De journaliste Pamela Hemelrijk, destijds columniste van het AD, schreef daarover een artikel dat door haar hoofdredactie werd geweigerd. Pamela's sympathie voor Fortuyn kostte haar toen haar baan. Maar haar geweigerde column is nog steeds actueel. Zij was aanwezig bij de rouwplechtigheden rondom Pim Fortuyn in Rotterdam. Ze zag de tienduizenden mensen, onder wie zeer veel allochtonen, die het ervoor over hadden drieënhalf uur in een lange rij te moeten wachten alvorens ze langs de open kist konden lopen. Dat alles om een laatste blik te werpen op de man die op nooit eerder vertoonde wijze een heel volk weer in politiek had weten te interesseren. Pamela was gaan kijken omdat alle Nederlandse publieke tv-zenders in alle talen zwegen. Om te weten wat er in Rotterdam werkelijk gebeurde, moesten geïnteresseerden overschakelen naar buitenlandse zenders. Bij de dranghekken trof Pamela een journalist aan van het Britse blad The Observer. Die stond het schouwspel verbijsterd gade te slaan. Hij liet zich de teksten van de spandoeken in het Engels vertalen. Zoals bijvoorbeeld: 'Stop de linkse dictatuur'. En toen citeerde de Engelsman uit een klassiek Schots gedicht de woorden: 'I saw a dead man win a fight'; Ik zag een dode de strijd winnen ... Dat hij gelijk had, bleek ook uit de resultaten van de kamerverkiezingen, die enkele dagen na de moord plaatsvonden. De partij van Fortuyn won met een enorme zetelwinst. Het was het ultieme bewijs dat de kiezers genoeg hadden van de achterkamerpolitiek van onze hypocriete regeerders. Helaas was dit eclatante succes een eenmalige vertoning. In wezen bestond de Lijst Pim Fortuyn maar uit één persoon, en dat was Pim zelf.

Hij heeft niet de tijd gehad bekwame mensen om zich heen te verzamelen en zo zijn succes een permanente basis te geven. Zijn partij ging aan onbekwaamheid en ruzies te gronde.

Maar toch is de invloed van zijn ideeën nog ongeëvenaard groot. De dode vecht nog steeds. Zijn vroegere vijanden zijn inmiddels aan de haal gegaan met zijn ideeën en doen alsof ze het allemaal zelf hebben bedacht. Wat in 2002 nog een politieke doodzonde was, is thans een bespreekbaar probleem geworden. In dit licht moet dan ook het nieuwste boek over de flamboyante politicus Fortuyn gezien worden. De schrijfster is Ine Veen en de titel luidt: 'MOORD, namens de Kroon?'

Ine Veen, van huis uit ballerina en actrice, heeft jaren besteed aan de meest uitgebreide research. Ze wist de hand te leggen op honderden foto's, duizenden rapporten en verslagen, onder meer de rechtbankdocumenten, het verslag van de gerechtelijk patholoog-anatoom en de processen-verbaal van de politie. Haar nieuwsgierigheid was gewekt door de unieke maar gruwelijke foto die door fotograaf Robin Utrecht werd gemaakt, weinige minuten na de aanslag. Fortuyn ligt op straat. Er komt bloed uit zijn hoofd, hals en borst. Maar de recherche is reeds ter plaatse en heeft al kleine bordjes geplaatst bij de lege patroonhulzen die naast het lichaam op de grond liggen. lne Veen verbaasde zich erover dat dit alles zo snel was geregeld. Alsof iedereen al in de startblokken had gestaan, wachtend op de dodelijke schoten ..

De conclusies van de schrijfster zijn zonder meer schokkend. Ine Veen trekt een parallel met de moord op president Kennedy, op 22 november 1963 te Dallas. Ook daar was vrij zeker sprake van een samenzwering van hooggeplaatste politici, zakenlieden en onderwereldfiguren, die allen wat te vrezen hadden van de politieke ideeën van John Kennedy. Iedereen weet thans dat de zogenaamde dader Lee Harvey Oswald niet de belangrijkste moordenaar was. Hij moest alleen voor de moord opdraaien en was eigenlijk zélf een slachtoffer van het complot. Enkele dagen na de moord werd Harvey Oswald zélf 11 met pistoolkogels voorgoed het zwijgen opgelegd.

