Even een berichtje naar jullie allen om te vertellen wat er hier momenteel gaande is omtrent onze kleinkinderen.

Ik had jullie wel eerder willen berichten, maar er is veel gebeurd en het circus is in gang gezet. Zoals jullie dacht ik weten heeft het pleeggezin, (zus van de dader) voor de tweede maal aangegeven het niet meer aan te kunnen om pleeggezin te zijn. Ditmaal was de reden: spanningen tussen de families. Voordat zij dit aangaven, zou er een onafhankelijk onderzoek starten. Een onderzoek om te zien waar de kinderen op zouden groeien. Familie vaderszijde, familie moederszijde, of een neutraal pleeggezin. Vragen van ons over de bezoekfrequentie van de kinderen naar hun "vader". Het tuinhuis waar ze nog steeds mee geconfronteerd worden enz. Wij zijn heel blij dat het onderzoek eindelijk gaat gebeuren. Want al deze vragen hebben wij al 4 jaar. Het onderzoek zou enkele maanden kunnen gaan duren, zolang konden de kinderen in het pleeggezin blijven. Enkele weken geleden werden beide families gevraagd voor een gesprek bij Jeugdzorg. Daar gaf het pleeggezin aan niet te willen wachten tot het onderzoek klaar was, 3 september 2006 was de limit, de kinderen gingen ook niet mee op vakantie met ze. De kinderen wisten niet beter of ze gingen met ze op vakantie van 4 tot 18 augustus. Wij vonden het heel erg om te horen. Blij dat die familie ze niet meer opvoed, maar ze nu zo snel als hondjes weg te doen, heel erg voor de kids. En dan blijven volhouden dat ze de spanningen niet meer aankunnen. Wij krijgen daar dan ook de schuld van. Wij zijn al 4 jaar bezig, zoals ze zeggen. Al vele malen hebben Hans en ik bij Jeugdzorg aangegeven dat de kinderen daar niet goed zitten. Ze hebben een dak boven hun hoofd, krijgen te eten en drinken en dat is het. Liefde en aandacht voor de kinderen en alles wat er gebeurd is was er niet. Ellis is al heel lang bij deze familie niet meer aan de orde. Jullie weten wel zo'n beetje wat er aan de hand was, daar hoef ik niet verder over uit te weiden. Maar oké, ze hadden in april aangegeven te stoppen, wij hebben toen aangegeven de kinderen in huis te nemen. Maar die vraag ligt natuurlijk ook bij het onderzoek, waar de kids het beste op kunnen groeien. Jeugdzorg gaf aan ook alvast te kijken voor een neutrale plaatsing. En in mei zeiden ze een pleeggezin te hebben gevonden, die mocht het onderzoek uitwijzen dat een neutrale plaatsing het beste was, dit pleeggezin de kinderen in huis wilden nemen. Maar we stonden dus enkele weken voor het dilemma. Het oude pleeggezin kon (wilde) het onderzoek niet afwachten. Jeugdzorg gaf aan dat het nieuwe pleegezin bereid was om de kinderen gedurende het onderzoek alvast in huis te nemen. Dat leek ze voor het moment de beste oplossing, omdat onzeker is waar de kinderen terecht zouden komen. Er waren dus nog maar een paar weken tot 4 augustus. In die paar weken hebben de kinderen kennis gemaakt met deze mensen en zijn ze een paar keer blijven slapen. En het gaat redelijk goed. Vorige week heb ik kennis gemaakt met deze mensen. Hans gaf aan niet mee te kunnen, hij heeft zoveel kwaadheid en frustraties in zich. Hij was bang zich niet in te kunnen houden. Niet om deze mensen, maar voor een kennismaking kan dat niet.  Het is een echtpaar, ik denk midden 40, ze hebben geen eigen kinderen. Wel een pleegdochter van 17 die nu 6 jaar bij ze is. Ook met een heel behoorlijk verleden, waar deze mensen mee te maken hadden (hebben). Ik ben met Ellis haar beste vriendin heen gegaan. En het was heel positief. We hebben een heel goed gesprek gehad. Ze zijn betrokken, weten waar ze eventueel voor komen te staan. Ook wetende dat ze pleeggezin zijn, dat de kinderen familie hebben, die betrokken zijn en staan daar open voor. Ze gaven uit zichzelf aan met de kinderen naar Ellis te willen, dat ze ook daarin de kinderen horen te begeleiden. Om kort verder te gaan, het gaf ons een goed gevoel dat de kinderen (tijdelijk) daar een thuis vinden. Heel blij dat de kinderen uit vaders familie zijn, al hebben de kinderen natuurlijk een behoorlijke dreun gekregen toen ze dit te horen kregen. Ze zaten er tenslotte wel 4 jaar. Maar op de langere termijn is dit goed om niet meer op te groeien in de familie van de d(v)ader. Het onderzoek wat nu plaats vind, is tot stand gekomen uit een mediation-traject, wat wij met Jeugdzorg hebben doorlopen. Eindelijk na 4 jaar beseft Jeugdzorg dat er veel fout is gegaan. Ze zeggen het niet met woorden, maar we hebben nu enkele gesprekken met de voogd gehad. En het is een dag en nacht verschil. Er is communicatie en overleg. We worden eindelijk gehoord en vinden dat Jeugdzorg alles goed oppakt en eindelijk in het belang van de kinderen handelt. De kinderen zijn afgelopen vrijdag naar Almere (waar het pleeggezin woont) gegaan. Natuurlijk een heel moeilijke dag. Hoe zouden ze het hebben, wetende dat ze nu niet meer naar terug gaan naar hun oude pleeggezin. Ik had met Aleid "nieuwe pleegmoeder"afgesproken zaterdagochtend even te bellen. Zo gezegd, zo gedaan en ik kreeg de kinderen om beurten aan de telefoon. Ze klonken opgewekt, hadden net ontbeten en waren aan het spelen. Lekker even met ze gekletst over onze vakantie, (we gaan met de kinderen 18 augustus een weekje naar Drenthe) enz. Daarna Aleid aan de telefoon gehad en ze vertelde dat het goed gegaan was. Tigo die wel zijn kwaaie buien had, maar dat mag. Ze kunnen hun verdriet, kwaadheid en emoties kwijt en zo hoort het ook. Daar staan ze helemaal open voor en begrijpen het. Ik kan jullie vertellen, dit alles geeft momenteel al zoveel rust naar ons toe. Niemand kan in de toekomst kijken, maar voor op dit moment is het goed. Hier laat ik het bij, het is een heel verhaal geworden, maar ik had dan ook lange tijd niets van me laten horen. Mede omdat alles zo onzeker was en er veel te doen was omtrent de kinderen. Maar afwachten hoe het onderzoek uitpakt, we hebben er vertrouwen in.