Dit
was even mijn verslag, nu ga ik even rustig een bakkie koffie drinken en
sigaretje roken, het vergt veel van je!
Hierbij
mijn reactie aan de redactie van de krant op: (krantenartikel op ADS
webpagina: de Verloedering week 32 - 2006)
'Gestoorde
medemens heeft recht op bijstand'
Wat
me het eerste opvalt in dit bericht is het over éen kam scheren van
TBSers, er is een groot verschil in stoornissen, zwaar gestoorden en
gestoorden. Heel nobel van U dat U zo opkomt voor iemand die bijv zijn
moeder heeft vermoord, U verdient vast de gouden zetel in de hemel!
Maar beseft U wel dit lijnrecht staat t.o. nabestaanden van moord? Ik ben
mijn dochter kwijt geraakt door moord, zij had een zoontje die toen nog een
baby was en die sindsdien bij ons, zijn Oma en Opa woont. Denkt U dat er
voor hem of voor ons bijstand is, nee wij kunnen het geheel alleen doen en
zo kennen wij ondertussen vele nabestaanden, allemaal zeer schrijnende
gevallen: Ouders die hun kind dat hun zo dierbaar was moeten missen,
kinderen die hun ouders moeten missen, omdat de een vastzit voor de moord en
de moeder is vermoord, broers en zussen en ga zo maar door. U praat
over schizofrenie en ik weet wat deze aandoening inhoudt :
Het is een ernstige psychiatrische ziekte waaraan bijna een op de honderd
mensen lijdt en is niet te genezen!! Een behandeling
met medicijnen kan een oplossing zijn, maar zodra iemand de medicijnen niet
inneemt valt hij/zij terug. Bent U dan nog steeds naast hem of slaat U zich
op de borst dat U het toch maar goed heeft gedaan...en hij valt weer in een
psychose en vermoord misschien weer iemand.
OO
en VO daar knokken ze zeker voor, ze willen naar buiten, daar doen ze alles
voor!
Maar
dat zouden wij ook graag willen voor onze kinderen die vermoord werden, dat
ze hadden kunnen knokken voor hun vrijheid,..voor het leven! Helaas hadden
zij geen kans, ze zijn meestal op zeer brute wijze vermoord, de laatste
minuten of uren van hun leven zijn er van doods-angst en pijn. Bij de zin:
"Voor de moord had hij nog geen vlieg kwaad gedaan, geen
strafblad" rees mijn verontwaardiging, was dit niet genoeg
voor U dan? En dan deze: "Maar zo de zieke mens recht heeft op
medische zorg, zo heeft de gestoorde mens medemens recht op juridische
bijstand. Is een geheel verkeerde zin naar mijn inziens, kijk dit
moest er volgens mij staan om recht te doen: Maar zo de zieke mens recht
heeft op medische zorg, zo heeft ook de gestoorde mens recht op
medische zorg"! En dat krijgen ze toch, dus waar maakt U zich
eigenlijk zo druk om? Als je ziet wat wij voor een gevecht moeten leveren om
iets gedaan te krijgen, om over het zware verdriet nog niet te praten, want
daar heeft U vast geen flauw benul van. Wij wilden ook graag een advocaat
bij alle rechtszaken en helaas is daar niets voor geregeld, het kost
nabestaanden bergen geld. Ons leven is kapot en wij hebben niet eens iets
verkeerds gedaan en ook geen strafblad, maar we worden wel gestraft! Omdat
een psychopaat eerste klas het nodig vond mijn dochter op gruwelijke wijze
van het leven te beroven, weldoordacht erna nog een plan bedacht om het in
iemand anders schoenen te schuiven. En het was niet de eerste keer, hij vind
het heerlijk vertelde hij aan zijn vriend hoe het mes zo makkelijk in het
lichaam ging, maar nu doet hij ook vreselijk zijn best om eruit te komen en
iedereen trapt in zijn mooie woorden. Tachtig procent van de TBS'ers
keert na behandeling met succes terug in de samenleving? Hoe weet U
dat hij niet nog eens een moord pleegt, dat wijst alleen de tijd uit! Het
recidivecijfer onder de 'gewone' gevangenen is vele malen hoger.
Zolang het geen geweldplegers of moordenaars zijn vind ik dat lang zo erg
niet. "Na de twee incidenten met TBS'ers (Eibergen en Wilhelm
S.- rz) trok de minister van justitie alle verloven in. Patiënten die enige
vrijheden genoten omdat zij in de laatste fase van hun behandeling zaten,
moesten plotseling weer binnen blijven. Dat vind ik onrechtvaardig. Veel
TBS'ers hebben geen beroep aangetekend tegen dit besluit en kregen daardoor
geen schade vergoeding terwijl ze daar wel recht op hadden."
