Ruim tien jaar na de afschuwwekkende moord op Chanel-Naomi Eleveld (7) uit Assen openbaren rechercheurs, die destijds bij het onderzoek waren betrokken, een gruwelijk geheim. Jarenlang hebben zij ermee rondgelopen, maar na de jongste politieblunders in de moord op het Dordrechtse meisje Milly doorbreken deze politiemensen hun stilzwijgen in een exclusief gesprek met De Telegraaf. „Al die tijd is onder de pet gehouden dat politie en justitie Assen kolossale fouten hebben gemaakt. Als de politie normaal zijn werk had gedaan en adequaat had gereageerd, had de moord op Chanel-Naomi Eleveld zelfs voorkomen kunnen worden.”

Het is een van de gruwelijkste kindermoorden die ons land ooit gekend heeft. Een meisje van zeven, weggelokt uit de zandbak door een levensgevaarlijke sekspredator uit haar eigen straat. Liefst twaalf uur lang hield Jan S., ’het monster van Assen’, zijn slachtoffertje in leven om zijn zieke fantasieën op het weerloze meisje uit te leven. „Uren waarin de politie had kunnen en moeten optreden. Als dat was gebeurd, had dit kind nog geleefd”, zeggen rechercheurs die bij het onderzoek betrokken waren en nu, tien jaar na dato, alsnog tegenover deze krant hun stilzwijgen doorbreken.

„Het wordt tijd dat dit eens naar buiten komt en dat politie en justitie van hun fouten gaan leren in plaats van die met alle geweld onder de pet te houden!”

Het bizarre verhaal voert terug naar 21 juli 1999. Het was warm die middag aan de Mozartplaats in Assen waar Chanel-Naomi met haar moeder, toenmalige stiefvader en broertjes en zusjes woonde. „Volop zomer was het, de laatste week voordat de zomervakantie zou aanbreken”, kijkt moeder Yvonne Eleveld terug. Chanel-Naomi was ook die dag na schooltijd buiten te vinden. „Ze was een vrolijk kind. Zat in groep drie, maar leek met haar 1.20 meter lengte een meisje van hooguit vijf. Buiten bloeide ze altijd helemaal op, spelen was haar lust en leven. Ook die avond was ze na het eten nog even met haar broertje Joey en onze teckel Chanteela naar de zandbak gegaan, op het veldje pal tegenover ons huis.”

Plotsklaps was er een weersomslag. Yvonne: „Het moet na zessen zijn geweest toen het bewolkt, zelfs donker werd en begon te regenen. Chanel-Naomi was nog buiten, toen Joey weer terug was. Mijn zoontje vertelde dat Jan S., een buurman van een paar huizen verderop in de straat, nog even bij de zandbak had staan praten. ’Leuke hond heb jij’, had S. volgens Joey tegen Chanel-Naomi gezegd. Ik zag er geen kwaad in, wist helemaal niets van de achtergronden van die man. Bovendien speelde Chanel-Naomi vaak met het zoontje van Jan S., in die tijd een kleuter van een jaar of vier.”

Bezorgd stuurde Yvonne haar twee zoons de wijk in om naar hun zusje te gaan zoeken. Toen de twee onverrichter zake terugkeerden, sloeg Yvonne de angst om het hart. „Er deugde niets van. Chanel-Naomi was er het kind niet naar om zo lang weg te blijven, ze was bovendien angstig in het donker. Ik wist me geen raad, raakte in paniek. Er bekroop me het vreselijke gevoel dat ik haar nooit meer levend zou terugzien.”

Met omwonenden kamden Yvonne en haar toenmalige partner nogmaals de buurt uit. „Ik heb hevig om Chanel-Naomi geroepen, pas veel later heb ik me gerealiseerd dat het arme kind dat gehoord moet hebben...” Ook deze zoekactie bleef zonder resultaat. Rond tien uur die avond alarmeerden Yvonne en haar vriend dodelijk verontrust de politie. „Ik weet nog heel goed dat we ook meteen aan de politie hebben verteld dat onze zoon buurman S. nog bij de zandbak had gezien. Zijn naam viel al direct die avond.”

Toch ging het gruwelijk mis, vertellen onze politiebronnen die kort erop bij het rechercheonderzoek naar de verdachte kindervermissing betrokken zouden raken. „Bij het horen van de naam van die buurman Jan S. hadden direct al alle alarmbellen moeten gaan rinkelen bij de dienstdoende agenten in Assen. De man was al veroordeeld vanwege een ernstig zedenmisdrijf. Bovendien had de politie hem kort tevoren nagetrokken, in die tijd speelden weer grote problemen rond Jan S. In het zogeheten bedrijfsprocessensysteem (BPS) was tevens gemuteerd dat S. een gevaarlijke zedendelinquent was die aan de Mozartplaats woonde. Bij zo’n alarmerende kinderverdwijning behoort dat systeem uiteraard onmiddellijk door de politie te worden geraadpleegd.”