Bij de moord op Fortuyn heeft de gevangengenomen moordenaar Volkert van der G. vermoedelijk de rol gespeeld van de Nederlandse Harvey Oswald. De eigenlijke killer was een beroepscrimineel die van een veel grotere afstand Fortuyn door het hoofd heeft geschoten. Enkele seconden voordat Volkert de reeds stervende Pim Fortuyn op korte afstand van achteren doorzeefde. De naam van die huurmoordenaar wordt door de schrijfster zelfs vermeld. Het is de Libanees Abu Fatah, die 19 minuten na de moord in een donkerblauwe BMW geëscorteerd door politie met hoge snelheid naar Schiphol werd gereden.

Met het woord Kroon in de vermelding 'MOORD, namens de Kroon?' bedoelt de schrijfster de hoogste regionen in de Nederlandse politiek. Die hadden veel te vrezen als Fortuyn aan het bewind zou zijn gekomen.. Zijn uitlatingen over zich weerzinwekkend verrijkende topmanagers, zijn rigoureuze plannen om de volksgezondheid, de krijgsmacht en het onderwijs te saneren, alsmede zijn aangekondigde acties tegen de zogenoemde 'welzijnsmaffia' waren genoeg om Fortuyn op een dodenlijst te plaatsen.

Volkert van der G. komt over vier of vijf jaar vrij. Nooit heeft iemand de vraag gesteld waar hij, als uitkeringstrekker, het geld vandaan haalde om zich door de duurste advocaten te laten bijstaan. Wellicht dat het boek 'MOORD, namens de Kroon?' alsnog objectieve onderzoekers kan inspireren de politieke grauwsluier over Pims dood eindelijk te verscheuren. Dan pas heeft de dode professor zijn gevecht gewonnen.

In zijn boek  'Babyboomers' zet hij zijn generatie, de vijftigers, te kijk als wereldverbeteraars die zakkenvullers werden.

De idealisten van toen, de zakkenvullers van nu

Blijmoedig bekritiseert hij alles en iedereen. Zinnen als "De Nederlandse politiek is een groot  incestueus circuit van bedenkelijk niveau", rollen achteloos uit zijn mond. Want we doen het slecht. We slopen het onderwijs, verkwanselen de normen en waarden van de samenleving en we zien maar niet dat Nederland "vol, vol, vol" is.

Pim Fortuyn,

oud-minister, ombudsman, mediaman, televisiebaas en kopstuk in de PvdA, Marcel van Dam omschreef hem als de Eichmann van de jaren negentig, is de luis in de pels van de Nederlandse machthebbers. Zijn niet aflatende stroom boeken, columns en spreekbeurten teisteren de gevestigde orde. In zijn nieuwste boek  'Babyboomers' zet hij zijn generatie, de vijftigers, te kijk als wereldverbeteraars die zakkenvullers werden.

Gesprek met een betweter van beroep: "Om twijfel zitten mensen niet verlegen.” Je bent voor hem of je bent tegen hem, zo simpel is het met persoonlijkheid Pim Fortuyn, doctor in de sociologie, oud-hoogleraar aan de Rotterdamse Erasmus Universiteit. En velen zijn tegen, constateert de lange, slanke vijftiger met het kaalgeschoren hoofd nuchter. Met zijn wat zalvende stem informeert hij over de laatste stand van zaken: "Kranten hebben tot op heden weinig aandacht besteed aan mijn 'Babyboomers'. Onbegrijpelijk vind ik dat. In mijn ogen is het gewoon LITERATUUR. Als ik mijn werk naast dat van Connie Palmen leg, dat I.M. van haar, tja, dan moet ik toch constateren dat ik een heel goed boek heb geschreven. Want wat heeft dat meisje Palmen gedaan? Ze heeft al haar emoties zomaar op papier geflikkerd. Dat vind ik zo pathetisch, dat vind ik helemaal niks.". Maar de eerste druk van Connie Palmen bestaat uit 100.000 exemplaren en dat lijkt nog maar net genoeg. Uw eerste druk zal hooguit 10.000 boeken groot zijn en staat nummer 11 in de AKO top 20. Ziet u het wel helemaal goed?. " Nee, vatten doe ik dat niet. Ik kan alleen zeggen dat ik een man ben van een groot commitment, van een grote betrokkenheid bij de wereld om mij heen. En als er iets uit de tijd is dan is het natuurlijk commitment, dat ontbreekt dan ook volledig bij Palmen. Je leest haar en loopt weg zonder dat je er verder iets bij denkt. Bij Babyboomers kan dat dus niet. Ik ben een beetje het kwade geweten van mijn generatie. Babyboomers en daar bedoel ik alle gevestigden mee, van Kok tot en met Ed Nijpels als jongste hebben een grote mate van ongemak bij het terugkijken op hun verleden."

