Twee jaar na de dramatische moord op Angelique Galavazi

Omdat zij niet verliefd op hém was....      "Hij was de laatste die ik verwachtte."

1 december 2004. Het nieuws staat bol van de overleden Prins Bernhard  en Nederland is nog altijd in de ban van de moord op Theo van Gogh. Voor de familie Galavazi heeft de datum een heel andere betekenis. Op een winterse woensdag doet Ron Galavazi een gruwelijke vondst. In zijn woonkamer treft hij het levenloze lichaam van zijn 22-jarige dochter Angelique.

Ron Galavazi gaat woensdagmorgen 1 december zoals elke dag naar zijn werk. Hij belt die dag een paar keer naar zijn dochter Angelique om te bespreken welke boodschappen er nodig zijn en wie er zal koken. Maar zij neemt niet op. "Ze had op een gegeven moment drie mobieltjes op zak en die stonden allemaal uit. Vreemd. Maar ik dacht 'die heeft zeker weer een nieuw nummer ofzo'. Of ze is naar een vriendin. Ja, wist ik veel..." 's Middags kom vijf uur haalt Ron zijn auto op, die voor onderhoud naar de garage is. Hij parkeert een uurtje later voor de deur van zijn huis aan de Zlotylaan in Amsterdam Osdorp.

Buiten is het donker en koud, hooguit een graad of drie. "In de keuken brandde licht. Ik ga naar binnen, haal de weekblaadjes van de deurmat en zie tv-kaartjes van de markt op tafel liggen. En dan opeens mijn dochter op de vloer. Overal bloed. Dat beeld blijft voor altijd op je netvlies. Wat er door me heen ging, kan ik niet beschrijven. Ik ging compleet door het lint, holde naar buiten en waarschuwde de buren. Maar ik wist dat het te laat was. Ze voelde koud aan. De buren gingen mee naar binnen. Pas toen dacht ik:'De kleine meid.' Mijn kleindochter van acht maanden. Ik rende naar boven. Ze lag in haar bedje met open ogen naar het plafond te staren. Als ze mij zag, had ze altijd zó'n big smile. Dit keer niet. Het leek of ze het voelde."

De politie en ambulance arriveren en ook de rest van de familie is inmiddels gewaarschuwd. Het lichaam van Angelique wordt meegenomen en Ron mag voorlopig niet naar zijn huis, in verband met sporenonderzoek. "Vanaf het eerste moment schoot door me heen dat het haar ex-vriend moest zijn geweest. Die jongen had haar al eens eerder mishandeld. Angelique heeft daarvan aangifte bij de politie gedaan. Hij zat twee dagen vast en kreeg een taakstraf opgelegd. Dat heb ik ook meteen verteld aan de politie," vertelt Ron. Diezelfde avond nog wordt de dader gearresteerd. Dat hij in het bezit van een pistool blijkt te zijn, pleit niet voor hem. De politie houdt hem veertig dagen vast. Voor wapenbezit, want later blijkt dat de politie na twee dagen al zeker weet dat hij het niet gedaan kan hebben. Op 6 januari 2005 is de dader weer op vrije voeten.

Mishandeling

Angelique is geen makkelijk meisje. Grote bek, klein hartje. Ze holt door het leven. Een wilde meid met een eigen wil. Van de wijze lessen van volwassenen moet ze niet veel hebben. Ron weet er alles van: "De puberteit was moeilijk. Hoe vaak ben ik niet op school geweest omdat er weer iets was. Ze was tegendraads. Maar ze liet de kaas niet van haar brood eten. En ze had een goed hart." Hij lacht trots: "Ze kon heel goed dansen. Niet aangeleerd hè, maar van nature. Ze hield ervan om in de belangstelling te staan."

Na de echtscheiding van haar ouders in 1998 gaat de zeventienjarige Angelique bij Ron wonen. Dat verloopt moeizaam. Ze haalt haar VMBO-diploma en gaat werken. Angelique heeft een baan, maar gooit daar volgens haar vader met de pet naar. 's Avonds komt ze veel te laat thuis, terwijl ze de volgende dag weer moet werken. De meningsverschillen lopen hoog op. Angelique is boos en pakt haar spullen om voorlopig niet meer terug te keren. Twee jaar lang heeft ze weinig contact met haar familie. Ze belt af en toe, maar dat is alles. "Tot ze eind 2003 opeens bij me voor de deur stond, met een bol buikje. Ik was helemaal verbouwereerd. Maar ik voelde wel wat er ging komen. Ze had geen onderdak. Of ze weer bij mij kon komen wonen. Ik vond dat ze rustiger was geworden. Apetrots dat ze zwanger was en vastbesloten om alles voor haar kindje te doen."

