23-10-2010 - Purmerend - Op tafel ligt een groot grafstuk, een hart van rode rozen. Juwelier Fred Hund hield heel erg van rozen. Het stuk is van zijn vrouw Tine, die het na de crematie meenam naar huis: „Ik wilde het eigenlijk drogen”, zegt ze, met voorzichtige vingers voelend aan de zachte rode blaadjes. „Maar dat kon niet meer, zeiden ze gisteren bij de bloemist. Dan had ik alle bloemen er gelijk uit moeten halen om ze na het drogen weer terug te steken. Nu is het verwelken al begonnen.”

Beneden, bij de Purmerendse flatwoning, liggen de tientallen bloemstukken die het laatste eerbetoon waren aan Fred Hund. Een indrukwekkende uiting van hoe geliefd hij was én een vorm van steun aan zijn weduwe. „Zoiets geeft steun, net zoals al die kaarten en mailtjes die ik heb gekregen. En die ik trouwens nog steeds krijg. Tot en met de dag van de crematie heeft mijn dochter Ilona bij me geslapen. Toen heb ik gezegd: ga maar naar huis, want ik moet vanaf nu tóch leren het alleen te doen. Dat is heel hard en confronterend. Ik heb veel steun van mijn kinderen en familie. Maar elke ochtend sta je alleen op, en elke avond stap je alleen in dat lege bed.”

Donderdag 7 oktober werd juwelierszaak Hund in de Amsterdamse Jan Evertsenstraat overvallen door twee mannen. Er werd een vitrine stukgeslagen, Fred Hund werd letterlijk op zijn nek gesprongen, broer Gerard Hund (62) kreeg klappen. Eén van de twee overvallers schoot Fred, die zichzelf trachtte te verdedigen, in zijn buik. De brute overval bracht een golf van woede en walging teweeg in het land.

Heel stil
Nu is het stil geworden in huize Hund, heel stil. Het valt niet mee voor de weduwe, geconfronteerd als zij wordt met de ontnuchterende realiteit van alledag. Vanochtend deed de computer raar: „Hij was heel traag en startte niet goed op. Normaal had Fred daar dan even naar gekeken, nu zit ik zelf te rommelen. Dat zijn dan precies van die momenten dat het me allemaal even te veel wordt.”

Want Fred en Tine Hund waren pas zestien jaar getrouwd, allebei al een huwelijk achter de rug en echt „héél erg gelukkig met elkaar. We vonden het een voorrecht dat we elkaar nog hadden gevonden; bij de eerste ontmoeting, achttien jaar geleden, was er gelijk die klik. De dag dat hij werd neergeschoten was onze trouwdag. We lagen die ochtend even gezellig tegen elkaar aan en hij zei nog grappend: wat bijzonder hè, dat twee van die ouwetjes zoals wij nog zo gelukkig zijn met elkaar! Ik zwaaide hem na vanaf de galerij. Dat deed ik trouwens elke ochtend als hij naar zijn werk ging.”

Dat was de laatste keer dat Tine haar man zag. „Mijn zoon belde. Er is iets heel ergs gebeurd, zei hij. Er is op Fred geschoten. Ik hoorde sirenes op de achtergrond. Samen met mijn dochter en schoondochter ben ik naar de VU gegaan en daar kregen we meteen het slechte nieuws. Het hele erge is: omdat hij door geweld om het leven is gekomen werd zijn lichaam in beslag genomen. Ik kon hem pas na drie dagen zien. Verstandelijk begrijp je dat dat nodig is. Maar emotioneel is het keihard. Je wilt op zo’n moment niets liever dan je man zien, aanraken… Daarna heb ik hem nog één dag thuis kunnen hebben. Ook dat kon, als gevolg van het onderzoek, niet langer.”

De grote landelijke commotie die na de laffe overval ontstond, heeft haar goed gedaan. „Hoewel het ook het gevoel geeft: de put wordt gedempt als het kalf verdronken is. Natuurlijk waren Fred, zijn broer Ger en zus Carla al eens eerder overvallen. Ze stonden al bijna vijftig jaar in de zaak, die was opgezet door hun vader. Maar die overvallers van vroeger, ik spreek nu over twintig jaar geleden, waren professionals. Die bonden je vast aan de verwarming en gingen er met de buit vandoor. Ook verschrikkelijk en traumatisch om mee te maken, maar je overleefde het tenminste. De huidige generatie is ondoordachtzaam en zonder enig respect. Hoe halen ze het in hun hoofd om voor die paar rotcenten een hardwerkende vader, opa en overgrootopa neer te schieten?”

