Dag Tegen Geweld 2003.

Mijn gevoelens over de dag in Ruinen… Zaterdag 27 september 2003. Vroeg op, en op weg naar Loosduinen. Mijn moeder, Arnold mijn man en ik. Eigenlijk zijn we alledrie best wel zenuwachtig voor wat komen gaat… In Loosduinen kom je weer bekende gezichten tegen, fijn en ook verdrietig…. Verdrietig omdat je mensen van wie je houdt, ziet onder deze omstandigheden. Maar erbij zijn willen we. We zijn er om jullie te steunen maar ook om zelf iets te doen met onze gevoelens. Ik ben dan “maar” een nicht van Alan, maar voel me heel betrokken. En nu gaan we naar de dag tegen geweld. Dag tegen geweld, als je het goed tot je door laat dringen word je er toch niet goed van dat er een “dag tegen geweld” moet zijn maar goed… zo is onze samenleving.. In de bus (wat allemaal echt perfect geregeld was) raak je dan aan de praat met andere mensen. Je hoort van velen wat hen is overkomen en je kan het bij elk verhaal totaal niet bevatten. Ellende van de ergste soort in iedere vorm. Met als allerergste resultaat… het gemis van een zoon, dochter of ander familielid of vriend(in). Op het moment dat je de verhalen van al die mensen aanhoord ben je nog heel egoistisch “blij” dat je drie kinderen (nu gelukkig nog) veilig thuis zijn. Maar voor mijn gevoel echt met de nadruk op NOG!!! Zoveel emoties die er door je heengaan. Verdriet om het gemis wat je zelf voelt, maar ook om het gemis wat de mensen om je heen voelen. Onmacht om het feit dat je weinig voor de mensen om je heen kan doen… meer dan er proberen te zijn kan je niet… Angst voor de toekomst van je kinderen die nog op moeten groeien want in mijn veilige wereldje leef ik al lang niet meer… Maar ook een gevoel van saamhorigheid. Het idee dat iedereen daar met dezelfde gevoelens zit. Ook een zeker gevoel van nut omdat er in ieder geval iets gebeurd en niet alles zomaar vergeten wordt. Trots op al de mensen die daar waren omdat ze God weet ik vanwaar, de kracht maken om door te gaan met leven (zo goed en kwaad als het kan). Maar ik meen echt dat ik het heel erg moedig vind van alle nabestaanden (dus slachtoffers) dat ze de dag doorkomen.. Als ik nu thuis maar een topje van de ellende die jullie allemaal voelen doorlaat tot mijn gevoelens wordt ik al gek.. dus laat staan wat jullie allemaal voelen.. En dan nog doorgaan met ademen… Ik heb diep respect voor een ieder die dat doet! En dan het samenzijn in Ruinen.. Heel indrukwekkend. Al die namen.. mij hemel, al die namen op dat lint… Ik had echt het gevoel dat ik zou stikken van ellende. Je wordt op dat moment heel erg geconfronteerd met de omvang van het verdriet. Al die namen die vastzitten aan al die families en vrienden. Al die levens die totaal kapot zijn. Want je leven wordt nooit meer wat het was. Er waren eigenlijk geen woorden bij nodig. Het lint op zich was al zo indrukwekkend voor me. Dat blijft echt mijn leven lang op mijn netvlies gebrand. En je kan er verder helemaal niets mee. Alleen maar verdriet hebben. Alleen maar onmachtig zijn. Ik ben heel “blij” dat we deze dag hebben mogen meemaken. Na deze dag heb ik 2 weken heel onrustig geslapen. Ik zal al de gezichten voor me van de mensen die op deze dag in Ruinen aanwezig waren. En het ergste.. als je wakker wordt is het helaas geen nachtmerrie geweest maar realiseer je je dat al die mensen en ikzelf ook in deze nachtmerrie leven… Gelukkig zijn er dagen als deze waar iedereen wat steun aan elkaar kan vinden want naar mijn mening kan je daar niet genoeg van krijgen… en als het aan mij ligt blijf ik jullie steunen tot in het oneindige.. Ik hoop dat de wereld op een dag wakker wordt en denkt.. waar zijn we mee bezig, maar hoop is maar een begrip en de mensen zijn niet meer zo begripvol!  Helaas hebben veel mensen geen gevoelens meer voor hun mendemens..  jammer maar naar mijn mening missen ze deze mensen heel veel!!!

Groetjes van Sandra