Waarom?

"Omdat het uiteindelijk allemaal anders is gelopen dan men in den beginne dacht. Je moet constateren dat de generatie die vlak na de oorlog werd geboren en eind jaren zestig ten strijde trok tegen de macht nu zelf alle touwtjes strak in handen heeft. Ook ik behoor tot die generatie. Als studentenleider heb ik gevochten voor de democratisering van de universiteiten. Wij wilden een betere, rechtvaardiger wereld die bewuster zou omgaan met het milieu. En wat hebben we gecreëerd? Een wereld waarin alles om consumptie draait, waar materialisme de nieuwe afgod is en de  milieubelasting gigantisch.". " Nee, we hebben vooral goed voor onszelf gezorgd. We hebben de beste huizen voor een habbekrats gekocht, de beste banen vast in handen. En waarschijnlijk zijn we de laatste generatie op wie dikke pensioenen liggen te wachten. Plus een prachtige oude dag, verzorgd en betaald door de jongeren van nu. Dezelfde jongeren die van ons te horen krijgen dat ze een baan voor het leven wel kunnen vergeten. Jullie zullen moeten werken met wegwerparbeids-contracten, houden we ze voor. En reken zelf niet op een goed pensioen of op een gezondheidszorg die vanzelfsprekend is.". Fortuyn lacht geamuseerd. Relaxed zit hij in zijn werkruimte. Kostbare meubels, marmeren vloer. Klassieke muziek plus zijn stem die treiterig klinkt:  " En dus heeft jouw generatie pech, maar ja, jullie vechten ook niet hè. Jullie zijn een beetje verwekelijkt, te verwend."Spottende, lichtblauwe ogen die dwingend, uitdagend kijken. Zo staat hij afgebeeld op veel van zijn boeken, de pose van een denker: hoofd iets naar rechts gebogen, lichtjes steunend op zijn hand en dan die babyblauwe ogen. Daar valt hij zelf ook op: blauwe ogen. Er zijn weinig vragen te bedenken die Fortuyn onbeantwoord laat. Hoeveel hij verdient? Geen probleem. Hij geeft zo'n vijftig lezingen per jaar plus zijn boeken en zijn columns. Dus reken maar uit en of we ook niet willen vergeten dat zijn beleggingsportefeuille nog veel meer oplevert. Weer die spottende ogen. "Ik heb ook een verlengde Jaguar met chauffeur." En dat is dan de generatie die altijd weet te vertellen dat de jeugd van tegenwoordig zo hopeloos gespeend is van idealen, zo nix. Nee dan zij vroeger. Een beetje goedkoop." Ho, maar vergeet niet dat wij met ook met niks begonnen in die aangeharkte samenleving die Nederland was in de jaren vijftig. Er was niks. Wij hebben die vrijheid bevochten. Jij kunt je niet eens meer voorstellen dat er mensen voor een half jaar achter de tralies verdwenen omdat ze hasj hadden gerookt. Had je geen bel op je fiets, dan