Tja, dat is het risico, hadden ze maar respect voor het leven van hun medemens
moeten hebben, berouw komt nou eenmaal na de zonde! Groeten van een eeuwig
bedroefde moeder en namens vele nabestaanden.
De
advocate van een moordenaar, Judith Kwakman, heeft geheel zonder
respect een bericht geplaatst op de in memoriam website van Sabrina Smit met
de volgende oproep:
September
18th 2006 - 02:39:22 PM
Wat
is uw naam: Judith Kwakman
Uw
reactie: Ik zou graag een privé-mail aan de moeder van Sabrina sturen, maar
mijn mail aan het adres zinloosgeweld2002@yahoo.com is onbezorgbaar. Zou u mij
het juiste adres kunnen sturen?
Een
advocate
die op deze manier de
moeder van de vermoorde Sabrina probeert te bereiken heeft totaal geen besef
van normen en waarden, laat staan respect voor nabestaanden en slachtoffers.
Wij zijn hier zeker van na het lezen van de mail die zij schreef en stuurde
aan de moeder van Sabrina na een goed email adres te hebben ontvangen. Totaal
geen fatsoen en/of begrip voor nabestaanden van het slachtoffer. Wij vragen
ons zelfs af of deze manier van handelen (door een advocaat van een
moordenaar) wel toegestaan is door Justitie en de orde van advocaten. Zo ja,
dan is er volgens ons iets mis met systeem. De strijd die de moeder van
Sabrina voert is gelijk de onze, open en zonder angst. Zij en wij, strijden
voor een erkenning van de vele slachtoffers en hun nabestaanden. Wij doen dit
zonder advocaat. Wij, als lotgenoten, ontvingen deze mail van Mieke:
Vandaag
was de rechtzaak voor de verlenging van TBS van de dader van moord op onze
dochter Sabrina. We hadden netjes een brief gekregen met het tijdstip
van deze zitting. Dus wilden wij hierbij zijn, zodat ze weten dat wij,
nabestaanden er ook nog zijn. Ik heb vorige week gebeld met de rechtbank en
doorgegeven dat we met 3 man zouden komen, we zouden dan in de rechtzaal
zitten werd mij verteld. Dus vanmorgen eerst door het detectiepoortje,
tassen erdoorheen, melden aan balie B en we moesten maar wachten in een
andere gang werd ons verteld, want ook dit in verband met een confrontatie,
de dader zou n.l ook bij deze balie komen om zich te melden. Na een
half uur kwam de mevr. van de balie naar ons toe, we moesten langs buiten
naar de publieke tribune, we mochten in verband met de veiligheid niet in de
zaal aanwezig zijn had de voorzitter doorgegeven. Na veel vragen en protest
gingen we dan toch maar naar buiten, met een heel naar gevoel van ook hier
weer niet bij te mogen zijn, maar het gaat ook om onze veiligheid en die van
ons kleinkind wat er met de dader gaat gebeuren. Buiten gekomen staan we
opeens oog in oog met de dader, er brak iets in mij en ik heb alleen maar
geschreeuwd:"Moordenaar, moordenaar!!!" Mijn schoondochter trok
haar schoenen met hakken uit en gooide herhaalde malen en raak naar hem. En
dan die alles overtreffende blik van hem, op dat moment wenste ik dingen die
ik hier niet zal zetten, maar mijn wraakgevoel en haat was zo groot. Dan zit
je in de zaal en krijgt alle lof over hem te horen, hoe goed hij zijn best
doet en dat de straf hem echt niets doet, daar heeft hij geen berouw over,
wel over wat hij de nabestaanden heeft aangedaan, dit lezen ze dan voor.
Deze mensen die zo gestudeerd hebben trappen er met open ogen in en voor hem
loopt alles volgens plan en naar ons kijkt niemand meer om. Hij gaat een
opleiding beginnen en naar een resosialisatieafdeling in Enschede, wat
betekent dat hij s'avonds en s'nachts zonder begeleiding is. Dan wensen ze
hem veel sterkte bij de rest van zijn traject. Ik had zoveel verdriet dat ik
dacht te zullen stikken...want mijn dochter wilde de opleiding
HBO-verpleegkunde gaan doen en hij krijgt alle kansen. Zijn straf zit erop,
nergens praten ze nog over, wat voor vreselijk misdrijf hij heeft
begaan en dat Moreno zonder ouders door het leven moet en wij zonder onze
lieve dochter en zusje.
