Anderhalf jaar ‘na Joes’ had Kloppenburg weer energie over en begon de Stichting Kappen Nou! Vernoemd naar de poging van Joes om agressieve jongeren die avond een halt toe te roepen. Tien jaar lang was hij bijna monomaan bezig om jongeren te waarschuwen voor de gevaren van overmatig gebruik van drank en drugs. Zo maakte hij de dood van Joes voor zijn gevoel minder zinloos en hoopte hij (uitgaans)-geweld te voorkomen. ‘Het werk voor de stichting heeft mij veel opgeleverd, ook voor mijn verwerking van het gemis. Ik ben een doener. Bovendien leeft Joes in die stichting voort.’
Door zijn gedrevenheid dreigde zijn huwelijk echter in de gevarenzone te komen. Mannen en vrouwen zitten echt anders in elkaar, zegt hij. ‘Het is het verhaal van Venus en Mars. Ik was naar buiten gericht, Afra en de dochters meer naar binnen. Al kort na het verlies verweet mijn vrouw mij: “Moet ik het verdriet alléén dragen?” Ze vond het raar dat ik niet huilde als zij huilde.
‘Na mijn black-out ben ik, in navolging van mijn vrouw en dochters, in therapie geweest, later ook samen met Afra. Dat heeft geholpen, maar onderhuids blijft er een zekere spanning. Als een veenbrand die weer kan oplaaien. Dat gevecht blijft. Ik vraag mij af of het ooit zal worden als vroeger. Er is natuurlijk erg veel gebeurd.’