Lugubere tienermoord nog altijd onopgelost.

Ze zou die ochtend gaan werken bij de supermarkt, maar kwam er nooit aan. Pas zeven weken later vindt een voorbijganger het lichaam van de 15-jarige Nicole van der Hurk uit Eindhoven. Wat er precies met haar is gebeurd is na elf jaar nog steeds niet bekend. De dader loopt vrij rond.

Het is inmiddels elf jaar geleden, maar voor Ad van der Hurk voelt het alsof het gisteren was. Er gaat geen dag voorbij dat hij niet aan zijn dochter Nicole denkt. "Als ze thuiskwam rende ze altijd op me af, knuffelde en vroeg 'Papa, hou je nog van me?' Het was een vast ritueel. Dat mis ik nog dagelijks."         

Ad is Nicole's stiefvader, maar beschouwt haar als zijn eigen kind. Op 6 oktober 1995 verandert zijn leven voorgoed. Nicole komt niet meer thuis.                                       

In de vroege ochtend fietst de mavo-scholiere naar haar bijbaantje in een supermarkt in Woensel. Nicole logeert een paar dagen bij haar oma, omdat het huis van haar ouders wordt gerenoveerd. Ze rijdt daarom een andere route dan ze normaal gesproken doet. Als de chef van de bakkerijafdeling opbelt om te vragen waar Nicole blijft, wordt duidelijk dat er iets vreemds aan de hand is. Nicole is verdwenen.

Twaalf uur later vindt iemand haar fiets in het riviertje De Dommel, bij het Eindhovense Wasvenpad. Van Nicole zelf ontbreekt elk spoor. Rond de vindplaats treft de politie geen sporen van geweld aan. Rechercheonderzoek toont aan dat de fiets onbereden in het water van de Dommel terecht is gekomen. De dader moet hem een zetje hebben gegeven. Vingerafdrukken zijn echter niet meer te vinden, omdat de fiets te lang in het water heeft gelegen.                                                 

Nicole blijft onvindbaar. Haar ouders Ad en Jolanda van der Hurk doorzoeken wanhopig haar meisjeskamer. Was Nicole bang voor iemand? In een koffertje bewaart ze haar persoonlijke spullen. Hield ze iets geheim? Maar nergens tussen de beertjes, prullaria en briefjes van prille vriendjes en hartsvriendinnen vinden ze een aanwijzing voor haar verdwijning.                                            

Weglopen sluiten Ad en Jolanda onmiddellijk uit:"Nicole zou dat nooit doen. Ze was een meisje met een hart, geen harde tante. Als ze ergens mee zat, praatte ze daar met ons over. Ze zou niet zomaar weggaan zonder iets te zeggen."                        

De politie start een omvangrijke zoekactie naar het lichaam van Nicole. Vijfenvijftig ME-ers kammen het bosgebied uit. Ook een speciale hondenbrigade wordt ingezet. Ad gaat mee met de hulpdiensten en loopt dagen achtereen door het bos, op zoek naar dat ene oorbelletje of kettinkje dat zou kunnen leiden naar zijn dochter.

Stiefvader verdacht

Op 22 november, na zeven zenuwslopende weken, vindt een automobilist bij toeval Nicole's levenloze lichaam in de bossen tussen Lierop en Mierloo. Het is bedekt met sprokkelhout. De plek is zo'n 20 kilometer verwijderd van de rivier waar haar fiets in het water lag.

Kort na de moord houdt de politie  Nicole's stiefvader Ad van der Hurk en zijn zoon Andy aan. Andy lijkt bepaalde daderkennis te hebben, onder andere over de omstandigheden waarop het lichaam is toegedekt. Maar wegens onvoldoende bewijs is hij na een paar dagen alweer op vrije voeten.        

Ook Ad zit enige tijd vast. Meteen na de moord wijzen veel Brabanders in zijn richting.

De geruchtenmachine komt op gang in Eindhoven. Ad van der Hurk, ook bekend als de cafézanger Andy de Witt, zou een versierder zijn, regelmatig seksuele toespelingen maken naar vrouwen en een voorkeur voor jonge meisjes hebben. Een getuige heeft hem op de dag van Nicoles verdwijning in het bos gezien waar ze later werd gevonden. Voor de politie is dat voldoende aanleiding om hem te arresteren.

