Mijn
zus Renate werd, toen ze net 20 jaar oud was, op gruwelijke wijze om het
leven gebracht door gezamenlijke 'vrienden' waarmee Renate en ik
samenwoonde.
Renate
was een aantal dagen vermist, tot ik haar moest identificeren, dit
gebeurde samen met politie. Na de identificatie moest ik mee naar het
politiebureau om vervolgens onder drie documenten mijn handtekening te
zetten. Daarnaast werd ik een aantal uren ondervraagd.
Ik was overspoeld door alles wat er zich die dag afspeelde.
Ik
werd naar huis gebracht zonder begeleiding in wat het allemaal met mij
deed, met gevolg dat ik thuis zat en niet meer overweg kon met mijn
emoties en het gevoel had dat ik beland was in een horrorfilm.
Vervolgens
werd ik een aantal weken lang opgehaald voor ondervraging waarbij in de
tussentijd slachtofferhulp contact met mij opnam. Toen was het bij mij
al zo ver, omdat ik vol zat met de hele gebeurtenis en mijn gevoelens,
dat ik dit niet meer kon uiten tegenover iemand anders. Mijn leven heeft
hierdoor een aantal jaren stil gestaan, ik leefde zeg maar op
automatische piloot en zat vol van ongeloof, ontkenning, angst, leegte,
schuldgevoel, beelden en geuren, herbelevingen.
Na
de rechtszaak vielen voor mij de puzzelstukjes in elkaar, kreeg te horen
wat er precies was gebeurd en dit samen met wat ik had meegemaakt was
een gigantische klap in mijn gezicht. Daarbij kwam ook nog eens dat ik
niets mocht zeggen niet eens bewegen.
Dit
zorgde voor veel woede en frustratie dat ik het uit kon schreeuwen van
woede en verdriet, omdat ik niets van mijn verklaringen hoorde wel die
van de daders, ik ook niet als getuigen ben gevraagd, maar wel
belangrijke informatie bezat (staat in mijn verklaringen) dat hij dit
met voorbedachte raden heeft gedaan, van haar weet ik dat niet, maar ze
zijn op hun verhaal veroordeeld.
Het
leeft nog ieder jaar, veel herinnerd mij eraan nog steeds met beelden en
geuren ook de nog leuke momenten met mijn zus samen, maar vooral die
bewuste dagen zijn nog als de dag van gisteren.
De
hoofddader, waar ik een aantal jaren terug bij langs ben gegaan in de
kliniek om mijn haat los te kunnen laten als ik hem maar nooit meer
hoefde te zien, had duidelijk geen spijt, opmerking van hem; 'kun je
zien hoe makkelijk je te beliegen bent'' en ze hadden niet gezegd dat
hij al buiten de kliniek woonde.
Opeens
kreeg ik iedere week telefoon dat hij in het weekeinde
een dag naar huis mocht. Verleden jaar vernam ik van mijn vader (heb
alleen nog sporadisch contact met hem verder met niemand van de familie)
dat hij bericht had gehad dat Tenno Heijl vrij was dit inmiddels al zes
maanden. Ik heb hier verder geen bericht van gehad alleen maar van die
weekenden.
Heb
een advocaat in handen genomen om voor hem een stadsverbod te krijgen
voor de gemeente Venlo maar dit was onmogelijk gezien de grondwet.
Ik
kan hem nu dus overal tegen komen en die wetenschap daar kan ik niet mee
omgaan, ben er voor verhuist (wel in gem. Venlo gebleven), het heeft
geld gekost en niets opgeleverd. Dit zorgt ervoor dat voor mijn gevoel
vanaf de dag dat hij vrij is ik opgesloten zit je ziet alleen de tralies
niet.
*Op
het moment dat je bericht krijgt en/of je moet identificeren er opvang
is waarbij je terecht kan,je begeleid in de dingen die geheel nieuw voor
je zijn en een enorme impact op je hebben, zoals identificeren en
politie ondervragingen en je begeleid in je betrokkenheid in het
onderzoek van politie en justitie wat betreft het delict.
Nazorg/begeleiding voor zolang dat je nodig hebt
*Heb
ervaren hoe bedrieglijk alles om je heen kan zijn en dat maakt het
moeilijk om met mensen om te gaan.
*Zovele
frustraties - gevoel dat ik niet gehoord werd.
*Daders
krijgen meer begeleiding dan slachtoffers - ik voelde mij hierdoor
onbelangrijk,in de steek gelaten - voor mijn gevoel werd ik gestraft.
*ondervraging
- werd met veel dingen geconfronteerd,heb dingen gezien wat een
nabestaande beter niet kan zien met gevolg dat beelden me nu nog steeds
achtervolgen.
*slachtoffers
begeleiden - zien wat de situaties doen met de nabestaande - hierdoor de
juiste manier vinden om emoties te reguleren en hier dus ook de fase van
rouw op te starten (de dingen te verwerken).
Eveline
Warman
