januari 2007 Ingezonden door:Mieke van Dorst          zie ook 194 039 160 104 047

170

 

Mieke van Dorst (56), getrouwd, drie kinderen.

 

 

Haar dochter Sabrina Smit werd 14 januari 2001 vermoord door haar ex. Haar zoontje van zeven maanden bleef ongedeerd. De dader kreeg zes jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging. ‘Hij heeft haar dood min of meer aangekondigd, ‘Als ze bij me weggaat, is ze dood en dan weet jij dat ik het heb gedaan’. Zei hij een paar weken voor de moord tegen zijn nichtje. Op een zondagochtend was het zover. Hij probeerde haar te wurgen en heeft haar meerdere malen met een mes gestoken. Hij is als een beest tekeer gegaan. Ik heb hem nooit gemogen, de blik in zijn ogen stond me niet aan. Sabrina vond hem grappig en kon goed met hem praten. Toen ze uiteindelijk inzag hoe hij werkelijk was, tekende ze haar doodvonnis. Om half drie werd ik getipt dat er politie bij mijn dochter thuis was. Ik rende erheen in de veronderstelling dat hij haar in elkaar had geslagen. Toen de politie me vertelde dat mijn dochter was overleden, leek het alsof ik met een hamer werd neergeslagen. Ik heb de longen uit mijn lijf gekrijst. Ik heb als een robot mijn kleinkind opgehaald, zijn luier verschoond, en een flesje gegeven. Het enige wat door mijn hoofd ging was: Sabrina is vermoord, mijn kind is dood. Twee dagen later moest ik haar identificeren. In de gang van het ziekenhuis zei ik tegen mijn man: ‘Dit is een nachtmerrie. Dadelijk komen we daar binnen en ligt er iemand anders.’ Het eerste wat ik zag waren haar handen.’ Ik herkende ze meteen.”

 

Dit artikel/interview stond in het tijdschrift Linda nr.29 - januari 2007
 


Ingezonden door:Mieke van Dorst                                     nov.2005

Even vertellen hoe het is geweest met de mevr. van de tbs kliniek. Ik heb wel het gevoel dat we iets hebben toegevoegd aan het beeld dat ze van hem hadden. En het feit dat hij een mooiprater is en goed toneel speelt, dat wisten ze wel, maar het is nu nog duidelijker geworden en ze gaat het allemaal meenemen  ..

Ze schrok van de verhalen.

Ze schrok van Greg, van zijn blik en toen ze tegen hem zei hoe vast het bij hem zat werd hij erg emotioneel. Ze vond dat zo erg om te zien wat een pijn hij vanbinnen heeft, dat zag ze, ze kijkt in je ziel als het ware.

Het was een aardige vrouw en ze had zelf haar zoon verloren door kanker, op het laatst vertelde ze dat en we pakten elkaar vast en huilden allebei...dat was fijn.

Er is zeker geen sprake van verlof en alles wat er is verteld vandaag neemt ze mee en meld het bij de officier generaal, die uiteindelijk verantwoordelijk is voor verlof e.d in zijn geval. Ze zei hierover dat het al heel wat is als het langs zo iemand gaat, dat lucht wel op als je dat hoort..

Rond sept. 2006 moet hij naar de rechtbank om verlenging en dat zal zeker verlengd worden,  na wat ze nu heeft gehoord had ze een duidelijker beeld.

En ook over hoe het voor ons allemaal is en hoe het zal zijn als hij opeens vrij zou zijn.

Ik heb zijn brieven laten lezen, verteld hoe hij kan liegen en draaien en dat alles op zichzelf is gericht.

Ik heb ook verteld dat Moreno op zijn 4de verjaardag alles heeft verteld, dat we er toen achter kwamen dat hij erbij moet zijn geweest en dat ze dat ook tegen hem kon vertellen, ook dat hij hem aanwees op een filmpje toen hij tweeënhalf was.

Hij had net t laatste stukje van mij gezien op tv bij sbs en had haar dat verteld, ik was doorgroefd van verdriet had hij gezegd en dat deed hem pijn...waarop ik zei dat hij weet wat er van hem verwacht word, maar dat hij echt geen gevoel heeft voor wie dan ook.

Ik heb er een goed gevoel over in ieder geval.

Dit was even mijn verslag, nu ga ik even rustig een bakkie koffie drinken en sigaretje roken, het vergt veel van je!

