“Mijn dochter werd vermoord met 52 messteken. Volgens de officier van justitie en de rechter is dat geen moord maar doodslag, gepleegd in een opwelling. Geen tbs of zware gevangenisstraf waard.

52 messteken een opwelling? Ik ben zo boos dat ik niet eens weet op wie ik bozer moet zijn. Op de rechtspraak of op het openbaar ministerie.”

Enkele weken geleden werd politieman Quency M., de brute moordenaar van Bianca's dochter Sharifah Karsodjojo (18) in Rotterdam veroordeeld tot acht jaar cel. Sinds dat opmerkelijke vonnis heeft Bianca geen rust meer. Met hulp van het Burgercomité tegen Onrecht van Joost Eerdmans, Jack Keizer en Martin Roos probeert zij justitie op andere gedachten te brengen. In een brief aan Harm Brouwer, de hoogste baas van het OM, dringt het comité aan op een uitleg én een hoger beroep. “Laat er in vredesnaam een nieuw, eerlijk proces komen waarbij alle feiten worden behandeld. Niet een rechtszaak die in een uur en een kwartier wordt afgeraffeld”, aldus de wanhopige moeder.

Want zo kort duurde het strafproces tegen agent M. (25) die zijn ex-vriendin Sharifah op 5 juli vorig jaar in haar appartementje in Schiebroek op beestachtig wijze afslachtte met een keukenmes. “De zitting was door toedoen van de verdachte uren te laat begonnen. Vervolgens wilde de rechter M. die tijdens zijn lynchpartij naar zijn zeggen een black-out had gehad, niet eens zijn verklaringen voorhouden die hij eerder bij de recherche aflegde. Laat staan dat hij de gruwelijke foto's van Sharifah's lichaam te zien kreeg, waarmee zijn geheugen ongetwijfeld zou zijn opgefrist. Mevrouw de rechter had kennelijk haast om 's avonds op tijd de spruitjes op tafel te zetten, dus werd deze moordzaak er even snel doorheen gejast. Buitengewoon onzorgvuldig”, vindt Bianca's advocaat Jos van Hommerich.

Tal van feiten over het bloedbad bleven in de rechtszaal onbesproken. Wel was er aandacht voor het verweer van de agent. Dat zijn ex-vriendin hem die avond met een wokpan op het hoofd zou hebben geslagen, hoewel er geen verwondingen van betekenis op hem waren aangetroffen. Bianca is er zeker van dat haar dochter met haar 1.52 meter lengte in een soort verrassingsaanval is overmeesterd. “Sharifah liet niet met zich sollen. Maar tegen de lange Quency had zij geen schijn van kans. Er zijn zelfs schoenafdrukken op haar lichaam gevonden. Ook daar werd tijdens de zitting met geen woord over gerept.”

Grote vraag is waarom het OM niet met een strafeis wegens moord met voorbedachten rade kwam. Dat terwijl M. enkele dagen voor het bloedbad tegen Sharifah zei 'dat hij ervan had gedroomd haar met een mes te doden.' Bovendien wiste hij volgens Bianca in de aanloop naar de moord belastende mailtjes uit Sharifah's computer. Bianca: “Politie en justitie hebben de computer en kunnen die gewiste boodschappen terughalen. Niets heeft officier van justitie Bijl hierover gezegd.”Opvallend is dat het bizarre gedrag dat M. na zijn gruweldaad vertoonde al evenmin werd belicht. Nadat hij Sharifah met meer dan vijftig messteken in haar gezicht, borst, buik, handen en rug had gedood, stapte de agent uitgebreid onder de douche om zich vervolgens op zijn gemak aan te kleden, het bloed van het moordwapen te wassen, een sigaretje te roken en vervolgens ijzig kalm de 112-alarmcentrale te bellen en te benadrukken dat géén ambulance meer nodig was. “De officier had ons vooraf verteld dat hij de bandopname van dat gesprek tijdens de rechtszitting zou afdraaien. Ook niet gebeurd”, concludeert Bianca.

Tot haar verbijstering eiste officier Bijl tien jaar wegens doodslag en géén tbs. “Ik dacht dat ik door de grond ging van ellende. Twee weken later kwam de uitspraak. Acht jaar kreeg deze zieke geest. Omdat hij in Nederland geen strafblad heeft, terwijl hij op de Antillen wegens drugshandel is veroordeeld, omdat hij twee weken eerder een klap van mijn dochter zou hebben gehad en omdat het volgens de rechter zo sneu was dat hij zijn baan als politieambtenaar had verloren. Is dat recht? Ik vind het niet rechtvaardig dat de moordenaar van mijn kind over een paar jaar weer vrij rondloopt en een nieuw leven kan opbouwen terwijl hij Sharifah dat alles heeft ontnomen.”

Enkele dagen later volgde een gesprek met de officier. Ook al een ramp, constateren Bianca en advocaat Van Hommerich. “De officier zei dat het gesprek niet was bedoeld om verantwoording over zijn eis af te leggen. Maar dat had juist in de rede geleden omdat er in deze zaak allerlei aspecten zijn waarmee de primaire tenlastelegging moord haalbaar is”, aldus de raadsman. “Mijn cliënte kreeg ook te horen dat zij niet moest kijken naar de moord in Aalten waar tegen de man die Joanne Noordink wurgde achttien jaar werd geëist en vijftien jaar werd opgelegd. 'Dat is Aalten. Uw zaak is in het westen van het land waar deze misdrijven eerder regel dan uitzondering zijn,' was de boodschap. Alsof het dan geen moord is. Helaas wordt voor nabestaanden tegenwoordig vaak de indruk gewekt dat de straf-toemeting een loterij is. Justitie walst in de vreselijkste zaken routinematig over emoties van nabestaanden.”

Het Burgercomité tegen Onrecht dat zich inzet voor een betere positie voor nabestaanden, heeft het voor Bianca opgenomen. "We hebben een dringende brief geschreven aan Harm Brouwer en om uitleg gevraagd", aldus Jack Keizer. "Van een advocaat mag verwacht worden dat hij alles uit de kast haalt ten gunste van zijn cliënt, een officier van justitie dient voluit te gaan bij het behartigen van de belangen van slachtoffers en maatschappij. Dat het openbaar ministerie onnodig krenkend is naar de moeder van een slachtoffer is ongehoord."