Schriftelijke
slachtofferverklaring nabestaanden Karsten
Ik spreek deze verklaring
uit mede namens de andere nabestaanden, te weten mijn ouders (Harm en
Marie), Anja en haar partner Henk, en mijn beide zussen Rieky en Harmke.
We zijn altijd een heel
hechte familie geweest die veel met elkaar optrok. Mijn ouders wonen in
een boot tegenover de boot van Janneman. Mijn zussen en ik zijn daar
opgegroeid. We waren regelmatig, zowel met als zonder onze ouders, bij
Janneman aan boord. Het was daar altijd heel gezellig, we deden
spelletjes of keken televisie. Janneman was een bijzonder lieve man die
goed voor ons zorgde. Gingen we ’s avonds naar huis, dan keek hij ons na
of liep met ons mee. Hij had pas rust als hij wist dat we weer veilig
thuis waren aangekomen. We vertrouwden hem in alles en willen hier graag
benadrukken dat hij ons vertrouwen nooit heeft beschaamd. Ook nadat we
op onszelf woonden, hadden we regelmatig contact met Janneman. Zelf
bracht ik Janneman, Anja en Henk regelmatig ergens met de auto heen.
Soms nodigden ze me dan uit om de avond gezellig met hen door te
brengen. Mijn vader en Janneman hadden een heel goede band samen. En
Janneman en Anja, zij waren verknocht aan elkaar. Aan al die goede
dingen is door die brute en verschrikkelijke daad van verdachten nu een
einde gekomen. Mijn vader wist van de vaste gewoontes van Janneman. Als
het warm werd ging de voordeur open. Op 15 maart viel het m’n vader op
dat de voordeur niet open stond ondanks de warmte. Mijn vader vertrouwde
het niet en belde mij. Wij zijn toen gaan kijken en ik vond Janneman
dood in zijn slaapkamer. Het was verschrikkelijk om hem zo aan te
treffen. Ik heb de politie gebeld maar moest tevens mijn vader er op
voorbereiden dat het niet goed was met zijn broer. Daarna begon er een
periode van martelende onzekerheid. Die dag leek wel een eeuwigheid te
duren. We hebben de dag zenuwachtig en rokend en koffie drinkend
doorgebracht, steeds wachtend op nader nieuws. Pas ’s avonds laat
hoorden we dat degene van wie we allemaal zo hielden, was vermoord. We
vroegen ons allemaal af: hoe kan het dat iemand die zo geliefd was bij
iedereen, die zelfs nog geen vlieg kwaad zou doen, dit was aangedaan?
Waarom hadden mensen op zo’n afschuwelijke, mensonwaardige manier een
einde aan zijn leven gemaakt? We begrepen het niet en zaten alleen maar
vol vragen. Het liet ons niet los, wie en waarom, waarom hij, waarom
Janneman? De eerste dagen waren onwerkelijk, we moesten van alles
regelen, maar het leek wel een nare droom waaruit je elk moment wakker
zou worden. We waren verslagen, papa en Anja zagen we in een paar dagen
oud worden en het zien van hun onbeschrijfelijke verdriet deed ons als
kinderen ook heel veel verdriet. Het leek allemaal een nachtmerrie. Op
de begrafenis heb ik namens de familie tegen Janneman gezegd:
Lieve Jan,
Veel te vroeg ben je bij ons
weggerukt.
We weten dat jij je strijd hebt gevochten
Helaas heb jij dit niet mogen winnen.
Een laatste groet zullen wij je brengen als het recht heeft gezegevierd.
We wensen je rust en vrede.
Na de begrafenis begon de
lange periode van afwachten, steeds maar weer afwachten, Anja zei niets
meer, ze klapte helemaal dicht. Ze had alleen nog maar tranen. Een paar
weken na de moord kreeg ze, door alle stress en spanning, een
hartinfarct en een hartstilstand. Het ging heel slecht met haar, de
dokters hadden haar al opgegeven. Het enige wat we konden denken was:
Jullie hebben straks een tweede moord op je geweten. Ze ging door het
oog van de naald. En wij dachten dat we haar ook zouden verliezen.
Onverwachts sloeg ze toch haar ogen weer open en kwam ze weer bij ons
terug. Bij alle verdriet was er toen toch nog blijdschap. Dat jaar
hebben we in een waas en in onzekerheid geleefd. We hebben als familie
halve nachten met elkaar over al die vragen en met name over de
waaromvraag gepraat. Het leek wel een mallemolen waar we in zaten en
zitten. We leefden dat jaar in een hel waar geen eind aan leek te komen.
Een jaar na de moord hebben we in overleg met de familierechercheurs een
In Memoriam in de krant laten plaatsen. Na een jaar van afwachten konden
we eindelijk iets doen. Op deze manier konden we de naam van Janneman
weer in herinnering van de mensen roepen. We hadden daarnaast de hoop
dat het interview in de Stentor misschien iets zou opleveren. Dat er
nieuw licht op de zaak zou worden geworpen. Ons leven is in ieder geval
door de brute en gewelddadige moord drastisch veranderd. Wat er gebeurd
is, vergeten we nooit meer! Het zal altijd een rol blijven spelen binnen
de familie. Ons leven zal nooit meer worden zoals vroeger. We zijn
echter blij dat er vandaag twee verdachten voor de rechter staan. Ik heb
bij het graf van Janneman namens de familie gezegd dat we hem een
laatste groet zullen brengen als het recht heeft gezegevierd. We hopen
die groet binnenkort te kunnen brengen. En we hopen dat er gerechtigheid
zal plaats vinden.
Zwolle, 16 september 2008
Petra namens de familie
