De tijd heelt alle wonden. Of dat cliché ook voor Peter Ooms geldt, moet nog blijken. Toch voelt de broer van de in oktober in Haulerwijk vermoorde Marinus Ooms dat de ergste pijn inmiddels is gezakt. De pijn die dwars door de ziel sneed op het moment dat hij  het verschrikkelijke nieuws van de politie hoorde. Er kwamen twee rechercheurs aan de deur van zijn huis in het Overijsselse Heino.  Vanaf dat moment stond het leven van Peter en Gea Ooms op de kop.  Langzaam maar zeker probeert de familie de draad weer op te pakken.

Eenmalig en exclusief voor deze krant wil Peter Ooms nu zijn verhaal vertellen. Vooral bedoeld om te bedanken voor de vele steunbetuigingen die de familie in deze moeilijke tijden heeft gehad. "Hartverwarmende reacties", verwoordt Peter Ooms de gevoelens van de familie.

Hoewel ik Marinus Ooms alleen van de foto's ken, lijdt het bij de kennismaking geen twijfel dat Peter zijn broer is. De gelijkenis met de in de media verspreide foto's van het slachtoffer is groot. De zelfde gezichtsuitdrukking, hetzelfde postuur. Bovendien draagt Peter de groene pet die Marinus zo graag op had. Voor een ander niet van waarde; voor hem een kostbaar bezit.

Peter Ooms kan de film van die donderdag 12 oktober moeiteloos terugspoelen. Zijn echtgenote Gea kreeg in Heino twee onbekenden aan de deur. Gedacht werd aan jehovagetuigen. Het bleken twee rechercheurs. "Heeft u een zwager in Haulerwijk?", wilde het duo weten. 

Op zijn werk in Zwolle ontving Peter een telefoontje. Of hij zich direct thuis wilde laten brengen. "Er is wat gebeurd met je broer", was de eerste informatie. Eenmaal thuis kwam de volledige boodschap. "Dan knapt er wel iets. Dan vloek je, scheld je en huil je."

Toch was er aanvankelijk enige twijfel of het aangetroffen lichaam inderdaad Marinus was. Niet omdat het gezicht van het slachtoffer onherkenbaar was verminkt zoals in sommige media ten onrechte werd gesuggereerd. De ware reden is veel simpeler. De vraag van de politie of Marinus een snor had werd door de naaste familie bevestigend beantwoord. Ook de opgetrommelde foto's wezen dat uit. Kort voor zijn overlijden bleek de inwoner van Haulerwijk echter zijn snor te hebben afgeschoren.  Dat zette de onderzoekers aanvankelijk op het verkeerde been.

's Avonds volgde de identificatie in de aula in Leeuwarden. Het stoffelijk overschot kwam rechtstreeks uit Rijswijk waar het Nederlands forensisch instituut sectie verrichtte. In het bijzijn van de officier van justitie namen Peter en zijn oudste zus en zijn zwager het laatste restje twijfel weg: De vermoorde man was inderdaad Marinus Ooms.

In de dagen die volgden werden de familieleden door de politie gehoord. Elk detail over het leven van Marinus kan van belang zijn om de daders op het spoor te komen. "Je krijgt dan de vreemdste vragen", herinnert Peter Ooms zich. Hij heeft alle lof voor justitie en politie. Vanaf het begin bekommeren twee zogeheten familierechercheurs zich over Peter en Gea. Het is de afgelopen maanden een hechte band geworden. Een van de twee rechercheurs heeft in Haulerwijk gewoond en weet dus veel van het Ooststellingwerfse dorp, dat voor Peter en Gea slechts een vlek op de landkaart is.

Natuurlijk zijn ze er in de ruim tien jaar dat Marinus er woonde vaak geweest. "We hadden geregeld contact, maar liepen bij elkaar de deur niet plat." Tijdens de TT in Assen waren Peter en zijn familie vaste gasten op de Twin Acres Ranch. Er kwamen zo'n weekend veel motorvrienden bij Marinus kamperen.  "Op het laatst gingen we niet eens meer naar de TT toe. We volgden de races met z'n allen op de televisie."

Marinus hield van gezelligheid om zich heen. De maatschappelijk werker stond bekend als een vriendelijke en behulpzame man die voor iedereen een luisterend oor had.

Sinds zijn scheiding van Geke woonde hij alleen in zijn afgelegen bungalow aan de Slotemaker de Bruineweg. Zijn hobby westernriding bracht veel mensen over de vloer. Marinus genoot er zichtbaar van. Vorig jaar kreeg hij verkering met Anet Idsinga uit Leeuwarden en leek alles rozegeur en maneschijn. Dat veranderde eind september nadat Anet een eind aan de relatie had gemaakt. Marinus meldde zich ziek en zou door het noodlot getroffen zijn werk nooit weer hervatten.

