“Meid, ik weet wat je doormaakt”

Heibloem –  Henny (68) en Chris (74) Drent zijn om vijf uur `s ochtends van Groningen naar Heibloem gereisd. Het is de zesde keer dat ze de landelijke lotgenotendag voor ouders van vermoorde kinderen bezoeken. ‘Kijk, daar heb je de ouders van Marianne Vaatstra. En daar, zijn dat niet de ouders van Nicky Verstappen?’

‘We putten altijd veel moed uit dit soort dagen, maar nu ik al die foto`s van vermoorde mensen zie staan, realiseer ik me ook dat de ene dode de andere niet is’, zegt Henny. ‘Onze dochter Gonda (34) is tien jaar geleden vermoord, maar nauwelijks is daar nog aandacht voor. Andere slachtoffers blijven in de publiciteit en sommigen krijgen zelfs een monument. Ik begrijp het wel, maar eigenlijk zou er één nationaal monument moeten komen. Dan hebben ook de ouders van al die honderden anonieme slachtoffers een rouw- en herdenkingsplek.’ Er wordt zaterdag 9 september 2006 gehuild, getroost en geknuffeld en gebeden in zaal De Klokkenstoel in Heibloem. Hier zitten meer dan honderd mensen die merendeels vreemden voor elkaar zijn, maar anderzijds elkaars leefwereld door en door kennen. Ze komen om elkaars verhalen aan te horen, elkaars verdriet te delen en elkaar te steunen in hun lot. “Meid, ik weet wat je doormaakt” , klinkt het herhaaldelijk.

‘Er over blijven praten is de beste remedie’
In het kerkje van Heibloem zijn op een podiumpje tientallen foto`s van slachtoffers geplaatst. Op een wand erachter staan maar liefst 412 namen. Soms bekende, zoals Nicky Verstappen en Pim Fortuyn, maar meest onbekende als Leon Rombouts, Manita Koenen of Anne Klapwijk. Sommigen zijn vorig jaar vermoord, anderen 28 jaar geleden. Een teken dat de meeste nabestaanden levenslang nodig hebben om hun verdriet een plaats te geven. ‘Je kunt dagenlang huilen en duizenden kaarsjes branden‘, zegt Piet Jenniskens uit Berg aan de Maas, ‘maar erover blijven praten is de beste remedie om het verlies te verwerken.’ Piets stiefdochter Jannine Smeets werd twaalf jaar geleden in haar reisbureau in Sittard door haar ex-vriend doodgeschoten. ‘Een dag als deze is heel belangrijk voor ons, want het is niet alleen de moord op je kind die je met elkaar deelt, het zijn ook de angstige en stuitende ervaringen daarna. Sommige ouders voelen zich niet veilig omdat de moordenaar weer of nog steeds op vrije voeten is, anderen lopen tegen juridische problemen op bij de afhandeling van erfenis en bankzaken, of met de voogdij van de kleinkinderen.’ Ad Jannens van het ministerie van Justitie in Den Haag belooft dat er een regeling komt die niet alleen slachtoffers van zinloos geweld, maar ook de nabestaanden (in geval van dodelijke afloop) kostenloze bijstand geeft. Pastoor Van Lier van Heibloem houdt de aanwezige ouders voor dat ze niet alleen lot- maar ook bondgenoten van elkaar zijn. ‘Luister naar elkaar, ook al is het voor de honderdste keer. Want in de praktijk van alledag kunt U gaandeweg worden geconfronteerd met onbarmhartige onverschilligheid. Ook een vorm van geweld. We leven helaas in een maatschappij waar lompheid, botheid en geweld tot norm zijn verheven. U weet als geen ander, tot welk verdriet dit allemaal kan leiden.