Eindelijk zou het dan gebeuren: na al die jaren dachten Ger en Clairy van der Burg hun kleindochtertje Isra (7) weer in de armen te kunnen sluiten. Maar op de valreep staken de Libische autoriteiten daar, zonder opgaaf van redenen, een stokje voor.

Dit weekend is het exact vijf jaar geleden dat Isra’s moeder Marisse, dochter van Ger en Clairy, door haar ex-man, de Libiër Hasèn A., werd vermoord, waarna hij het kind naar zijn vaderland ontvoerde. „De maand augustus is voor ons een loodzware beproeving”, zegt oma Clairy.

Jarenlang verkeerden beide grootouders in tergende onzekerheid over het lot van Isra. Hasèns familie had al die tijd beweerd dat ze niet wisten waar het meisje zat. Maar een medewerker van de Nederlandse ambassade, die zich onvermoeibaar voor de zaak inzette, wist haar op te sporen. „We zijn deze man enorm dankbaar, maar het wrange is dat hij door zijn inspanningen voor Isra zijn carrière nu vaarwel kan zeggen. Hij is door Buitenlandse Zaken op non-actief gesteld”, zegt Clairy.

Zij en haar echtgenoot Ger waren aanvankelijk de koning te rijk toen ze te horen kregen dat ze Isra mochten bezoeken, maar wat was de domper groot toen die ontmoeting op het laatste moment niet doorging. Clairy: „Drie weken geleden zouden we dan eindelijk naar Tripoli afreizen. Libië houdt namelijk twee weken per jaar een soort internationale ontmoetingsdag voor familie van kinderen die daar naartoe zijn ontvoerd. De toezegging lag er al, het enige wat nog ontbrak was de handtekening van de Libische autoriteiten, maar die werd op het laatste moment geweigerd.”

Ger en Clairy uit het Drentse Peize hebben onderhand alle moed verloren. Kleindochtertje Isra werd 9 augustus 2004 door haar vader Hasèn A. gekidnapt naar Libië. Maar niet nadat hij eerst naar het Twentse Goor was gereden om moeder Marisse onder gruwelijke omstandigheden van het leven te beroven. Bij verstek legde de Nederlandse rechtbank levenslang tegen hem op. A. heeft voor de moord vermoedelijk nog een aantal maanden in zijn vaderland vastgezeten, maar kwam daar snel weer op vrije voeten. „Dat is wat ons nog het meeste pijn doet: moordenaars en ontvoerders mogen in Libië gewoon vrij rondlopen, walgelijk. En de Nederlandse autoriteiten staan erbij en kijken ernaar.”

Aanvankelijk vestigden opa en oma Van der Burg hun hoop op de stille diplomatie. Maar dat bleek ijdele hoop. Of zoals recherchechef Hans Kamperman het zegt in de nieuwste Scan, het magazine van de politie Twente: „Het ministerie van Buitenlandse Zaken deed naar mijn mening nul komma nul.”

Toch leek er onverwacht ineens schot in de zaak te komen nadat op de Nederlandse ambassade een nieuwe hoge functionaris werd aangesteld. Deze medewerker, afkomstig uit Twente, trok zich het lot van Isra en de grootouders aan. Hij begon op persoonlijke titel een zoekactie. Zo reed hij iedere dag op weg naar zijn werk langs het huis van A.’s moeder. In september 2007 had de functionaris zelfs een ontmoeting met Isra. Hij maakte foto’s van haar en overhandigde cadeautjes van haar opa en oma. Clairy: „Ze praat intussen geen Nederlands meer. Toen hij echter een foto van ons liet zien, kwam er een grote glimlach op haar gezicht. Ze was ons nog niet vergeten.”

De ijzige stilte keerde echter terug nadat deze diplomaat vorig jaar zijn functie neerlegde, officieel vanwege een arbeidsconflict. Clairy: „Maar via via hoorden we dat hij na de ‘affaire-Isra’ op non-actief is gesteld. Vermoedelijk heeft hij te veel op eigen houtje gehandeld. Buitenlandse Zaken hult zich zoals gebruikelijk daarover in stilzwijgen. Neemt niet weg dat we deze man ongelooflijk dankbaar zijn. We weten nu tenminste dat Isra goed wordt verzorgd. Een hele geruststelling.”

Buitenlandse Zaken wil inderdaad niets kwijt over de reden waarom de functionaris niet meer op de ambassade werkt. Een woordvoerder: „We doen vanwege privacyredenen nooit mededelingen over personen.”