De laatste keer dat Peter zijn broer in levende lijve zag was bij hun zus in Varseveld. Dat was een paar maanden voor zijn dood. Anet had hij tot aan de crematie van zijn broer nooit getroffen. Op die crematie in Zwolle voerde Peters zwager het woord. "Ik kon het niet", geeft de vijf jaar jongere broer van Marinus  zijn gevoelens bloot.

Op de crematie werd onder meer het nummer "Winter" van Chris de Burgh gedraaid.

Net als zijn broer houdt Peter van de muziek die de Ierse zanger maakt. "Ik had er al drie cd's van. Nu heb ik er zeven. Ze komen uit de cd-collectie van Marinus." De inventaris is inmiddels  uit het huis verdwenen. De familie heeft de voor hen meest kostbare herinneringen veilig gesteld. Voor Peter is dat bijvoorbeeld de pet van zijn broer. Veel van waarde was er volgens de familie niet in de inmiddels ontruimde woning. "Als de wasmachine haperde, gaf Marinus er een schop tegen zodat hij het weer deed. Hij gaf niks om luxe. Het is dus niet logisch om daar een roofmoord te plegen. Marinus gaf wel veel geld uit voor zijn dieren."

De paarden van Marinus zijn kort geleden naar vrienden van hem in Zwitserland overgebracht. Dat had hij zo beschreven op een aangetroffen cd. De twee honden en de kat  hebben bij een paardenvriendin in Nijega een goed onderdak gevonden.

"De vrouw is onlangs met de honden bij ons geweest. Het gaat goed met ze."

De Twin Acres is binnenkort definitief geschiedenis. De woning van Marinus Ooms wordt verkocht. Boven in de slaapkamer van Marinus is de houten vloer verwijderd. De planken waren door onderzoek van de recherche niet meer bruikbaar,omdat er chemische stof was opgespoten.. Peter zegt het zonder emotie te tonen. "Dat lukt me nu. Het is de laatste maanden heel zwaar geweest. Ik heb professionele hulp gekregen. Daar schaam ik me niet voor. Op het werk was volop begrip. Tot begin van dit jaar ben ik thuis geweest. Inmiddels ben ik weer voorzichtig begonnen."

Via de twee aan hun toegewezen rechercheurs wordt de familie af en toe op de hoogte gehouden over het verloop van het onderzoek. Peter Ooms is blij dat er een serieuze verdachte vast zit. Hij kent de man niet, maar vermoedt dat de man die in een pleeggezin in Haulerwijk opgroeide zijn broer wel kende. "Het is immers een klein dorp."

Wraakgevoelens in de richting van de dader weet Peter te reguleren. "Als de dader of daders maar worden gestraft. Dat heeft het recht zijn loop", klinkt het nuchter. Het maakt hem dan weinig uit of een dader vijf, tien of vijftien jaar gevangenisstraf krijgt opgelegd. Peter gelooft niet in een voorop gezette, koelbloedige moord. Hij denkt aan een uit de hand gelopen inbraak waar zijn broer het "toevallige" slachtoffer van is geworden.

Suggesties dat de dader mogelijk een doorgedraaide militair is die ooit door Marinus zou zijn behandeld, wekten zijn woede op. "Dat was nergens op gebaseerd. Ik heb oorlogsveteranen gesproken. Wat die vertellen gaat dwars door je ziel. Ze zijn allemaal lovend over Marinus."

Kort na de moord werd er door de paardenvrienden van Marinus een stille tocht georganiseerd. Dat had wat de familie betreft niet gehoeven. "Het lijkt geen zinloos geweld te zijn geweest, maar een roofmoord. Een stille tocht hou je bij zinloos geweld", verwoordt Peter de gedachten van zijn familie.

Toch zijn ze ontzettend blij met alle ontvangen steunbetuigingen. Er kwamen hartverwarmende reacties, ook via de mail. "Van de paardenvrienden, de motorclub, buren en de bevolking van Haulerwijk. Er was ook veel medeleven van justitie en politie. Al die mensen wil ik op deze manier heel hartelijk bedanken."

Peter Ooms besluit met een oproep recht uit het hart: " Mochten er nog mensen zijn die iets weten over de dood van Marinus, dat ze nog niet aan de politie hebben gezegd, meldt dat.  Desnoods anoniem."