De bij de politie bekende informatie over het monster van Assen loog er niet om. De aan drank verslaafde, seksueel zwaar gestoorde Drent was jaren eerder de cel ingedraaid nadat hij zich aan een destijds 14-jarige scholiere had vergrepen. Als een hongerig roofdier had hij op een avond in mei 1996 in zijn Ford Escort rondgereden en het meisje bij een boerenschuur in Klazienaveen overmeesterd en in zijn auto gesleurd. Liefst zeven uur reed hij met het doodsbange kind rond om haar na verkrachtingen in het holst van de nacht ergens naar buiten te smijten. Twee dagen erna kon hij aan de Pools-Duitse grensplaats Frankfurt am Oder worden aangehouden.

In het in 1996 gehouden strafproces tegen S. legde een ex-echtgenote veelzeggende verklaringen af. Als de gewetenloze sekspredator problemen kreeg, liet hij zich steevast vollopen met drank en gaf hij zich over aan ongeremde driften. Dat was volgens zijn ex al kort na hun huwelijk begonnen. „Tijdens mijn zwangerschap schopte en sloeg hij me waar hij me kon raken. Ook als ik ziek was, wilde hij aldoor seks. Toen ik bij hem weg dreigde te gaan, hield hij mijn baby boven de trap. ’Jij weg, hij dood’, riep hij. Pas veel later durfde ik hem te verlaten.”

Ook prostituees vertelden schokkende verhalen. Hoe zij door S. waren vastgebonden en hoe hij hen de keel had dichtgesnoerd. Er werd echter nooit bekendgemaakt dat S. al in die tijd aan een van zijn zoons een moord had voorspeld. „Hij had zijn zoon op het hart gedrukt dat hij zijn eerstvolgende slachtoffer zou vermoorden en in een vers graf zou begraven." De Drent kreeg vier jaar cel, maar zat er maar drie uit. Omdat hij volgens deskundigen ’geen gevaar voor de maatschappij meer vormde’, werd de gestoorde verkrachter eind 1998 vervroegd vrijgelaten en streek hij met zijn nieuwe gezin in een huurwoning aan de Mozartplaats neer. „Het duurde niet lang of S. verviel in zijn oude gedrag”, vervolgen de agenten. „Dit ging gepaard met gewelddadig en seksueel volledig losgeslagen gedrag tegen zijn volgende, uit het buitenland afkomstige echtgenote en hun zoontje.”

De vrouw, die nauwelijks Nederlands sprak, klopte in de loop van 1999 in wanhoop aan bij politie, reclassering en het consultatiebureau voor alcohol en drugs. „Zij ving overal bot, men deed niets om haar te helpen. Dit alles zou leiden tot een groot en onherstelbaar drama.” Het is in die tijd dat Jan S. al zijn oog op Chanel-Naomi, het vrolijke meisje uit zijn straat, moet hebben laten vallen. Haar moeder: „Ooit zei Chanel-Naomi dat buurman S. wilde dat zij alleen met zijn zoontje speelde. Pas later begreep ik dat hij mijn dochtertje zo heeft willen inpalmen.”

In de aanloop naar de gruwelmoord liep het in huize S. volledig uit de hand. De gemaltraiteerde echtgenote van S. dook met haar zoontje onder in een opvanghuis. „Weer deed de politie niets dan de melding vastleggen in het BPS-systeem.” Nog eenmaal liet zij zich met smeekbedes door S. overhalen. Totdat haar extreem gewelddadige man haar herhaaldelijk bruut verkrachtte, terwijl hij hun kind dwong om toe te kijken. De vrouw van S. spoedde zich in juli 1999 opnieuw naar de politie, maar daar werd glashard geweigerd haar aangifte op te nemen. „Het werd er nota bene afgedaan als een echtelijke twist. Als de politie wél proces-verbaal had opgemaakt, was er gezien de historie van S. door de diverse instanties actie tegen hem ondernomen. Dan had hij niet eens de gelegenheid gekregen om Chanel-Naomi te vermoorden.”

Toen de echtgenote van het monster van Assen alle vertrouwen in de autoriteiten had verloren en halsoverkop met haar kind naar een vriendin was gevlucht, draaide S. volledig door. Op 21 juli dat jaar lokte hij de kleine Chanel-Naomi van de zandbak naar zijn huis. De rond tien uur die avond gealarmeerde politie had urenlang de tijd om een inval te doen bij Jan S. en het kind te redden van een gruwelijke dood. S. liet zijn slachtoffertje die hele nacht in leven en verkrachtte het meisje tien keer. Tussendoor sloot hij haar gekneveld op in een kast, om op zijn gemak eten te laten bezorgen. De volgende ochtend zette hij Chanel-Naomi onder een koude douche. Daarna probeerde hij haar met zijn handen te smoren. Toen dat niet lukte, gebruikte hij enige tijd later een sjaal om het kind te wurgen. S. dumpte het lijkje in een kruipruimte onder zijn huis.