moest je maar gaan lopen van Bromsnor. Dan kwam-ie ook nog achter je aan om te controleren of je wel echt liep. Nee, het was een benepen zooitje, totaal verzuild. Wij hebben als beweging de ontkerkelijking in gang gezet. Mijn generatie heeft vooral veel taboes doorbroken." Dat is erg roerend, maar niet het hele verhaal. In 'Babyboomers' hekelt u zelf het verval van de normen en waarden in onze samenleving. U beschrijft de problemen van de arme stads-wijken met grote groepen buitenlanders die nooit zijn geïntegreerd. En u hekelt de verpaupering van het onderwijs: vroeger opvoedingsinstituut, nu leerfabriek. Ook dat zijn de vruchten van de baby-boomers. "Ja. Maar zo kun je dat dus niet zien. Nogmaals, we hadden indertijd de beste bedoelingen. Ik wil hier Mao wel citeren: laat duizend bloemen bloeien. Dat was wat we deden. Mijn generatie was een roos die heel lang in de knop zat en daar plotseling en hevig uitknapte. Wat we niet zagen, was wat een Duits gezegde zo mooi verwoordt: Jede Konzequenz fuhrt zum Teufel. Of zoals een sociologische wet het stelt: Alles wat in den beginne goed is, verkeert uiteindelijk in zijn tegendeel." Uw generatie de huidige machthebbers heeft wellicht veel taboes doorbroken, maar er weinig opbouwends voor in de plaats gezet. " En dat kun je ons kwalijk nemen. We zijn gestopt met opvoeden. Babyboomers vonden dat kinderen ook rechten hadden en daarin zijn ze stevig doorgeschoten. Zei het kind nee, dan was dat zo en moest het gerespecteerd worden. Het gevolg is dat we met tot op het bot verwende jongeren zitten die het nu voor hun kiezen krijgen." Hetzelfde geldt voor de integratie van de buitenlandse werknemers die hopeloos heeft gefaald. Het is lang de tijdgeest geweest dat we vooral hun eigenheid moesten respecteren. Ze hoefden niet eens Nederlands te leren. Het gevolg laat zich raden: ze zitten in de kelder van de samenleving met ook voor hun kinderen nauwelijks kansen op de arbeidsmarkt. Met alle gevolgen van dien. Met dank aan uw generatie."  Maar jongetje toch, het is nog steeds de tijdgeest. In mijn boek 'Tegen de islamisering van onze Cultuur' zeg ik bijvoorbeeld dat het helemaal niet zo onschuldig is dat islamitische vrouwen met hoofddoeken door mijn volksbuurt moeten lopen. Het is niet alleen een cultureel verschil dat we hier toestaan. Die vrouwen worden ook onderdrukt in hun mogelijkheden. Een islamitische samenleving staat fundamenteel haaks op de onze. Wij hebben kerk en staat van elkaar gescheiden. Die strijd was nodig en heeft rivieren van bloed gekost. De islam accepteert een dergelijke scheiding niet.

