Een bericht aan de Stenengooier

Ik ken je niet? Weet niet wie je bent, waar je woont, ben je 1 persoon, ben je deel van een groep? Hoor je bij de 5 of 6 jongeren uit Best die ze verdenken de steen gegooid te hebben, of te hebben laten vallen zoals ik vandaag las?
Ken je mij? Weet je wie ik ben, ken je mijn familie, weet je waar ik woon? Ik weet het niet. Want zoals ik al schreef ken ik jou niet. Voor het gemak zal ik jou/je en ik schrijven, in de persoonsvorm. Dat “praat” misschien iets persoonlijker. Want dat is wat ik graag eens zou willen doen – persoonlijk met je praten.

Weet je wat je hebt aangericht? Weet je wat je kapot gemaakt hebt? Weet jij het grote “waarom”?

Het waarom wat ik me al bijna 9 maanden afvraag.
Waarom doe je zoiets, waarom gooi je een steen vanuit een rijdende auto naar onschuldige mensen? Naar mensen die hun hele leven lang hard gewerkt hebben, hebben lief gehad, hebben gezorgd voor hun naasten en ver daarbuiten, hebben gezorgd dat ze later genieten konden van alles waar ze zo hard voor hebben gewerkt/lief gehad hebben? Waarom?Alleen jij weet het? maar ik ken je dus niet. Ik zou je zoveel willen zeggen, zoveel willen vragen?
Ik lees vandaag dat je waarschijnlijk gewoon naar school gaat, gewoon werkt, gewoon naar de sportclub gaat? “Gewoon”. Voor mij is niets meer gewoon. Na jouw fatale worp is voor mij en mijn familie alles anders geworden.

Zomaar een paar vragen die ik je graag zou willen stellen:

Maar zie je Ik ben niet laf, ik zoek contact met jou, ondanks alles wat je me aangedaan hebt. Maar jij niet met mij. Jij verstopt je achter je eigen lafheid. Ik durf jou gerust in je ogen te kijken. Maar jij niet in de mijne. durf jou gerust te zeggen hoe ik me voel. Jij mij niet. Ik durf jou alles te vragen. Jij mij niet. Iedereen mag best weten wie ik ben. Niemand mag echter weten wie jij bent. Waarom eigenlijk niet? Jij deelt de klappen uit en ik kan ze opvangen? Dat kan toch niet zijn? Je kunt op z’n minst dan toch zeggen wie je bent en waarom? Was het allemaal gepland en ben je nu gelukkig en apetrots – kunnen de gevolgen je helemaal niets schelen en schep je zelfs op over wat je daar “toch maar mooi effe geflikt hebt “. Vind je het geweldig als je leest dat het onderzoek naar de dader(s) muurvast zit – drink je daar een biertje op?Of was het een kwajongensstreek, per ongeluk en ben je nu ook bang en vol twijfel. Zijn jouw dromen nu ook kapot en durf je er niet voor uit te komen, bang voor de gevolgen?
Zit je nu net als ik in een oude broek op de bank, vol twijfel, vol verdriet van wat je aangericht hebt? Met het beeld van de vrouw die je gedood hebt op je netvlies gebrand? Ik weet het niet, want ik ken je niet. Het enige dat ik weet is dat ik dankzij jou verder moet leven in een gebroken wereld, een wereld waarin nooit meer iets hetzelfde zal zijn. De stukjes bij elkaar rapen is ook moeilijk, eigenlijk niet te doen. Ik weet namelijk niet wie je bent en waarom je dit gedaan hebt. Ik kan niets afsluiten, ik kan niet verder. Jij wel? Kan jij verder leven met wat je op je geweten hebt – kan jij zo later een gelukkig gezin stichten.
Wil je dat zo, zonder verantwoording te hebben afgelegd voor wat je hebt gedaan, altijd over je schouder te moeten blijven kijken?Wat gebeurd is kan ook jij niet meer terugdraaien. Je kunt er echter nog wél voor zorgen dat ik verder kan, dat mijn vader verder kan, dat wij als gezin en familie verder kunnen, dat wij enigszins een rust over ons heen krijgen. Door je te melden. Ik kon me bij jou melden, kan jij je nu ook melden?
Doe het dan nu, het is nog niet te laat.

Jolanda van Erp