 

Hierbij mijn reactie aan de redactie van de krant op: (krantenartikel op ADS webpagina: de Verloedering week 32 - 2006)

'Gestoorde medemens heeft recht op bijstand'

 

Wat me het eerste opvalt in dit bericht is het over éen kam scheren  van  TBSers, er is een groot verschil in stoornissen, zwaar gestoorden en gestoorden. Heel nobel van U dat U zo opkomt voor iemand die bijv zijn moeder heeft vermoord, U verdient vast de gouden zetel in de hemel! Maar beseft U wel dit lijnrecht staat t.o. nabestaanden van moord? Ik ben mijn dochter kwijt geraakt door moord, zij had een zoontje die toen nog een baby was en die sindsdien bij ons, zijn Oma en Opa woont. Denkt U dat er voor hem of voor ons bijstand is, nee wij kunnen het geheel alleen doen en zo kennen wij ondertussen vele nabestaanden, allemaal zeer schrijnende gevallen: Ouders die hun kind dat hun zo dierbaar was moeten missen, kinderen die hun ouders moeten missen, omdat de een vastzit voor de moord en de moeder is vermoord, broers en zussen en ga zo maar door. U praat over schizofrenie en ik weet wat deze aandoening inhoudt :
Het is een ernstige psychiatrische ziekte waaraan bijna een op de honderd mensen lijdt en is niet te genezen!! Een behandeling met medicijnen kan een oplossing zijn, maar zodra iemand de medicijnen niet inneemt valt hij/zij terug. Bent U dan nog steeds naast hem of slaat U zich op de borst dat U het toch maar goed heeft gedaan...en hij valt weer in een psychose en vermoord  misschien weer iemand.

OO en VO daar knokken ze zeker voor, ze willen naar buiten, daar doen ze alles voor!

 

Maar dat zouden wij ook graag willen voor onze kinderen die vermoord werden, dat ze hadden kunnen knokken voor hun vrijheid,..voor het leven! Helaas hadden zij geen kans, ze zijn meestal op zeer brute wijze vermoord, de laatste minuten of uren van hun leven zijn er van doods-angst en pijn. Bij de zin: "Voor de moord had hij nog geen vlieg kwaad gedaan, geen strafblad" rees mijn verontwaardiging, was dit niet genoeg voor U dan? En dan deze: "Maar zo de zieke mens recht heeft op medische zorg, zo heeft de gestoorde mens medemens recht op juridische bijstand. Is een geheel verkeerde zin naar mijn inziens, kijk dit moest er volgens mij staan om recht te doen: Maar zo de zieke mens recht heeft op medische zorg, zo heeft ook de gestoorde mens recht op medische zorg"! En dat krijgen ze toch, dus waar maakt U zich eigenlijk zo druk om? Als je ziet wat wij voor een gevecht moeten leveren om iets gedaan te krijgen, om over het zware verdriet nog niet te praten, want daar heeft U vast geen flauw benul van. Wij wilden ook graag een advocaat bij alle rechtszaken en helaas is daar niets voor geregeld, het kost nabestaanden bergen geld. Ons leven is kapot en wij hebben niet eens iets verkeerds gedaan en ook geen strafblad, maar we worden wel gestraft! Omdat een psychopaat eerste klas het nodig vond mijn dochter op gruwelijke wijze van het leven te beroven, weldoordacht erna nog een plan bedacht om het in iemand anders schoenen te schuiven. En het was niet de eerste keer, hij vind het heerlijk vertelde hij aan zijn vriend hoe het mes zo makkelijk in het lichaam ging, maar nu doet hij ook vreselijk zijn best om eruit te komen en iedereen trapt in zijn mooie woorden. Tachtig procent van de TBS'ers keert na behandeling met succes terug in de samenleving? Hoe weet U dat hij niet nog eens een moord pleegt, dat wijst alleen de tijd uit! Het recidivecijfer onder de 'gewone' gevangenen is vele malen hoger. Zolang het geen geweldplegers of moordenaars zijn vind ik dat lang zo erg niet. "Na de twee incidenten met TBS'ers (Eibergen en Wilhelm S.- rz) trok de minister van justitie alle verloven in. Patiënten die enige vrijheden genoten omdat zij in de laatste fase van hun behandeling zaten, moesten plotseling weer binnen blijven. Dat vind ik onrechtvaardig. Veel TBS'ers hebben geen beroep aangetekend tegen dit besluit en kregen daardoor geen schade vergoeding terwijl ze daar wel recht op hadden." Tja, dat is het risico, hadden ze maar respect voor het leven van hun medemens moeten hebben, berouw komt nou eenmaal na de zonde! Groeten van een eeuwig bedroefde moeder en namens vele nabestaanden.