Over de biologische vader van haar kind, vertelt Angelique niet zoveel. Ron krijgt hem nooit te zien. Haar moeder Evelien ontmoet hem een paar keer. Ron: "Ik kon er geen hoogte van krijgen wat ze met hem had. Ze deed er vaag over. Op de dag van de bevalling had ze hem gebeld en stond hij ineens bij het kraambed. Ik zag hem voor het eerst en dacht: 'Doe je daar nou wel goed aan?' Zeven weken voor de moord belt Angelique overstuur haar vader op. Ze is mishandeld. Ron racet dodelijk ongerust naar haar toe.

"Stond ze voor mijn neus, met twee dichtgeslagen ogen. Die gek had geprobeerd haar kind te ontvoeren en haar vervolgens met een pistool geslagen en bedreigd. Tot onze verbijstering werd hij later, na de dood van Angelique, in hoger beroep vrijgesproken van deze mishandeling."

37 messteken

De zaak krijgt een verrassende wending als Sebastiaan P., een goede vriend van Angelique, in februari 2004 een bekentenis aflegt. "Hij was de laatste van wie ik het had verwacht. De jongen kwam regelmatig bij ons thuis en heeft wel eens meegegeten. Angelique en hij gingen als vrienden met elkaar om. Soms wandelden ze met de kleine. Het was een slungelachtige, rustige jongen," vertelt Ron. Sebastiaan (25) is stapelverliefd op Angelique. Ooit hadden zij een kortstondige relatie, maar die heeft Angelique al lang geleden beëindigd. Iets wat Sebastiaan maar moeilijk kan verkroppen. Zij ziet in hem alleen een vriend en beantwoordt zijn wanhopige verliefdheid niet. Angelique vertelt hem op de dag van de moord dat ze een sms'je heeft gekregen van een jongen van vroeger. Ze ziet die jongen wel zitten. Op dat moment slaan bij Sebastiaan de stoppen door. "Waarom hij wel en ik niet?!' Hij gaat helemaal door het lint, probeert haar te verkrachten en vermoordt haar uiteindelijk met 37 messteken. Na de moord vertrekt hij en zoekt hij een paar vrienden op. Ze sleutelen aan een auto, alsof er niets is gebeurd. Zijn familie en vrienden hebben er al die tijd geen weet van welk drama zich op 1 december 2004 voltrok. Ook voor hen is de schok enorm als de waarheid aan het licht komt.

Straf

De rechtbank veroordeelt Sebastiaan P. tot zes jaar gevangenisstraf met dwang TBS. Volgens justitie heeft hij een persoonlijkheidsstoornis en is hij verminderd toerekeningsvatbaar. De dader gaat in hoger beroep, maar de uitspraak blijft ongewijzigd. P. is uiteindelijk in cassatie gegaan. Die zaak is nu in onderzoek en de uitspraak daarvan moet in de loop van volgend jaar nog volgen. "Voor ons is het heel belangrijk dat hij TBS-dwang krijgt. Dat voelt beter. Dan weet je dat hij niet snel vrijkomt.

We gaan er wel vanuit dat de cassatie niets oplevert en dat de uitspraak ongewijzigd blijft. Naarmate het langer duurt, bouw ik steeds meer haat tegen hem op. Hij neemt me mijn kind af en de moeder van mijn kleinkind. En waarom? Waarom?" vraagt Ron zich af. Evelien: "Geen straf is hoog genoeg, ook levenslang niet. Ik krijg er mijn dochter niet mee terug, maar zijn familie heeft straks nog iemand om in de armen te sluiten. De gedachte dat hij over enige jaren weer vrij rondloopt en wél verder kan met zijn leven, kan ik moeilijk verdragen." Twee jaar geleden is het nu, maar Evelien en Ron zijn nog nauwelijks aan rouwen toegekomen. Ron: "We moeten zoveel regelen: rechtszaken, jeugdzorg in verband met ons kleinkind. Je wordt geleefd. Ik heb steeds het gevoel dat de echte dreun nog moet komen." Ron kijkt naar een foto aan de wand van Angelique en haar dochtertje. Angelique lijkt op haar vader: een overmoedige blik met een gulle lach, een beetje brutaal. Ron heeft diezelfde lach, maar in zijn ogen lees je het verdriet. "Het is zwaar, zo ontzettend zwaar. Soms wordt het teveel. Maar je moet verder." Inmiddels heeft hij een nieuwe woning gevonden, wat niet meeviel. "Natuurlijk wilde ik weg uit dat huis aan de Zlotylaan. Daar kan ik niet meer leven. Na zeven weken mocht ik er weer in. Hoe het eruit zag... Alles blauw van de luminol. Bloedspatten op het plafond. Dat kun je zelf schoonmaken. Het is afschuwelijk, maar je moet wel. Je moet doorbijten. De woningbouwvereniging kwam bij me langs en wees op de deur van Angelique's kamer. Ze had er plaatjes opgeplakt voor de kleine. 'Die stickertjes, meneer, die moeten er wel af.' Op zo'n moment voel je echt al het bloed uit je wegtrekken."