Fundamentalistische islamitische regimes zijn per definitie anti-democratisch. Toen ik dat geschreven had, werd er toch een hoop vuil over me uitgestort. Marcel van Dam, de VARA-coryfee, noemde me tijdens een tv-debat de Eichmann van de jaren negentig. Journalisten van regionale dagbladen zijn bij mij in de straat gekomen, hebben de buren geïnterviewd over wat voor een verdacht sujet die Fortuyn wel niet moest zijn.". Het blijft een tricky onderwerp, maar iedereen is er nu wel over eens dat bijvoorbeeld asielzoekers verplicht Nederlands moeten leren. " Oh en zie jij dat gebeuren dan? Er zitten vreselijk veel leraren thuis op wachtgeld en er is juist een groot tekort aan docenten. Als ik minister van Sociale Zaken was, zou ik tegen de minister van Onderwijs zeggen: geef mij die lijst met wachtgelders eens. Ik zou een Deltaplan starten voor de integratie van alle buitenlanders op sociaal, cultureel, onderwijskundig en economisch gebied. Alleen zo geef je ze de kans volwaardig mee te draaien. En dat mag veel geld kosten. Zo'n 20 miljard bijvoorbeeld: de kosten van de totaal overbodige Betuwelijn en die geplande Maasvlakte." Overbodig? Dat weet u dan als een van de weinigen. "Ach welnee. Keer op keer heb ik aan de machthebbers gevraagd: reken me nou eens voor hoe je die investeringen terugverdient. Kunnen ze niet. En het kan ook niet. Voor honderd kilometer spoorlijn willen ze 10 miljard gulden betalen, terwijl een hoogleraar als Van der Pos heeft uitgerekend dat je dezelfde hoeveelheid vracht nu al via het water binnen een dag naar Duitsland kan vervoeren. Bovendien verdienen we niets met dit soort vervoer; sterker, we leggen erop toe." Waarom snapt u dat allemaal wel, en al die domme beleidsmakers niet?. "Omdat dat OSM is, Ons Soort Mensen, dat dat onderling wel eventjes regelt. Die hele Betuwelijn wordt ons door de strot geduwd door Neelie Kroes en Bram Peper met wie ze toevallig getrouwd is. En dan heb je nog de directeur van de Rotterdamse Kamer van Koophandel die het een goede zaak vindt, en voort marcheert het plan al. Totaal ondoorzichtig voor de buitenwereld. Alles komt terecht in die ambtelijke stroperigheid die de Nederlandse politiek zo kenmerkt." De gewezen hoogleraar Fortuyn die onder grote druk zijn leerstoel arbeidsrecht aan de Rotterdamse universiteit moest opgeven omdat hij volgens de financiers van die leerstoel een te onafhankelijke koers voer berijdt zijn stokpaardje als hij komt te spreken over de grote vloek van onze tijd, het onderwijs geheten. "Kan iemand me uitleggen waarom een school in Wassenaar recht heeft op evenveel leerkrachten als een zwarte school hier in mijn wijk Feijenoord? Waar slaat dat op! Zwarte scholen moeten hooguit tien, twaalf leerlingen per klas hebben. Nu hebben onderwijzers op dertig kinderen tien, twaalf nationaliteiten in hun klas. Dan zijn ze toch niet meer dan een veredelde oppas. En waarom moeten scholen toch steeds groter worden? Ik ken een voorbeeld in Velp, een school, 1500 leerlingen. Alle dorpsscholen zijn afgeschaft en die nieuwe fabriek staat natuurlijk weer op zo'n onmogelijke plek. Kinderen kunnen er niet meer op de fiets naar toe, ze gaan op de achterbank naar de fabriek die zich enkel beperkt tot het storten van kennis. Opvoeden, vormen in mijn tijd belangrijke waarden het is er niet meer bij." Welke gekken hebben dat allemaal bedacht? Pim Fortuyn staat op van zijn werkstoel en giet het laatste restje thee in zijn kopje. Het is zijn generatie die het allemaal bedacht heeft. De leeftijdsgenootjes die, net als hij, zo goed voor zichzelf zorgen. Natuurlijk, zo relativeert hij zichzelf wat, natuurlijk kun je ze niet van alles de schuld geven. De mondialisering die van de wereld een dorp maakt, die alle technologisch mogelijke ontwikkelingen goed of fout ook laat gebeuren, mag je niet op rekening van de babyboomers schrijven. Maar wel weer dat alles groter en groter moet zijn. Fortuyn heeft zijn eigen programma al lang in de kast staan voor het geval hij ooit minister-president zou worden. Hij zou de vader en moeder van Nederland worden. Normen en waarden terug, cultuurbesef wakker schudden en hij zou kleinschaligheid prediken opdat buren hun buren weer zouden leren kennen. Op die manier zou er weer hart voor de omgeving ontstaan. Fortuyns ideeën zijn de moeite van het lezen veelal waard. Of je het met hem eens bent of niet, hier is een denker aan het woord. Een denker die serieus wordt genomen dan wel serieus wordt bestreden. Op details makkelijk aan te vallen, maar niet snel op de visie.

Toch zullen zijn staatsrechtelijke gedachten, neergelegd in Babyboomers, niet snel ingang vinden bij menig lezer. Het boek ruim 300 bladzijden laat zich lezen als een boeiende autobiografie compleet met blauwdruk over hoe het nu verder moet met ons land.

Denkt u dat u nog ooit minister-president zult worden? Hij lacht. "Wie weet, tegen de tijd dat mensen hem kunnen kiezen, misschien wel." 

En op welke partij denkt u op de komende Kamerverkiezingen te stemmen? " Op het CDA of de VVD, daar ben ik nog niet helemaal uit."
Het CDA? " Ja, vanwege de normen- en waarden-kwesties."