Nanja van der Meulen (61), getrouwd, drie kinderen.   Haar zoon Daniël was 27 toen hij 15 januari 2000 zonder aanwijsbare reden werd neergestoken door een 15-jarige jongen. “Die avond was er een stille tocht op televisie voor iemand die door zinloos geweld om het leven was gekomen. Een paar uur later was ik zelf aan de beurt. Mijn schoondochter belde: ‘Daniël is dood.’ Ik wist meteen dat het waar was. Het was of er een stuk uit mijn hart werd gesneden. Daniël is nog naar het ziekenhuis gebracht; het mes was door zijn rechterlong in zijn hartzak terecht gekomen. Hij is langzaam doodgebloed. Toen we in het ziekenhuis aankwamen, werden we opgewacht door een rechercheur. We kregen tien minuten om afscheid te nemen. Daarna zou hij worden overgebracht naar het Forensisch Instituut in Rijswijk. Ik wilde bij mijn nog warme kind blijven. Dat de politie me dat heeft ontnomen, neem ik ze nog altijd kwalijk. De dader liep na vier jaar weer vrij rond. Ik ben hem al verschillende malen tegengekomen. Op zo`n moment is het net alsof alles om me heen begint te schudden. Het is maar goed dat mijn man hem niet herkent, want die staat niet voor zichzelf in. De pijn wordt na zeven jaar niet minder. Het is bij vlagen net zo erg of erger. Ik ga me meer en meer realiseren dat ik hem nooit meer zal zien. Af en toe zou ik hem willen toeschreeuwen: kom even om het hoekje kijken. Vooral als zijn zevenjarige zoontje – die toen zeven maanden was – bij ons is en aandachtig de foto`s van zijn vader bekijkt.”