 

De advocate van een moordenaar, Judith Kwakman, heeft geheel zonder respect een bericht geplaatst op de in memoriam website van Sabrina Smit met de volgende oproep:

September 18th 2006 - 02:39:22 PM

Wat is uw naam:  Judith Kwakman

Uw reactie: Ik zou graag een privé-mail aan de moeder van Sabrina sturen, maar mijn mail aan het adres zinloosgeweld2002@yahoo.com is onbezorgbaar. Zou u mij het juiste adres kunnen sturen?

 

Een advocate die op deze manier de moeder van de vermoorde Sabrina probeert te bereiken heeft totaal geen besef van normen en waarden, laat staan respect voor nabestaanden en slachtoffers. Wij zijn hier zeker van na het lezen van de mail die zij schreef en stuurde aan de moeder van Sabrina na een goed email adres te hebben ontvangen. Totaal geen fatsoen en/of begrip voor nabestaanden van het slachtoffer. Wij vragen ons zelfs af of deze manier van handelen (door een advocaat van een moordenaar) wel toegestaan is door Justitie en de orde van advocaten. Zo ja, dan is er volgens ons iets mis met systeem. De strijd die de moeder van Sabrina voert is gelijk de onze, open en zonder angst. Zij en wij, strijden voor een erkenning van de vele slachtoffers en hun nabestaanden. Wij doen dit zonder advocaat. Wij, als lotgenoten, ontvingen deze mail van Mieke:

 

Vandaag was de rechtzaak voor de verlenging van TBS van de dader van moord op onze dochter Sabrina. We hadden netjes een brief gekregen met het tijdstip van deze zitting. Dus wilden wij hierbij zijn, zodat ze weten dat wij, nabestaanden er ook nog zijn. Ik heb vorige week gebeld met de rechtbank en doorgegeven dat we met 3 man zouden komen, we zouden dan in de rechtzaal zitten werd mij verteld. Dus vanmorgen eerst door het detectiepoortje, tassen erdoorheen, melden aan balie B en we moesten maar wachten in een andere gang werd ons verteld, want ook dit in verband met een confrontatie, de dader zou n.l ook bij deze balie komen om zich te melden. Na een half uur kwam de mevr. van de balie naar ons toe, we moesten langs buiten naar de publieke tribune, we mochten in verband met de veiligheid niet in de zaal aanwezig zijn had de voorzitter doorgegeven. Na veel vragen en protest gingen we dan toch maar naar buiten, met een heel naar gevoel van ook hier weer niet bij te mogen zijn, maar het gaat ook om onze veiligheid en die van ons kleinkind wat er met de dader gaat gebeuren. Buiten gekomen staan we opeens oog in oog met de dader, er brak iets in mij en ik heb alleen maar geschreeuwd:"Moordenaar, moordenaar!!!" Mijn schoondochter trok haar schoenen met hakken uit en gooide herhaalde malen en raak naar hem. En dan die alles overtreffende blik van hem, op dat moment wenste ik dingen die ik hier niet zal zetten, maar mijn wraakgevoel en haat was zo groot. Dan zit je in de zaal en krijgt alle lof over hem te horen, hoe goed hij zijn best doet en dat de straf hem echt niets doet, daar heeft hij geen berouw over, wel over wat hij de nabestaanden heeft aangedaan, dit lezen ze dan voor. Deze mensen die zo gestudeerd hebben trappen er met open ogen in en voor hem loopt alles volgens plan en naar ons kijkt niemand meer om. Hij gaat een opleiding beginnen en naar een resosialisatieafdeling in Enschede, wat betekent dat hij s'avonds en s'nachts zonder begeleiding is. Dan wensen ze hem veel sterkte bij de rest van zijn traject. Ik had zoveel verdriet dat ik dacht te zullen stikken...want mijn dochter wilde de opleiding HBO-verpleegkunde gaan doen en hij krijgt alle kansen. Zijn straf zit erop, nergens praten ze nog over, wat voor vreselijk  misdrijf hij heeft begaan en dat Moreno zonder ouders door het leven moet en wij zonder onze lieve dochter en zusje.

Deze mail kreeg ik gisteren van de avocate die meneer eikel gisteren bijstond in de rechtzaak. Ze had een berichtje op de site van Sabrina gezet, omdat ze mijn emailadres wilde. Als bijlage mijn brief terug aan haar.


