Geen dader, geen spoor
Om studente Tanja Groen zestien jaar na haar verdwijning in Maastricht vooral niet te vergeten, stemden haar ouders in met de publicatie van het maandag 27 april 2009 verschenen boek Fietstocht zonder Einde. Moeder Corrie: ,,Mijn tranen om haar zijn lang niet op."
"Had ze maar een mobieltje gehad." Corrie Groen uit Schagen, moeder van de sinds 1993 vermiste studente Tanja Groen, stelt zich wel eens voor hoe het zou zijn geweest als haar dochter een gsm bij zich had gehad in die nacht van 31 augustus op 1 september 1993. De nacht dat Tanja weg fietste bij studentenvereniging Circumflex in Maastricht, door de Capucijnenstraat reed en daarna als het ware in rook opging. Van de destijds achttienjarige studente is geen enkel DNA-spoor, geen fiets, geen kledingstuk ooit terug gevonden.
"Nu is het normaal dat je elkaar de hele dag via een mobieltje op de
hoogte houdt van waar je zit. Maar in die tijd had niemand nog zo'n
ding. Met een gsm hadden we haar misschien kunnen traceren, had ze
wellicht hulp kunnen inschakelen", mijmert de moeder van Tanja. Om
vervolgens ook weer heel nuchter te redeneren: ,,Bij dit soort zaken
is het altijd een kwestie van 'had ik maar dit gedaan, had zij maar
dat gedaan'. Zinloos eigenlijk. Je ziet het bij Marlies van der
Kouwe, die had ook niets aan een mobieltje toen ze op Bonaire
verdween."
Corrie schiet nog steeds vol als ze iets leest of hoort over nieuwe
verdwijningszaken, zegt ze. "Het grijpt je extra aan. Ik kan me zó
in die onzekerheid van ouders verplaatsen die ineens met een
verdwijning te maken krijgen. Helemaal als het om een meid in
dezelfde leeftijd van Tanja gaat. Het is gruwelijk wat er met
Marlies van der Kouwe gebeurd is, maar gelukkig voor haar ouders is
ze uiteindelijk teruggevonden. Juist het helemaal niets, maar dan
ook niets meer in handen hebben, is het meest slopende gevoel dat
een mens kan hebben." Aan de andere kant blijft ze hoop putten uit
nieuwe ontwikkelingen in sporenonderzoek. Er hoeft maar één haar van
haar dochter te worden teruggevonden en ze weten meer dan nu.
"Daarom hebben we afgelopen jaar ook DNA-materiaal achtergelaten bij
de politie in Maastricht. Mocht er eens iets opduiken van een bot of
kledingstuk, dan kunnen ze altijd nog vergelijken met ons DNA. Zelfs
over vijftig jaar."
Corrie was degene die met Tanja belde, vlak voordat de kersverse
eerstejaars vanuit haar kamer in Gronsveld naar het studentenfeest
van Circumflex in hartje Maastricht vertrok. Tanja, gestoken in een
roze shirt met daarop haar eigen naam, zingt, lacht en feest daar
mee met de andere 'groentjes'. Om twaalf uur 's nachts zien
medestudenten hoe ze op haar fiets stapt en de straat uit rijdt.
Het duurt dan nog twee dagen voordat Corrie beseft dat het het
laatste gesprek was dat ze met haar dochter zou voeren. Als Tanja op
vrijdag 3 september 1993 niet uit de stoptrein op station Schagen
stapt en een huisgenoot belt dat de studente al twee dagen niet in
de collegebanken is verschenen, gaan bij de familie Groen alle
alarmbellen af. Het is het begin van een zoektocht zonder
ontknoping.
De nooit opgeloste vermissing van de studente, die het hele land
beroerde en tot talloze speuracties leidde, beschrijft Reuvernaar
Rob Hendriks nu voor het eerst in het boek Fietstocht zonder einde.
Hendriks - die direct in de inleiding aangeeft dat hij zich nauw en
emotioneel betrokken voelt bij de verdwijning van Tanja Groen - zet
uiteen hoe de laatste dagen van Tanja er uit moeten hebben gezien,
welke criminelen in die tijd in het nieuws waren en wie mogelijk
verdachte zou kunnen zijn.
Marc Dutroux, Michel Fourniret, Willem S., en Egidius S: allemaal
passeren ze de revue als criminelen die mogelijk daderkennis over het
lot van Tanja hebben. Slechts één harde conclusie kan Hendriks trekken,
namelijk dat Tanja niet meer in leven is. Iets wat haar ouders ook
denken. Maar zelfs die theorie is niet waterdicht. Corrie: "Stel nou dat
ze al die tijd gevangen heeft gezeten? Net zoals die vrouw in
Oostenrijk? Je weet het nooit. Ikzelf denk nog altijd dat ze iets heeft
gezien van een drugsdeal of zo, ze bedwelmd is en met fiets en al in een
bus is geladen. Maar ja, voor hetzelfde geld is ze gewoon in een bouwput
van Centre Céramique gevallen, zoals ook heel lang het gerucht ging. "
Tanja's ouders verleenden toestemming voor de publicatie omdat hun
dochter "simpelweg niet vergeten mag worden als wij er niet meer zijn."
Iedere publicatie over Tanja levert misschien een tip op, zo redeneren
ze. "Het komt allemaal weer naar boven door de interviews die we moeten
geven. Door het boek. Hoe akelig ook, als we daardoor misschien één
aanwijzing krijgen, is dat die pijn waard." Corrie heeft het script van
het boek tussendoor gelezen, haar man Adrie bewust niet. "Hij kan het
niet", zegt de 64-jarige vrouw. Zij en Adrie (66) zijn inmiddels opa en
oma geworden en gepensioneerd, net als de Maastrichtse rechercheur die
de zaak-Tanja leidde. Het toont hoe snel de jaren na de verdwijning
verstrijken. Het echtpaar Groen probeert zijn dagen vooral te vullen met
het genieten van de kleinkinderen, van tuinieren, van dagjes uit.
"Liever niet in Maastricht, nee. Als we daar zijn, gaat mijn man
automatisch in ieder bloemenperk kijken, voelen we toch die akelige
onrust van het zoeken naar onze dochter", zo vertelt Corrie. "Maar mijn
tranen om Tanja zijn nog lang niet op. Dat het nu al zo lang geleden is,
dat het leven doorgaat, maakt het eigenlijk moeilijker. Mijn
kleinkinderen beginnen inmiddels ook vragen te stellen over de foto's in
onze huiskamer. Ik vertel ze over 'tante' Tanja. Over haar vermissing.
Wie weet, maken zij ooit nog mee dat de zaak opgelost wordt."
Door Niki van der Naald - Dagblad De Limburger