Echte opa
„Want dát wil ik graag vertellen: dat zoiets niet alleen een weerslag heeft op mij. Maar ook op onze vier kinderen plus aanhang, de acht kleinkinderen en de twee achterkleinkinderen, er is er nog ééntje op komst. Fred was een echte opa, altijd met die kleinkinderen in de weer; heerlijk vond hij het om ze van school te halen. Maar ook: de impact op de rest van de familie. Mijn oudste broer zei: Tine, ik moet telkens huilen. Ik heb mijn broer nog nóóit zien huilen. Fred zat met twee vrienden al jaren in een wekelijks biljartclubje. De grootste lol hadden ze met z’n drieën. Nu hebben z’n biljartmaatjes gelijk het café afgebeld: ze willen niet meer.” „Mijn zwager Ger heeft moeten aanzien hoe zijn oudere broer pal voor zijn ogen werd neergeschoten. Wat denk je dat dat met hem doet? Dat krijg je nooit meer uit je hoofd.

Het echtpaar keek uit naar 1 april: dan zouden Fred, Ger en Carla na bijna een halve eeuw met pensioen gaan. De winkel zou sluiten. „Fred zou dan 67 zijn geweest. Meer vrije tijd, wat meer financiële ruimte, we maakten al allemaal plannen. Een zwager zou naar Curaçao gaan en zei: komen jullie ook? Indonesië stond ook op de verlanglijst. Net als meer tijd met de familie doorbrengen. In één klap ligt je hele leven in gruzelementen.”

Ilona, de dochter van Tine, kan nog niet werken: „De andere kinderen ook niet. Er is gewoon nog geen plaats voor in mijn hoofd. Fred was nog zo’n bruisende man, warm, een heel sociaal iemand. Gelijk gezellig en een arm om je heen, op die manier. Mijn moeder en Fred hadden minstens nog twintig mooie jaren met elkaar verdiend. Hij heeft nota bene een paar jaar geleden een aneurysma overleefd (scheur in de aorta, red.). Mijn moeder leek een paar weken geleden opnieuw borstkanker te hebben, ze had een knobbeltje en kreeg onderzoeken. Fred was doodsbang dat ze de kerst niet meer zou halen. Een week voor de overval kwam de uitslag: niets aan de hand! We zijn nog uit eten geweest om het te vieren. En nu is het zo dat Fred zélf de kerst niet meer mag meemaken.”

De belangstelling tijdens de crematie was zo immens, dat de familie om na afloop nog ’onder ons’ te kunnen zijn moest uitwijken naar een restaurant. „We hebben afscheid genomen met een drankje en een lekker hapje, zoals Fred had gewild. Hij was een bourgondiër en hield van het goede leven”, zegt Tine. „Het is heel anders dan wanneer hij bij een ongeluk of door ziekte zou zijn omgekomen. Daar is weinig aan te doen. Nu heeft een ander hem doelbewust van ons ontnomen. Expres. Voor een paar rotcenten. Het had niet gehoeven.”

25.000 EURO VOOR DE GOUDEN TIP
Er is nu nog maar één ding wat weduwe Tine Hund écht hartstochtelijk wil: „Dat de overvallers worden gepakt. Ze hebben alles van mij afgenomen; nu wil ik dat ze verantwoording moeten afleggen voor hun daden. Aan mij… en aan de hele maatschappij. Ik wil ze bij de rechtbank in de ogen kijken en ze uitleggen wat ze ons allemaal hebben aangedaan. Het idee dat ze nooit gepakt zullen worden, is absoluut onverteerbaar voor ons. Dit kán en mag niet onbestraft blijven!”

„Er bellen wel eens mensen die me vragen: kan ik iets voor je doen? Nou, het fonds van ex-juwelier Jaap Ligtenberg steunen. Hij looft een beloning uit voor de gouden tip. Hoe meer geld er in die pot zit, hoe groter de kans dat iemand uit de omgeving van de daders ze verlinkt.”