Deze
mail kreeg ik gisteren van de avocate die meneer eikel gisteren bijstond in de
rechtzaak. Ze had een berichtje op de site van Sabrina gezet, omdat ze mijn
emailadres wilde. Als bijlage mijn brief terug aan haar.
Geachte
mevrouw Van Dorst,
Ik
schrijf u deze email als advocate van Oktay Cavuslar. U heeft mij
gisterochtend bij de Rechtbank Breda gezien. Ik zend u deze email in de
hoop dat escalaties als gisterochtend
in de toekomst voorkomen kunnen worden. Niet alleen Oktay, maar ook zijn
begeleidster van Oldenkotte, was
erg geschrokken.
Oktay heeft meerdere keren via het maatschappelijk werk van Oldenkotte
getracht met u in gesprek te treden, vooral om zijn excuses aan te bieden,
maar ook om eventuele vragen van uw zijde te beantwoorden. Helaas is dat tot
op heden niet gelukt. Natuurlijk kan niets, maar dan ook niets, uw verlies
goedmaken, maar Oktay wil graag van u horen wat hij kan doen om uw leed ook
maar enigszins te verzachten. Ik zei het op de zitting al: in tegenstelling
tot veel andere daders van dergelijke delicten heeft Oktay oprechte spijt*. En
hij zegt dat niet enkel om een wit voetje bij de rechter te halen. Hij schaamt
zich heel erg ten opzichte van u en zijn zoon om wat hij jullie heeft
aangedaan. Hij vond het dan ook moeilijk om op de zitting positief over
zichzelf te praten. Hij schaamt zich zo voor wat hij gedaan heeft dat hij het
ook moeilijk vond dat ik in jullie bijzijn wel positief over hem sprak. Hij
begrijpt goed dat jullie erg boos op hem zijn. Hij vindt dat terecht.
Maar er is ook een keerzijde: Oktay heeft zijn onvergeeflijke daad gepleegd
terwijl hij onder invloed van drugs was. Natuurlijk is dat geen excuus, maar
het betekent wel dat Oktay zonder die drugs een heel ander persoon is. Een
persoon die door de rechter voor zijn daad is afgestraft en die, hoe moeilijk
dat ook voor u te begrijpen is omdat u uw dochter nimmer terugkrijgt, recht
heeft om zijn leven weer op te pakken. Hij zal dit doen met de zware last
dan hij iemand het leven heeft ontnomen en u en anderen daarmee zeer veel pijn
heeft gedaan. Mede om u en andere bekenden van Sabrina niet te belasten, heeft
hij ervoor gekozen in ieder geval de komende jaren in het oosten van het land
te blijven wonen. Hij hoopt dat u en uw familie dat respecteren en dat
incidenten als gisterochtend voor de
rechtbank niet meer voorkomen.
Oktay wil nog steeds erg graag in contact met u en uw familie treden. Omdat
het voor u misschien moeilijk is rechtstreeks contact met hem te hebben, stel
ik voor dat u via mij aangeeft wat u van Oktay verwacht. Eventuele vragen van
u aan Oktay kunnen eveneens via mij gesteld worden. Zodra u er aan toe bent,
kan op een gegeven moment een gesprek plaatsvinden. Maar uiteraard enkel
indien u daar zelf behoefte aan heeft. Graag verneem ik van u of u op enige
wijze (al dan niet via mij) contact met Oktay wenst. Indien u liever geen
contact heeft, verneem ik dat eveneens graag van u. Ik zal u dan niet meer
benaderen.
Met
vriendelijke groet, Mr. J.A.M. Kwakman van Dommerholt Advocaten
Vestiging
Zwolle, Bloemendalstraat 7, 8011 PJ Zwolle, Postbus 1182, 8001
BD Zwolle
Geachte
Mr. Kwakman
Van
escalaties weet ik niets, ik weet alleen dat ik aan de grond genageld stond
toen ik oog in oog stond met de moordenaar van mijn kind!
En niemand heeft de glimlachende zelfingenomen, minachtende blik naar mij gezien
van dit heerschap O.C. toen hij uit de auto stapte.
Iemand die zich schaamt, slaat zijn ogen neer, dat heeft hij nog nooit gedaan
t.o. mij of mijn familie, ook niet bij alle rechtzaken, een keer keek hij mij
minutenlang aan met die zelfingenomen blik van hem.
Hij pakt jullie allemaal in, is veel en veel slimmer dan jullie allemaal bij
elkaar.Ten oprechte spijt, voor deze zwarte dag had ik een hoge pet op van het
rechtsysteem, dat is gezakt tot nulwaarde!
