Wie heeft onze Tamara vermoord? Is de dader een bekende?

Haar vader, moeder, zus en vriend worstelen sinds Tamara's dood op 12 juli 2006 met deze vraag. Tamara Wolvers (28) werd in de nacht van 11 op 12 juli om het leven gebracht in haar ouderlijk huis aan de Maasstraat in Alphen.

Het lijkt er op dat ze de deur heeft open gedaan voor een bekende: er zijn geen sporen van inbraak gevonden. Haar familie en vriend leven sinds Tamara’s dood met de vraag: kennen wij de dader?
Tamara's ouders Berry en Nel, haar zus Chantal en haar vriend Patrick Bijl hebben elk hun eigen, pijnlijke herinneringen aan de dag van Tamara’s dood. Patrick zat voor zijn werk in Koeweit. ,,We belden elke ochtend, middag en avond. Toen we ’s middags nog geen contact hadden gehad, heb ik haar werk gebeld waar ze ook heel bezorgd waren.’’  De angst bleek terecht: Patrick kreeg bericht dat zijn geliefde dood was. Veel later pas hoorde hij dat het om moord ging. Na een aantal slopende uren en veel hulp van zijn werkgever vloog Patrick terug naar Nederland. Chantal had ’s nachts om half drie al het gevoel: ,,Ik moet naar mijn zus! Raar hč, maar we waren zo close, zagen elkaar bijna elke dag, deden veel samen. Ik sms’te die middag naar haar, vanaf het Zegerstrand, maar kreeg geen antwoord. Er klopte iets niet.’’ De politie belde vanuit haar werkplek: of ze naar het bureau wilde komen. ,,Wat had ik gedáán? Had ik iets misdaan op mijn werk? Dat wilden ze niet zeggen. Ik stemde er uiteindelijk in toe dat ze me kwamen ophalen. Tijdens het wachten dacht ik: er is iets met mijn ouders.’’ In de auto vertelde de politie dat het om haar zus ging. ,,Ik gilde: dit gaat niet over Tam! Mijn zus blijft bij mij!’’  De zoektocht naar haar ouders, Nel en Berry, die op een camping zaten, begon. Chantal werd gehoord door de politie. ,,Ze vertelden mij niet dat Tamara was vermoord; dat heb ik zelf pas na een hele tijd op een computer ontdekt.’’ Chantal zat in een ruimte apart toen haar ouders op het bureau arriveerden. ,,Ik hoorde mijn moeder het uitkrijsen. Het was vreselijk, dat ik op dat moment niet bij haar kon zijn.’’ Berry en Nel zaten op een camping waarvan alleen Tamara het adres wist. Nel: ,,Ik had Tamara ’s middags nog willen sms'en: ’Mis je me al?’ Voor de gein, want zo’n sms'je kreeg ik eens van haar toen ze net in Koeweit zat, bij Patrick.’’ Het sms’en kwam er niet van. Berry ontdekte ’s avonds op zijn gsm tien gemiste oproepen van Chantal. Hij kreeg haar heel kort aan de lijn, daarna de politie. Er was iets ernstigs gebeurd. Berry: ,,We sprongen meteen in de auto. Nel huilde de hele weg lang. We hadden begrepen dat er iets met Tamara was. ,,Ze leeft nog, dachten wij eerst. In welk ziekenhuis zou ze liggen? Maar de politie biedt niet zomaar aan je te komen halen. Dan is het heel erg, wist ik. Op het bureau zei ik: Tam is er zeker niet meer? Dat bevestigden ze. Dan zak je door de grond. Toen we hoorden dat het geen ongeluk was, maar moord, vloeide alles om ons heen weg. De wereld stortte in.’’ Het afscheid van Tamara was intens. ,,We hebben haar mooi gemaakt, gekust, vastgehouden, toen we haar terugkregen.’’ Goede vrienden vingen hen fantastisch op; Patrick en Chantal regelden een indrukwekkende herdenkingsdienst op het Rijnplein. Berry: ,,We zijn zo blij dat we dat hebben kunnen doen, voor haar.’’