 

Geachte mevrouw Van Dorst,

 

Ik schrijf u deze email als advocate van Oktay Cavuslar. U heeft mij gisterochtend bij de Rechtbank Breda gezien. Ik zend u deze email in de hoop dat escalaties als gisterochtend in de toekomst voorkomen kunnen worden. Niet alleen Oktay, maar ook zijn begeleidster van Oldenkotte, was erg geschrokken. Oktay heeft meerdere keren via het maatschappelijk werk van Oldenkotte getracht met u in gesprek te treden, vooral om zijn excuses aan te bieden, maar ook om eventuele vragen van uw zijde te beantwoorden. Helaas is dat tot op heden niet gelukt. Natuurlijk kan niets, maar dan ook niets, uw verlies goedmaken, maar Oktay wil graag van u horen wat hij kan doen om uw leed ook maar enigszins te verzachten. Ik zei het op de zitting al: in tegenstelling tot veel andere daders van dergelijke delicten heeft Oktay oprechte spijt*. En hij zegt dat niet enkel om een wit voetje bij de rechter te halen. Hij schaamt zich heel erg ten opzichte van u en zijn zoon om wat hij jullie heeft aangedaan. Hij vond het dan ook moeilijk om op de zitting positief over zichzelf te praten. Hij schaamt zich zo voor wat hij gedaan heeft dat hij het ook moeilijk vond dat ik in jullie bijzijn wel positief over hem sprak. Hij begrijpt goed dat jullie erg boos op hem zijn. Hij vindt dat terecht. Maar er is ook een keerzijde: Oktay heeft zijn onvergeeflijke daad gepleegd terwijl hij onder invloed van drugs was. Natuurlijk is dat geen excuus, maar het betekent wel dat Oktay zonder die drugs een heel ander persoon is. Een persoon die door de rechter voor zijn daad is afgestraft en die, hoe moeilijk dat ook voor u te begrijpen is omdat u uw dochter nimmer terugkrijgt, recht heeft om zijn leven weer op te pakken. Hij zal dit doen met de zware last dan hij iemand het leven heeft ontnomen en u en anderen daarmee zeer veel pijn heeft gedaan. Mede om u en andere bekenden van Sabrina niet te belasten, heeft hij ervoor gekozen in ieder geval de komende jaren in het oosten van het land te blijven wonen. Hij hoopt dat u en uw familie dat respecteren en dat incidenten als gisterochtend voor de rechtbank niet meer voorkomen. Oktay wil nog steeds erg graag in contact met u en uw familie treden. Omdat het voor u misschien moeilijk is rechtstreeks contact met hem te hebben, stel ik voor dat u via mij aangeeft wat u van Oktay verwacht. Eventuele vragen van u aan Oktay kunnen eveneens via mij gesteld worden. Zodra u er aan toe bent, kan op een gegeven moment een gesprek plaatsvinden. Maar uiteraard enkel indien u daar zelf behoefte aan heeft. Graag verneem ik van u of u op enige wijze (al dan niet via mij) contact met Oktay wenst. Indien u liever geen contact heeft, verneem ik dat eveneens graag van u. Ik zal u dan niet meer benaderen.

 

Met vriendelijke groet, Mr. J.A.M. Kwakman van Dommerholt Advocaten

T:  +31 (038) 427 20 20  F:  +31 (038) 427 20 21  E: jam.kwakman@dommerho

Vestiging Zwolle, Bloemendalstraat 7,  8011 PJ  Zwolle, Postbus 1182,  8001 BD  Zwolle


 

Geachte Mr. Kwakman

 