Ad ontkent echter iedere betrokkenheid en kan aan de hand van een alibi aantonen dat de getuige zich vergist. In juni 1996 wordt hij dan ook vrijgelaten. Justitie erkent publiekelijk dat vader en zoon niets met het misdrijf te maken hebben. In Brabant is de rust desondanks nog niet weergekeerd.

Ad: "Ik ben behoorlijk geschaad. Mensen bleven me met de nek aan kijken. Mijn platen werden niet meer verkocht. Ik had jarenlang geen werk. Dat is vreselijk. Ik hou zielsveel van mijn dochter en krijg de tranen in mijn ogen als ik hoor dat mensen zoiets over mij kunnen en durven denken." 

Opmerkelijk telefoontje.

Elf jaar later is de moord op Nicole nog steeds niet opgelost. Na de vrijlating van Ad van der Hurk, werkt de recherche nog jaren in stilte aan de zaak. De politie doet onderzoek naar een groot aantal personen in een wijde kring rond Nicole, maar ook dit leidt niet tot een oplossing van de zaak.                                    

In oktober 2005 komt de kindermoord opnieuw in de belangstelling. Pas dan komt naar buiten dat op de dag van de vermissing een opmerkelijk telefoontje is binnengekomen bij het inmiddels opgeheven radiostation Radio 221. Presentatrice Anja Toetenel wordt gebeld door een man met een Brabants accent:
"Ze gaat gevonden worden."
Op diezelfde dag werd Nicole inderdaad gevonden. Anja heeft meerdere keren contact gehad met de anonieme beller, maar laat deze fragmenten nooit in haar radioprogramma horen.
Uit politietaps is vastgesteld waar één van de telefoontjes vandaan kwam.

Ad heeft op grond hiervan een vermoeden over een mogelijke dader: "In de loop der jaren heb ik zelf ook veel nagedacht en onderzoek gedaan. Ik heb het idee dat iemand uit mijn vroegere vriendenkring de dader zou kunnen zijn. Naar mijn mening heeft de politie dit onvoldoende nagetrokken. Dat vind ik slecht, want die persoon past in veel opzichten in het plaatje. Zolang er geen bewijzen zijn, noem ik geen namen, want zeker weten doe ik het natuurlijk niet.

Wat ik de afgelopen tien jaar heb meegemaakt, wil ik een ander niet aan doen. Maar het vermoeden blijft."                                                             

Niet alleen het merkwaardige telefoontje doet stof opwaaien. Anja Toetenel doet nog een andere bijzondere onthulling:"Kort na de vermissing van Nicole maakte ik een radio-reportage bij Ad en Jolanda thuis. Voordat ik het interview opnam, maakte ik een praatje met ze. Jolanda vertelde me dat Nicole die middag een afspraak had bij de gynaecoloog. Ik stond er eerst niet bij stil. Het leek me vrij normaal voor een meisje van die leeftijd. Later ging ik verbanden leggen. Misschien was ze zwanger. Dat zou een motief voor de dader kunnen zijn."                                                 

Volgens Ad is dit verhaal onzin: "Nicole moest werken die dag en zou daarna naar school gaan. Van een afspraak met een gynaecoloog was geen sprake."                                               

Na deze bevindingen maakt een speciaal geformeerd Cold Case-team een analyse van de dossiers. Dit levert echter te weinig aanwijzingen op om een nieuw recherche-team in te schakelen.                               "We sluiten deze zaak natuurlijk nooit helemaal af. Zodra er nieuwe informatie binnenkomt, zullen we die onderzoeken en de moord alsnog proberen op te lossen. We geven de hoop niet op," aldus een woordvoerder van de Eindhovense politie.                                                                                  

Er is nog steeds een lijst met mogelijke betrokkenen bij de moord. In elf jaar onderzoek heeft de recherche niet één naam van deze lijst kunnen schrappen. De politie houdt bovendien nog steeds rekening met de mogelijkheid dat Nicole een ’toevallig’ slachtoffer was en de dader haar niet kende.