Beste mensen,
Ik schrijf deze brief omdat ik het even kwijt
moet, en totaal overstuur thuis ben gekomen.
Vanmorgen ging ik zoals gewoonlijk
met mijn hond de ochtendwandeling maken en zoals ik vaker wel zeker 3 a 4 keer
per week doe, op de terugweg langs het kerkhof bij mijn overleden man en Lettie's rustplaats.
Dat doe ik dus al anderhalf jaar lang, ik weet dat het
eigenlijk niet mag maar de beheerder heeft mij altijd oogluikend toegestaan. Hij
heeft natuurlijk ook wel gezien dat er nooit iets op aan te merken viel, de hond
aangelijnd, al zeker drie kwartier uitgelaten, en 's morgens om die tijd
ongeveer 9 uur nog niemand op het kerkhof. De meneer die mij aansprak zei dat de
beheerder en andere mensen erover klaagden dat ik dit deed hij moest dit even
kwijt. Totaal overstuur ben ik het kerkhof afgelopen. Ik dacht bij mezelf, dat
mag nu ook al niet meer. Als ik op het kerkhof ben ruim ik soms achtergebleven
spullen op in plaats van dat ik met mijn hond overlast bezorg. De troost die ik
van de hond ondervind dat begrijp niemand, alleen ik en de hond zelf, hij weet
precies waar Lettie ligt. En als ik het graf verzorg en de bloemen dan ligt hij
erbij.
Ik moest dit even kwijt en dacht, wat mogen wij toch weinig.
Een bedroefd vrouwtje van Boender, mijn hond en
moeder van Lettie.
(correspondentie adres op te vragen bij ADS)
