In de woonkamer van Greetje Schmitz (63), ‘ergens’ in de provincie Groningen, hangt geen portret van haar vermoorde broer Boris Schmitz (45). ‘Bewust. Alleen een paar foto’s van de kleinkinderen. Ik heb Boris wel in een laatje liggen en kan hem zo pakken. Maar hij zit in mijn hoofd en hart. Het was zo’n lieverd. Boris was lichamelijk beperkt en woonde nog bij mijn ouders. Die jongen deed geen vlieg kwaad.’Op 5 september 2001 werd Boris Schmitz bij een ruzie doodgestoken op een stuk land buiten het Groningse dorp Musselkanaal. Over de toedracht zit Greetje nog altijd vol vragen. ‘De dader meldde zich dezelfde avond bij de politie. Er is daarna geen goed sporenonderzoek gedaan, geen buurtonderzoek. Niets.

Wat er in het onderzoek fout kon gaan, is fout gegaan.’ Hoe ze zich voelt, verschilt per dag. ‘Dat is niet altijd gemakkelijk. Maar ik kan er gelukkig goed over praten met mijn man. Boris is altijd latent aanwezig. Als het hekje piept, boem, is Boris er weer.’
De dader woonde op vijf minuten van haar ouders. Hij kreeg vier jaar wegens doodslag, en dook na het uitzitten van zijn straf onverwachts weer op in de omgeving. ‘Een zwager hoorde dat hij op een rommelmarkt stond. Toen ik de gevangenis belde of de moordenaar van Boris Schmitz inderdaad al weer vrij was, zei een cipier botweg: “Waarom vraagt u het hem niet zelf!” Hij weigerde verder antwoord te geven op mijn vraag.’

Haar vader is inmiddels overleden. Haar moeder van 85 steekt elke vijfde van de maand een kaarsje op voor Boris. Overal hangen zijn foto’s. ‘Ze mist hem verschrikkelijk. Na zijn dood zijn vader en moeder verhuisd. In het oude huis was Boris overal aanwezig. Alsof hij zo naar binnen kon komen stommelen. Ik ben nooit meer in zijn paardenstal geweest.