Mateloos hebben de rechercheurs zich geërgerd aan de in hun ogen uiterst arrogante uitspraken van de toenmalige hoofdofficier van justitie in Assen. „Dat was in één woord walgelijk. Volgens haar was er geen enkele reden geweest om S. die avond en nacht al te verdenken en om een inval in zijn huis te doen. Wat had men in vredesnaam nog meer nodig? Zijn naam was direct bekend. Een zedendelinquent met zo’n strafblad en reputatie en dat ook nog in combinatie met de recente meldingen door zijn vrouw... Er was alle reden om adequaat op te treden en desnoods op grond van de politiewet het huis onmiddellijk binnen te vallen. De politie had daarmee het leven van Chanel-Naomi kunnen redden.”

En daar zou het niet bij blijven. Ook in de dagen erna werd fout op fout gestapeld. „De volgende morgen nam de politie de zaak opeens wél serieus. Er kwam een buurtonderzoek en er werd een zogeheten recherchebijstandsteam geformeerd. Agenten stonden bij S. voor de deur, maar hij weigerde ze aanvankelijk binnen te laten. Eenmaal binnen bleek dat de gevaarlijke zedendelinquent zijn beddengoed stond te wassen. Alléén maar beddengoed, op het moment dat een jong kind uit zijn straat onder alarmerende omstandigheden werd vermist. Maar ook dat werd niet verdacht genoeg gevonden.”

Een van de agenten, een parkeercontroleur die vanwege personeelstekort aan het onderzoek was toegevoegd, stelde destijds voor om meteen onder de vloer van het huis van S. te kijken. „Maar zijn logische en zinnige suggestie werd meteen van de hand gewezen door iemand die hoger in rang stond. Was het wel gebeurd, dan was het kind snel na haar dood gevonden en in ieder geval nog toonbaar geweest voor familie, iets dat uitermate belangrijke is voor nabestaanden.”

Enkele dagen later kwam er een gerechtelijk vooronderzoek en kwam S. onder observatie. „Zijn telefoon werd afgeluisterd, zijn woning bewaakt met een camera en er werd een observatieteam ingezet. In dat onderzoek had er een huiszoeking kunnen komen, we smeekten er praktisch ieder dag om. Vergeefs. Ook mochten agenten niet met lijkenhonden langs de woningen aan de Mozartplaats lopen, terwijl die dieren gegarandeerd waren aangeslagen.

De teamleiding en justitie wilden het onderzoek bovenal ’breed houden’, we dienden als team wekenlang achter de meest waardeloze tips aan te jagen. Onzeker, talmend en angstig beleid dat ons aldoor meer ergerde.”

S. wist de observatieploeg uiteindelijk van zich af te schudden en spoorloos te verdwijnen. Drie weken nadien werd hij in Zwolle opgepakt, nadat hij in het zuiden des land een prostituee in zijn hotelkamer had opgesloten en urenlang zijn lusten op haar had botgevierd. Een wonder werd het later genoemd dat de vrouw de seksuele folteringen had overleefd.

Pas toen drong de politie Assen het huis van S. binnen en werd het lichaam van Chanel-Naomi onder de vloer gevonden. Haar moordenaar kreeg uiteindelijk levenslang zónder tbs: de rechters wilden niet riskeren dat het Monster van Assen ooit nog vrijkomt.

De betrokken politieagenten liepen nog jaren met hun frustraties en woede over de vele blunders in het onderzoek rond. „Ergens rond 2005 kwam er nog een documentaire op tv waarin politie en justitie het lef hadden om zich uitgebreid op de borst te kloppen en dit een voorbeeld van een goed onderzoek te noemen. De waarheid is altijd onder de pet gehouden, laat staan dat er ooit lering uit deze kapitale fouten is getrokken. Met de vele blunders onlangs rond de zaak van het in Dordrecht vermoorde meisje, vinden wij dat dit verhaal eindelijk eens naar buiten moest komen.”

Yvonne Eleveld reageerde de afgelopen dagen geschokt, maar allerminst verbaasd op de stuitende ontboezemingen. „Ik heb altijd geweten dat heel veel is misgegaan. Overigens heb ik niet de illusie dat de politie hier nog iets van opsteekt. Ik moet ze niet meer en heb al heel lang geleden het vertrouwen in de Nederlandse politie verloren.”