Van escalaties weet ik niets, ik weet alleen dat ik aan de grond genageld stond toen ik oog in oog stond met de moordenaar van mijn kind!
En niemand heeft de glimlachende zelfingenomen, minachtende blik naar mij gezien van dit heerschap O.C. toen hij uit de auto stapte.
Iemand die zich schaamt, slaat zijn ogen neer, dat heeft hij nog nooit gedaan t.o. mij of mijn familie, ook niet bij alle rechtzaken, een keer keek hij mij minutenlang aan met die zelfingenomen blik van hem.
Hij pakt jullie allemaal in, is veel en veel slimmer dan jullie allemaal bij elkaar.Ten oprechte spijt, voor deze zwarte dag had ik een hoge pet op van het rechtsysteem, dat is gezakt tot nulwaarde!
Toevallig ken ik hem langer, ook zonder drugs, de brieven van hem aan ons zijn helaas voor U, van dezelfde strekking als zijn gedrag van nu en wat hij iedereen wijsmaakt.
Maar goed, geloof vooral in hem, de toekomst zal het uitwijzen.
Ik heb een test gedaan om te kijken of mijn gevoelens over hem juist zijn, ik heb aan Mevr. Oppier van de kliniek gevraagd een gesprek met hem aan te gaan over de verjaardagskaarten aan Sabrina's zoontje.
Dit omdat het voor ons op de toch al moeilijke dag zonder zijn Mama heel veel pijn doet, wij willen dat dit kind zorgeloos op kan groeien en dat zijn verjaardag ieder jaar een feest is, daarbij mag hij niet voelen hoeveel verdriet we eigenlijk hebben door het onvoorstelbare gemis, het drama wat ons allen ten deel viel.
Wij maken er ieder jaar een heel grote dag van voor deze kleine jongen, omdat hij het verdient.
Dan valt er zo'n kaart binnen van de man die dit kind een ongelooflijk trauma heeft bezorgd en dan stort je wereld even in, even, want ik vecht door voor dit mannetje.
En waarom deze kaarten? Het kind kan niet lezen, wij wel.
Hij bewaart ze natuurlijk als bewijs dat hij toch ieder jaar een kaart heeft gestuurd, niets is voor niets bij hem..
Ook omdat wij Moreno willen beschermen omdat hij nu gaat leren lezen en wij hem niet opeens willen confronteren met een kaart van iemand die hij niet kent en geen enkele binding mee heeft, alleen verschrikkelijke herinneringen
Na het gesprek in de kliniek over deze kaarten wist ik dat er een kaart zou komen die nog indringender zou zijn wat inhoud betreft en jawel, hier heeft hij het over binnenkort ontmoeten, deel uitmaken van je leven en tot snel.
Hij weet dat wij ze lezen en dit is zijn wraak om het gesprek erover in de kliniek.
En ik wist het en vraag me dan ook af wie hem beter kent.
Omdat Moreno nu leert lezen heb ik hem moeten vertellen over deze kaarten en de inhoud ervan en de afzender.
Hij is voor zijn leeftijd een wijs mannetje door alles wat hij heeft meegemaakt en niet te vergeten onze intense zorg voor hem.
Hij staat stevig in het leven en kan duidelijk uitleggen wat hij pertinent niet wil en dat is dat hij geen kaarten wil en zeker geen contact.
Onze kleinzoon is een weeskind in volle zin, de enige herinnering aan dit heerschap is de man waarover hij jaren nachtmerries heeft gehad, de man die hij aanwees als 2 jarig peutertje, op een videoband!
Waarbij hij helemaal overstuur gilde dat die man weg moest, die deed vechten en gooide alles om.
De man over wie hij vertelde en voordeed toen hij bijna 3 jaar was, al kijkend naar de foto van zijn Mama, de handjes om zijn halsje en daarbij zei: "Mama zo", waarbij het kind een rochelend geluid maakte zoals hij in zijn herinnering heeft.
Op de dag dat hij 4 jaar werd vertelde hij ons details over de moord op zijn Mama Sabrina, details waarvan wij geen weet hadden en ze klopten allemaal, daar kwamen wij achter nadat wij het hele dossier hadden gelezen.
U bent zijn raadsvrouw en ik begrijp dat U aan zijn kant staat, maar wie probeert ons te begrijpen en vooral wie heeft er begrip voor een onschuldig kind en laat het welvaren van een persoon zoals hij voorgaan?
Hij kiest ervoor om niet in deze omgeving te verblijven?
Nu heb ik toevallig van iemand van de Oldenkotte vernomen dat dit de voorwaarde was en is, ook bij het begeleide verlof al en dat hij daar boos om was, want hij wilde wel op bezoek in deze omgeving.
Ook heb ik nog nooit vernomen van de kliniek dat hij meerdere keren heeft getracht in gesprek te treden met mij, ze hebben mij eenmaal in het begin gevraagd of ik daar iets in zag, waarop ik heb gezegd, nee nooit wil ik met hem in contact.
