VN-veteraan Gerold O. gunde haar de vrijheid niet en stak haar dood 

„Ik heb een afscheidscadeau voor je! Kom je nog één keer naar me toe? Daarna zal ik je écht niet meer lastig vallen, dat beloof ik je." Met die geraffineerde woorden lokte VN-veteraan Gerold O. (34) anderhalve week geleden zijn ex-vriendin Nadine Beemsterboer naar zijn woning in Amsterdam Slotervaart. De oud-Cambodjaganger wist precies hoe hij het meisje zover kon krijgen. Nadine mocht twee maanden eerder een punt achter hun relatie hebben gezet, de 20-jarige studente uit Hoorn bekommerde zich nog steeds om haar geesteszieke ex. De goedaardige Nadine kon het simpelweg niet over haar hart verkrijgen O. aan zijn lot over te laten. Bovendien had de Amsterdammer een dreigement geuit. Hij wist dat Nadine weer met volle teugen van haar vrijheid genoot en dat zij die avond van zaterdag 2 december een afspraakje met een andere man had. Dat gunde O. haar niet. Hij dreigde glashard langs te zullen komen en een rel te gaan trappen.  Onder die druk bezweek de studente en nam ze de beslissing op zijn smeekbede in te gaan. Een besluit dat haar fataal zou worden, want het ’afscheidscadeau’ van Gerold O. bleek een duivels scenario. In zijn woning aan de Derkinderenstraat beroofde hij de weerloze jonge vrouw met een mes van het leven. Tomeloos verdriet, woede en wanhoop houden Nadine’s ouders Wanda en Jacques, haar zus Jacqueline en haar zwager Dennis sindsdien in de greep. Hun pijn is haast voelbaar, nu ook het definitieve afscheid in de vorm van een stille tocht en de besloten crematie achter de rug is en de weerzinwekkende realiteit langzaam begint door te dringen.

Steun vormen de tientallen boeketten die in en om hun huis liggen opgestapeld, de postzakken vol kaartjes en brieven en de aanhoudende stroom e-mail. „Het is onvoorstelbaar hoe mensen met ons meeleven", zegt Wanda Beemsterboer. „Vrienden, familie, medestudenten van Nadine, zelfs volslagen vreemden schrijven ons vanuit alle hoeken van het land. Dat doet ons vreselijk goed. Daar hebben mensen geen idee van." Tranen en glimlachjes wisselen elkaar af als de hechte familie liefdevol terugkijkt op hun Nadine die als een betoverende wervelwind door het leven ging en steevast door iedereen in het hart werd gesloten. „Toen we nog klein waren, allebei rond ons tiende jaar, besloten we vegetariër te worden", herinnert Jacqueline zich.
„We zijn dat gebleven. Noem een dierenorganisatie of natuurvereniging en mijn zusje en ik zijn er lid van geworden. Haar liefde voor dieren werd een van Nadine’s drijfveren. Ze kon daar echt heel fel in zijn en zware discussies met anderen aangaan."
Een andere passie voor Nadine vormde dansen. Tot twee keer toe werd zij Nederlands kampioen streedance/hiphop. Het meisje schoot bovendien razendsnel door haar hbo-studie communicatie en zat al in het laatste jaar. „Ze had plannen om op televisie iets voor dieren te gaan doen. Mensen als RTL Nieuws-presentatrice Loretta Schrijver waren haar grote voorbeeld.
We zijn ervan overtuigd dat ze heel ver had kunnen komen." Het mocht allemaal niet gebeuren. De man die zij op 17-jarige leeftijd tegen het lijf was gelopen, zou uiteindelijk Nadine’s ondergang worden. Tegenover zijn vrienden verkondigde Gerold O. zijn verovering destijds met de ziekelijke woorden: „Zo, die is van mij." Naar Nadine’s familie deed hij voorkomend en vriendelijk. „Toch hadden we meteen het idee zijn ware gezicht niet te kennen", zegt vader Jacques. De relatie tussen Gerold en Nadine ontaardde in een drama vol agressie en geweld. Dat de ex-militair ooit eerder de cel indraaide wegens het mishandelen van een vriendin, heeft de familie Beemsterboer nooit geweten. „Maar ik zag Nadine veranderen", zegt zus Jacqueline. „Driekwart jaar geleden heeft ze me alle ellende opgebiecht. Ik mocht er niet over praten met onze ouders. Een belofte die ik ben nagekomen en die nu loodzwaar weegt."

Ook Nadine’s moeder voorvoelde intuïtief dat O. een gevaar voor haar dochter vormde. „Nachtenlang heb ik met mijn Niene gepraat. Ik gunde haar zoveel meer. Maar wat moet je als ouder? Als we haar verboden hadden om met hem om te gaan, waren we haar misschien kwijtgeraakt. Toen ze de relatie eindelijk had verbroken en weer begon te stralen, werd ook dat haar niet gegund. Nooit vergeet ik het laatste gesprekje, die zaterdag op haar mobieltje. Ze moet toen al bij hem op de stoep hebben gestaan. ’Ik bel je zo terug!’ klonk het gehaast. Urenlang hoorden we niets meer, was ze niet te bereiken. Zo was mijn kind niet. Ik wist toen al dat iets helemaal fout zat."