Hulp van anderen is er nooit echt geweest en dus zaten we vaak thuis, onze uitjes bestonden uit iets voor hem i.p.v. iets wat bij onze leeftijd past.

Onze kleinzoon had een hechtingsprobleem, omdat kinderen rond het half jaar gaan hechten aan de voor hun vertrouwde persoon en omgeving, zijn Mama stierf net in die periode.

Dat vergde geduld en aandacht en zorg.

 

Vrienden van onze leeftijd doen andere dingen in hun vrije tijd, die vriendschappen verwaterden dan ook al snel.

Bij de ouders van school hoor je ook niet echt bij, dat maakt dat je soms het gevoel hebt nergens bij te horen.

We doen en laten alles om hem een zo normaal mogelijke jeugd te geven, dat betekent jezelf vaak wegcijferen, uit liefde voor onze kleinzoon.

Je hoort vaak dat kinderen die geen ouders meer hebben in een pleeggezin komen en je ze als Opa en Oma een keer in de maand ziet en met alle respect voor alle pleegouders, ik ben blij dat hij bij ons op kan groeien.

Zodat hij alles over zijn Mama kan horen en langzaamaan te horen krijgt hoe zijn Mama is gestorven en hem daarbij kunnen begeleiden.

We voelen ons nu ouders i.p.v. Opa en Oma, we moeten soms streng zijn en hem dingen weigeren, terwijl je hem eigenlijk liever lekker zou verwennen, maar dat zou niet goed voor hem zijn.

Ik zou graag willen dat hij nog een andere Opa en Oma had die dat af en toe zouden doen, helaas heeft hij die niet.

Ons leven ziet er anders uit, we leven vaak niet voor onszelf, alles staat in het teken van kinderen, vriendjes die komen spelen, verjaardagsfeestjes, we zijn altijd onder de kinderen en dat is leuk.

Maar soms verlangen we wel eens heel even naar rust en ruimte voor onszelf.

 

Mieke en Rini