Toevallig ken ik hem langer, ook zonder drugs, de brieven van hem aan ons zijn
helaas voor U, van dezelfde strekking als zijn gedrag van nu en wat
hij iedereen wijsmaakt.
Maar goed, geloof vooral in hem, de toekomst zal het uitwijzen.
Ik heb een test gedaan om te kijken of mijn gevoelens over hem juist zijn, ik
heb aan Mevr. Oppier van de kliniek gevraagd een gesprek met hem aan te gaan
over de verjaardagskaarten aan Sabrina's zoontje.
Dit omdat het voor ons op de toch al moeilijke dag zonder zijn Mama heel
veel pijn doet, wij willen dat dit kind zorgeloos op kan groeien en dat zijn
verjaardag ieder jaar een feest is, daarbij mag hij niet voelen hoeveel
verdriet we eigenlijk hebben door het onvoorstelbare gemis, het drama wat
ons allen ten deel viel.
Wij maken er ieder jaar een heel grote dag van voor deze kleine jongen, omdat
hij het verdient.
Dan valt er zo'n kaart binnen van de man die dit kind een ongelooflijk trauma
heeft bezorgd en dan stort je wereld even in, even, want ik vecht door voor
dit mannetje.
En waarom deze kaarten? Het kind kan niet lezen, wij wel.
Hij bewaart ze natuurlijk als bewijs dat hij toch ieder jaar een kaart heeft
gestuurd, niets is voor niets bij hem..
Ook omdat wij Moreno willen beschermen omdat hij nu gaat leren lezen en wij
hem niet opeens willen confronteren met een kaart van iemand die hij niet kent
en geen enkele binding mee heeft, alleen verschrikkelijke herinneringen
Na het gesprek in de kliniek over deze kaarten wist ik dat er een kaart zou
komen die nog indringender zou zijn wat inhoud betreft en jawel, hier heeft
hij het over binnenkort ontmoeten, deel uitmaken van je leven en tot
snel.
Hij weet dat wij ze lezen en dit is zijn wraak om het gesprek erover in de
kliniek.
En ik wist het en vraag me dan ook af wie hem beter kent.
Omdat Moreno nu leert lezen heb ik hem moeten vertellen over deze kaarten en
de inhoud ervan en de afzender.
Hij is voor zijn leeftijd een wijs mannetje door alles wat hij heeft
meegemaakt en niet te vergeten onze intense zorg voor hem.
Hij staat stevig in het leven en kan duidelijk uitleggen wat hij pertinent
niet wil en dat is dat hij geen kaarten wil en zeker geen contact.
Onze kleinzoon is een weeskind in volle zin, de enige herinnering aan dit
heerschap is de man waarover hij jaren nachtmerries heeft gehad, de man die
hij aanwees als 2 jarig peutertje, op een videoband!
Waarbij hij helemaal overstuur gilde dat die man weg moest, die deed vechten
en gooide alles om.
De man over wie hij vertelde en voordeed toen hij bijna 3 jaar was, al
kijkend naar de foto van zijn Mama, de handjes om zijn halsje en
daarbij zei: "Mama zo", waarbij het kind een rochelend geluid
maakte zoals hij in zijn herinnering heeft.
Op de dag dat hij 4 jaar werd vertelde hij ons details over de moord op zijn
Mama Sabrina, details waarvan wij geen weet hadden en ze klopten allemaal,
daar kwamen wij achter nadat wij het hele dossier hadden gelezen.
U bent zijn raadsvrouw en ik begrijp dat U aan zijn kant staat, maar wie
probeert ons te begrijpen en vooral wie heeft er begrip voor een onschuldig
kind en laat het welvaren van een persoon zoals hij voorgaan?
Hij kiest ervoor om niet in deze omgeving te verblijven?
Nu heb ik toevallig van iemand van de Oldenkotte vernomen dat dit de
voorwaarde was en is, ook bij het begeleide verlof al en dat hij daar boos om
was, want hij wilde wel op bezoek in deze omgeving.
Ook heb ik nog nooit vernomen van de kliniek dat hij meerdere keren heeft
getracht in gesprek te treden met mij,
ze hebben mij eenmaal in het begin gevraagd of ik daar iets in zag, waarop ik
heb gezegd, nee nooit wil ik met hem in contact.
Als antwoord op zijn vraag wat hij kan doen om het leed te verzachten is,
niets!
Als het om een gestolen tasje zou gaan dan mocht hij mij zeker zijn spijt
betuigen, ik ben heel vergevingsgezind.
