'Burgers
hebben naïviteit over hoe de wereld in elkaar zit van zich afgeschud'
Een
vechtpartij in het centrum van Helmond op Bevrijdingsdag 2005 liep
fataal af voor Robert Mol uit Geldrop. Op de Steenweg raakte hij om vier
uur 's nachts slaags met een 20-jarige plaatsgenoot. Enkele uren later
overleed Robert in een ziekenhuis. Die zondag trokken 150 vrienden door
het dorp.
De
verdachte was na anderhalve maand weer op vrije voeten, omdat na sectie
niet duidelijk was geworden of het slachtoffer door de klap was
overleden.
Het
voorval heeft buiten Helmond en Geldrop weinig indruk gemaakt. De tijd
lijkt voorbij dat Nederlanders massaal de straat opgaan om uiting te
geven aan hun verdriet en woede over 'zinloos geweld'.
Demonstratieve
herdenkingen trekken weinig media-aandacht meer, tenzij er zoals in
maart bij de Amersfoortse tiener Babak Hadjipour sprake is van
dreigende incidenten tijdens de mars.
"De
mensen zijn aan dit soort geweld gewend geraakt," concludeert Henri
Beunders, hoogleraar geschiedenis van maatschappij, media en cultuur aan
de Erasmus Universiteit Rotterdam. "De stille tochten waren een
emotionele schoksgewijze aanpassing aan de harde wereld. De Nederlanders
hebben hun naïviteit over hoe de wereld in elkaar zit van zich
afgeschud. Deze massaherdenkingen waren daardoor een tijdelijk fenomeen.
De
mediaprofessor verwacht dat de emoties zullen oplaaien over andere
onderwerpen. In 1983 na de dood en mishandeling van Kerwin Duinmeijer
was blanke racisme het thema. Sinds de moord op Theo van Gogh in 2004
richtte de opwinding zich op multiculturele thema's. Bij de disco
schutter in Gorinchem werd deze component nog weggedrukt. De emoties na
de dood van Rene Steegmans, waarbij de aandacht viel op onaangepaste
Marokkaanse jongeren, waren een voorbode. Denk aan de toestanden in
Amsterdam rond een Jordaanse tasjesrover, die werd doodgereden
door zoals later bleek- een zwarte automobiliste.
De
burgerbeweging tegen geweld zijn weinig bestendig gebleken. Een
landelijk platform kwam niet van de grond. Jan Kloppenburg de vader van
Joes kloppenburg om wie het tien jaar geleden allemaal begon- is nog
dagelijks bezig met zij stichting Kappen Nou! Het is de gedreven
actievoerder nog niet gelukt een geschikte opvolger te vinden.
Beunders:"Voor de gewone deelnemers is zo'n stille tocht een
uitlaatklep. Voor de directe nabestaanden is de oprichting van een
stichting of vereniging een vorm van rouwverwerking. Maar de
eenmansacties zijn geen geschikte basis voor een blijvende
maatschappelijke beweging".
Hebben
alle stille tochten dan niets opgeleverd? Beunders:" Zeker wel. Er
zijn maatregelen genomen in de uitgaanscentra: zero tolerance, camera's,
hogere straffen. Burgers passen hun gedrag aan, zijn alerter en bewuster
geworden. Bij alle aanvallen van morele paniek zijn we met z'n allen
toch een stuk wijzer geworden".
Stille
tochten
Waren
een schoksgewijze aanpassing van de harde wereld, zegt hoogleraar Henri
Beunders.
Een nabestaande zegt dat de golven van verontwaardiging zijn weggeëbd,
maar toch dingen zijn bereikt.
Het lieveheersbeestje, symbool van de strijd tegen zinloos geweld, is
volgens sommige nabestaanden te commercieel van opzet.
Tot
nu toe
Joes
Kloppenburg wordt op 17 augustus 1996 doodgeslagen in de Amsterdamse
Voetboogstraat, nadat hij "Kappen Nou!" roept tegen een man,
die een voorbijganger mishandelt.
Meindert
Tjoelker vindt op 13 september 1997 de dood bij een vechtpartij in
Leeuwarden. De Friese korpschef C.Bangma spreekt van "zinloos
geweld".
In
de jaren daarna zijn er grote stille tochten voor mensen, die het
toevallige slachtoffer worden van plotseling opkomend fysiek geweld.
De
burgerbeweging tegen het straatgeweld verloopt. Het lieveheersbeestje
blijft over als symbool, net als een aantal kleine stichtingen van
nabestaanden.
Lena
Kerstholt
'Het
geweld kunnen we niet uitbannen, maar met kleine stapjes komen we toch
verder'
Tjirk
van Wijk(27) werd in 1999 op gruwelijke wijze vermoord door een
vrijgelaten tbs-klant en diens handlanger.
Van
Wijks zus,Lena Kerstholt, zet zich in voor de vereniging voor
Veiligheid,Respect en Solidariteit.
"Alle
geweld is zinloos, of het nu om straatgeweld gaat, een relatiedrama of
om een moord zoals op mijn broer. De stille tochten of de
lieveheersbeestjes betekenen niets voor ons. Prima allemaal, maar als
nabestaanden hebben we er niet veel aan. De omgeving gaat over tot de
orde van de dag. Het geweld kunnen we niet uitbannen, maar met kleine
stapjes, zoals de betere informatie tijdens strafzaken, komen we toch
een stukje verder".