Vader van Pascal waarschuwt scholieren

Veldtocht tegen drugs

Het allerergste dat een ouder kan overkomen, gebeurde Jack Keijzer uit Hoogkarspel: zijn 16jarige zoon Pascal werd vermoord vermoedelijk vanwege een ruzie om een wikkeltje cocaďne. De vermeende moordenaars, twee drugsverslaafden die vandaag voor de rechter staan, zouden Pascal in zijn nek hebben gestoken en hem daarna hebben vermorzeld onder hun auto. Om „iets positiefs te halen” uit Pascals dood, trekt vader Keijzer langs 128 basisscholen om kinderen te waarschuwen tegen de gevaren van drugs.
       
Pascal was zeker niet altijd een lieverdje. Door een psychische stoornis ontspoorde hij, en raakte hij aan de drugs. Verborgen voor zijn ouders handelde de tiener, die bij geen hulpinstelling of school onderdak kreeg, in pillen en op het laatst ook cocaďne. Met zijn vier mobieltjes runde hij een eigen klantenkring. Totdat hij op 30 april jl. werd omgebracht. Mogelijke verdachten werden na de moord geregistreerd door een camera bij een coffeeshop: met de armen gebroederlijk over elkaar schouders, alsof ze zojuist geen moord hadden gepleegd.
 „Dat soort mensen is ziek in hun hoofd”, verzucht Keijzer.

„Een dag lang ben ik ziek geweest na het lezen van het voorlopige autopsierapport: doordat ze over hem heen waren gereden, waren al zijn organen kapot: hart, longen, alles. Hij was eerst in zijn nek gestoken, maar volgens het rapport was hij nog in leven toen hij onder de auto kwam. Mijn hart brak, door dat beeld, dat mijn zoon misschien nog bij kennis was en de auto heeft zien aankomen, die hem ging vermorzelen.”
      
 Jack Keijzer ziet de moordenaars vandaag voor het eerst, op hun rug, vanuit de rechtszaal. Hij wil precies weten hoe zijn zoon stierf, ergens op een landweggetje in West-Friesland. De verdachten zijn twee drugsverslaafden, 36 en 40 jaar oud, uit de streek. Waarschijnlijk was er ruzie ontstaan over het versnijden van een wikkeltje coke, ter waarde van vijf tientjes.
       
Vader Keijzer heeft een slachtofferverklaring geschreven, die hij zal voorlezen aan de daders. De tekst schoot hem te binnen tijdens een vlucht naar Barcelona, tien kilometer boven de grond. Snel krabbelde hij de toespraak op de achterkant van de Voetbal International die op zijn schoot lag.
 

Maar Keijzer wil niet blijven hangen bij het beeld van zijn zoon als drugsdealertje. Want dan is diens dood zinloos geweest. Met een tomeloze energie probeert hij daarom politici en hulpverleners te wijzen op de regelbrij waardoor zijn zoon nooit de hulp kreeg die hij nodig had. Hij heeft de Nationale ombudsman zelfs zover gekregen dat wordt onderzocht hoe het mogelijk was dat de jongen maandenlang wegbleef van school.
       
Maar daarnaast start hij met een persoonlijke veldtocht, langs de hoogste groepen van basisscholen, te beginnen in Drechterland, om kinderen te waarschuwen voor de gevaren van drugs. Samen met Aty Leegwater, óók een ouder van een kind dat is gestorven door drugs, trekt hij de komende maanden langs maar liefst 128 basisscholen in West-Friesland met zijn dramatische verhaal.
              
Het wordt een loodzware klus, weet hij na één voorlichtingsavond aan een dertigtal tieners in Zwaagdijk-Oost. Anderhalf uur luisterden de kinderen ademloos naar de vader van de dode jongen. „Toen ik de zaal rondkeek, zag ik ineens overal jongens en meisjes huilen. Toen rolden de tranen ook over mijn wangen. Ik hoop dat ze ervan leren, want het drugsprobleem is gigantisch in onze streek. Die kids kunnen álles krijgen binnen drie minuten, zolang het duurt om een scootertje met een dealertje te laten aanrukken. Drugs is onderdeel van hun leventje. Het begint steeds vroeger. Ik ken een meisje dat op haar twaalfde begon met gebruiken. Dat mág gewoon niet. Als ik die boodschap kan overbrengen, heeft Pascals dood zin gehad.”

Door Bart Olmer