Alleen gaat het hier om iets waar van mijn kant nooit vergeving voor kan zijn,
hij wist dondersgoed wat hij deed, mede doordat hij dit al tegen zijn nichtje
had gezegd:
"Als Sabrina niet meer met mij verder wil dan is zij dood en dan weet jij
dat ik het heb gedaan", dit staat ook zwart op wit en het zijn zijn eigen
woorden.
Dus kom niet aan met de schuld op drugs te steken, geloof wat U wilt geloven,
helaas ken ik hem met en zonder drugs.
Maar in het belang van ons en onze kleinzoon kunt U hem antwoorden dat
hij geen contact meer zoekt, ook niet via kaarten, het is in niemands
belang.
Wij willen Moreno een liefdevolle geborgen en veilige jeugd geven, hem
voorbereiden op de moeilijke tijd die zeker voor hem zal komen zodra hij alles
echt gaat beseffen.
Consultatiebureau, crèche en zijn school zijn allen vol lof over hoe wij
Moreno hebben bijgestaan in zijn traumatisch jonge leventje, die hem hebben
gemaakt tot wie hij nu is, ik zal nooit toestaan dat hij dingen moet gaan
verwerken waar hij helemaal niet aan toe is, hoewel wij zo eerlijk mogelijk
tegen hem proberen te zijn en dat is al erg genoeg voor dit kind.
Hij heeft rust, liefde en geborgenheid nodig, met de mensen die
belangrijk zijn tot nu toe in zijn leven en waarbij hij zich veilig weet en
daar past dit heerschap zeker niet in.
Leed verzachten? Dat had hij moeten bedenken toen hij mijn dochter sloeg, een
dik glas op haar hoofd kapot sloeg en wurgde tot ze blauw zag en naar adem
snakte en haar stak in buik borst en haar hals opensneed en als afsluiting
haar wang opensneed.
Toen hij erna alles opruimde en zo legde om iemand anders de schuld te geven,
al zijn leugens tig keer heeft verteld tegen mij, aan de telefoon en in het
ziekenhuis.
Hoe de zogenaamde dader hem stak en 20 paracetamol naar binnen gooide (
waarbij ik wist dat je die echt niet kan tellen) , en hoe hij het verhaal
later toen hij had bekend veranderde in dat hij zelfmoord wilde plegen, had
hij dat maar gedaan en dan voor de moord op mijn lieve dochter, maar daarvoor
houd hij teveel van zichzelf.
Vergeet niet dat een jongen hiervoor een week onschuldig vastzat en
nog steeds met psychische problemen kampt hierdoor.
Meneer vindt het heerlijk hoe een mes als boter in een lichaam gaat, zijn
eigen woorden over een steekpartij voor deze in 99, waarbij toevallig ook een
persoon een week onschuldig vastzat.
Waarvan de uitspraak op 18-01-01 zou zijn en 4 dagen daarvoor een moord
pleegde!
Ik heb nog een brief liggen waarin hij lacht om de "kaaskoppen"
(advocaten en rechters) die overal in trappen, hij lacht om de straffen
hier en hij heeft gelijk.
Want wat is ruim 5 jaar voor een moord, fijn dat hij een opleiding mag
beginnen, dat wilde Sabrina ook zo graag als Moreno 2 jaar zou zijn.
Zij was verpleegkundige en wilde hierin de HBO opleiding doen, helaas mag zij
nooit meer leven.
Denkt U nu echt dat ik met hem wil praten of op een andere manier contact wil,
het enige wat ik wil is rechtvaardigheid in deze zaak, helaas is hij iedereen
te slim af en hij weet precies hoe hij wel of niet moet reageren en praten,
kan hij als de beste.
Maar werk gerust mee aan zijn resocialisatie en mocht hij ooit weer een
ernstig delict plegen dan hoop ik dat iedereen die hieraan heeft meegewerkt
zich zo zal voelen zoals ik me voel, want dat is de ergste straf die je kunt
krijgen, voor iets waar je totaal geen schuld aan hebt.
Afgestraft? Pas kreeg een man in Roermond 18 jaar celstraf voor precies
dezelfde feiten, die straf zou voor mij een reden zijn om in te berusten,
Moreno zou 13 jaar zijn als hij vrij zou komen.
Zware last? Sorry, denkt U eens aan onze straf en onze last, die Moreno, mijn
man en ik en onze kinderen, familie en vrienden mee dragen, mijn vader die
hierdoor een hartaanval kreeg en is overleden van verdriet.
Vragen aan hem? Hij is een en al fake.
Vriendelijke
groet,
A.M van Dorst-Meeus