Terugkomdag van de pilot, "Ruimte voor de toekomst".

Een stralende en zonnige dag, een vlotte reis naar Doorn toe, onder het rijden dacht ik wat gaat er vandaag allemaal gebeuren, in ieder geval iedereen weer terug zien.
En dan een zeer hartelijk welkom van onze begeleiders en het was dan ook heerlijk iedereen terug te zien.
Het gesprek was dan ook en hoe gaat ie?
We werden onder het genot van een kopje koffie hartelijk welkom geheten door Liesbeth Veldman en ontvingen een dagindeling wat we allemaal gingen doen.
Helaas waren er ook wat afmeldingen.

SMART is Specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdgebonden hiermee gingen we aan de slag.
Het gaat goed met mij en ons, natuurlijk kunnen de dingen ook anders, heb die dan ook zo ingevuld.

Ik heb dan ook na het gesprek met Peter van de Hurk (de paragnost) het roer volledig omgegooid, in de spiegel gekeken.

En mijn werkbladen opnieuw gelezen wat ik allemaal in Doorn heb geleerd er over nagedacht en alles op een rijtje gezet.
Na een dag of 14 heb ik dan ook leuke dingen gedaan zoals leuke spulletjes voorin huis gekocht, heel veel gewandeld in de natuur en er ook bij stil gestaan, hoe mooi het er is op deze aardbol, iets wat me volledig ontspant,

Ook regelmatig naar de sportschool om mijn agressie de baas te blijven.
En ............ op zoek gegaan naar een nieuwe vriendin wat me uiteindelijk dan ook gelukt is.
Natuurlijk was het de vraag of we wel bij elkaar passen, de klik.
En nu kan ik ondanks diverse hindernissen die we samen hebben moeten nemen er toch uit komen en kunnen we de problemen steeds beter aan.
Door aan te geven, met elkaar te praten hierover komen we er steeds beter uit.
Zeker weten dat de weekenden in Doorn mij hiermee goed hebben geholpen.

Bereik van deze terugkomdag, een goed gevoel, open en eerlijk zoals onze hechte groep, leven met elkaar zoals het leven bedoeld is, oprecht, eerlijk, rustig, genieten van alles, leuke dingen doen, verder gaan, zoals blijkt met wat ondersteuning, want ook dat heb ik nodig en ik ben er blij mee dat ik die dan ook heb.
Want laten we eerlijk zijn na zoŽn ingrijpende gebeurtenis, die wij als lotgenoten hebben mee moeten maken, blijft altijd een stukje restwaarde in onze ziel over en hoe gaan we hiermee om.
Natuurlijk allemaal op onze eigen manier, maar vergeet niet dat de behoefte aan lotgenoten bijeenkomsten wel heel sterk is.
En waarom wel. Dat kan iedereen wel zelf invullen, toch ??

Natuurlijk hebben we allemaal aan onze eigen doelstellingen moeten werken, voor de 1 wat makkelijker als voor de ander.
Maar uiteindelijk hebben we het toch maar gedaan en zijn we toch geworden zoals we nu zijn, heerlijk toch?