Als antwoord op zijn vraag wat hij kan doen om het leed te verzachten is, niets!
Als het om een gestolen tasje zou gaan dan mocht hij mij zeker zijn spijt betuigen, ik ben heel vergevingsgezind.
Alleen gaat het hier om iets waar van mijn kant nooit vergeving voor kan zijn, hij wist dondersgoed wat hij deed, mede doordat hij dit al tegen zijn nichtje had gezegd:
"Als Sabrina niet meer met mij verder wil dan is zij dood en dan weet jij dat ik het heb gedaan", dit staat ook zwart op wit en het zijn zijn eigen woorden.
Dus kom niet aan met de schuld op drugs te steken, geloof wat U wilt geloven, helaas ken ik hem met en zonder drugs.
Maar in het belang van ons en onze kleinzoon kunt U hem antwoorden dat hij geen contact meer zoekt, ook niet via kaarten, het is in niemands belang.
Wij willen Moreno een liefdevolle geborgen en veilige jeugd geven, hem voorbereiden op de moeilijke tijd die zeker voor hem zal komen zodra hij alles echt gaat beseffen.
Consultatiebureau, crèche en zijn school zijn allen vol lof over hoe wij Moreno hebben bijgestaan in zijn traumatisch jonge leventje, die hem hebben gemaakt tot wie hij nu is, ik zal nooit toestaan dat hij dingen moet gaan verwerken waar hij helemaal niet aan toe is, hoewel wij zo eerlijk mogelijk tegen hem proberen te zijn en dat is al erg genoeg voor dit kind.
Hij heeft rust, liefde en geborgenheid nodig, met de mensen die belangrijk zijn tot nu toe in zijn leven en waarbij hij zich veilig weet en daar past dit heerschap zeker niet in.
Leed verzachten? Dat had hij moeten bedenken toen hij mijn dochter sloeg, een dik glas op haar hoofd kapot sloeg en wurgde tot ze blauw zag en naar adem snakte en haar stak in buik borst en haar hals opensneed en als afsluiting haar wang opensneed.
Toen hij erna alles opruimde en zo legde om iemand anders de schuld te geven, al zijn leugens tig keer heeft verteld tegen mij, aan de telefoon en in het ziekenhuis.
Hoe de  zogenaamde dader hem stak en 20 paracetamol naar binnen gooide ( waarbij ik wist dat je die echt niet kan tellen) , en hoe hij het verhaal later toen hij had bekend veranderde in dat hij zelfmoord wilde plegen, had hij dat maar gedaan en dan voor de moord op mijn lieve dochter, maar daarvoor houd hij teveel van zichzelf.
Vergeet niet dat een jongen hiervoor een week onschuldig vastzat en nog steeds met psychische problemen kampt hierdoor.
Meneer vindt het heerlijk hoe een mes als boter in een lichaam gaat, zijn eigen woorden over een steekpartij voor deze in 99, waarbij toevallig ook een persoon een week onschuldig vastzat.
Waarvan de uitspraak op 18-01-01 zou zijn en 4 dagen daarvoor een moord pleegde!
Ik heb nog een brief liggen waarin hij lacht om de "kaaskoppen" (advocaten en rechters) die overal in trappen, hij lacht om de straffen hier en hij heeft gelijk.
Want wat is ruim 5 jaar voor een moord, fijn dat hij een opleiding mag beginnen, dat wilde Sabrina ook zo graag als Moreno 2 jaar zou zijn.
Zij was verpleegkundige en wilde hierin de HBO opleiding doen, helaas mag zij nooit meer leven.
Denkt U nu echt dat ik met hem wil praten of op een andere manier contact wil, het enige wat ik wil is rechtvaardigheid in deze zaak, helaas is hij iedereen te slim af en hij weet precies hoe hij wel of niet moet reageren en praten, kan hij als de beste.
Maar werk gerust mee aan zijn resocialisatie en mocht hij ooit weer een ernstig delict plegen dan hoop ik dat iedereen die hieraan heeft meegewerkt zich zo zal voelen zoals ik me voel, want dat is de ergste straf die je kunt krijgen, voor iets waar je totaal geen schuld aan hebt.
Afgestraft? Pas kreeg een man in Roermond 18 jaar celstraf voor precies dezelfde feiten, die straf zou voor mij een reden zijn om in te berusten, Moreno zou 13 jaar zijn als hij vrij zou komen.
Zware last? Sorry, denkt U eens aan onze straf en onze last, die Moreno, mijn man en ik en onze kinderen, familie en vrienden mee dragen, mijn vader die hierdoor een hartaanval kreeg en is overleden van verdriet.
Vragen aan hem? Hij is een en al fake.

 

Vriendelijke groet,

A.M van Dorst-Meeus

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Contact

A.D.S.home

Gastenboek

  Inschrijven

 TV en Radio

 

INDEX

 Interview 047