegt Jacqueline. "Jan had wel eens klappen gehad. Maar geen moment heb ik gedacht dat zijn beroep hem zijn leven kon kosten. Als hij 's nachts werkte, lag ik nooit wakker." Vandaag 21 maart 2006 woont de weduwe Wind in Warnsveld, met 420 andere nabestaanden, de opening bij van de 'tuin der bezinning'. De namen van 141 politiemensen die sinds 1 januari 1946 zijn omgekomen bij hun werk staan hier in steen gegraveerd. Het gros is overleden bij ongelukken. Ongeveer eens per drie jaar sterft een politiefunctionaris door 'opzettelijk geweld', zoals een schiet- of steekpartij. "Het is mooi dat er nu een plek is waar mensen die hun leven wijden aan onze veiligheid, geëerd worden."