Wanhopige hartenkreet moeder Nicky Verstappen aan moordenaar

’Alsjeblieft, meld je…’ ’Wij kunnen zo niet verder met ons leven’
 

Meijel - Het is de laatste strohalm, de smeekbede aan de moordenaar van hun zoontje Nicky. „Wees een man alsjeblieft, kom naar voren en meld je. Vertel ons waarom Nicky moest sterven, of het opzet was of een ongeluk. Of Nicky nog iets gezegd heeft, misschien. Wij kunnen zo niet verder met ons leven.”
       
Vandaag, 10 aug 2007 precies negen jaar nadat hun 11-jarige Nicky dood op de Brunsummerheide werd gevonden, doet de familie Verstappen een emotionele oproep. „We hebben gisteren van de Maastrichtse politie en justitie te horen gekregen dat er niets meer is. Dat ze uitgerechercheerd zijn als er geen nieuwe tips meer komen”, zegt moeder Berthie. „Maar wij blijven hier zitten met alle vragen die door ons hoofd malen.” Voor Berthie, haar man Peter en hun dochter Femke gaat er geen dag voorbij dat ze niet aan hun vermoorde kind en broertje denken. Een nachtmerrie waaruit alleen de dader of eventuele getuigen de nabestaanden kunnen bevrijden.
       
Berthie:
„Misschien zijn er tóch nog mensen die iets weten. Die iets hebben gehoord over iemand, iets verdachts hebben gezien, iets weten. Ook hen willen we vragen om nog eens heel goed na te denken en de politie te bellen als er iets is. Zelfs na zo’n lange tijd kan een aanwijzing, hoe klein ook, tot de oplossing leiden.”
        
Gemis
Er komt voor de Limburgers geen einde aan het lijden, geen nieuwe weg in de rouwverwerking als antwoorden uitblijven. Hoewel overspoeld door het gemis en het verdriet, durven Berthie en Peter elkaar geen pijn meer te doen door steeds over het misdrijf te praten. Zelfs het kijken naar een foto van hun kind lukt niet meer. En Femke, moet zij voor altijd het stempel ’zusje van’ dragen?    

De 16-jarige tiener is nog nooit in de openbaarheid getreden en doet dat vandaag in deze krant voor het eerst. „Ik was zeven toen het gebeurde en herinner me alles nog. Vooral toen mijn opa zei dat Nicky was gevonden. Ik was echt keiblij, totdat hij vreselijk begon te huilen en vertelde dat mijn broertje dood was.”

Ook zij mist Nicky nog iedere dag. „Mijn leven is echt anders geworden. Soms zie ik dat mijn vrienden ruzie hebben en dat hun oudere broer of zus dan voor hen opkomt. Maar ik heb mijn broer niet meer en eigenlijk kan ik daar met niemand echt over praten. Ik wou dat we meer wisten, dan zouden mijn ouders eindelijk rust vinden. Nu zie ik hoe ze er onderdoor gaan.”   

Vandaag herdenkt de familie Verstappen Nicky in kleine kring en op hun eigen manier. De opa’s en oma’s komen, ieder jaar weer is de pijn in hun ogen te lezen. Moeder Berthie: „Ze zijn op leeftijd en bang om te sterven zonder te weten wat er met hun kleinkind is gebeurd.”

De wijze waarop de moordenaar zijn slachtoffertje achterliet, betekent iets voor Nicky’s moeder. „Ons kind is misbruikt, voor of na zijn dood, maar niet als oud vuil weggegooid. De dader heeft zijn lichaampje netjes en respectvol achtergelaten. Dat zegt mij iets over hem, hij heeft iets voor mijn zoontje gevoeld.”

Moeilijk
In een rechtstreekse oproep aan de moordenaar besluit zij: „Blijf niet langer zwijgen. Het zal moeilijk voor ons zijn, maar we willen zo graag de laatste uren van Nicky invullen. Wat is hem en jou overkomen? Ik ben eerlijk tegen je: ik kan het je niet vergeven, maar wel anders tegen je aankijken als het niet je bedoeling was Nicky om te brengen. Alleen jij weet hoe het zit. Laat in godsnaam van je horen.”

door J v/d GRAAF