Hallo Krista en Rik,
Een recent voorbeeld van een van
de onderwerpen die we jl maandag
besproken hebben. Zo zijn er
talloze.
Met vriendelijke groet
Harrie van der Meijden
Mijn dochter werd vermoord met
52 messteken. Volgens de
officier van justitie en de
rechter is dat geen moord maar
doodslag, gepleegd in een
opwelling. Geen tbs of zware
gevangenisstraf waard. 52
messteken een opwelling? Ik ben
zo boos dat ik niet eens weet op
wie ik bozer moet zijn. Op de
rechtspraak of op het openbaar
ministerie.”
Enkele weken geleden werd
politieman Quency M., de brute
moordenaar van Bianca's dochter
Sharifah Karsodjojo (18) in
Rotterdam veroordeeld tot acht
jaar cel.Sinds dat opmerkelijke
vonnis heeft Bianca geen rust
meer. Met hulp van het
Burgercomité tegen Onrecht van
Joost Eerdmans, Jack Keizer en
Martin Roos probeert zij
justitie op andere gedachten te
brengen. In een brief aan Harm
Brouwer, de hoogste baas van het
OM, dringt het comité aan op een
uitleg én een hoger beroep.
“Laat er in vredesnaam een
nieuw, eerlijk proces komen
waarbij alle feiten worden
behandeld. Niet een rechtszaak
die in een uur en een kwartier
wordt afgeraffeld”, aldus de
wanhopige moeder.
Want zo kort duurde het
strafproces tegen agent M. (25)
die zijn ex-vriendin Sharifah op
5 juli vorig jaar in haar
appartementje in Schiebroek op
beestachtig wijze afslachtte met
een keukenmes. “De zitting was
door toedoen van de verdachte
uren te laat begonnen.
Vervolgens wilde de rechter M.
die tijdens zijn lynchpartij
naar zijn zeggen een black-out
had gehad, niet eens zijn
verklaringen voorhouden die hij
eerder bij de recherche aflegde.
Laat staan dat hij de gruwelijke
foto's van Sharifah's lichaam te
zien kreeg, waarmee zijn
geheugen ongetwijfeld zou zijn
opgefrist. Mevrouw de rechter
had kennelijk haast om 's avonds
op tijd de spruitjes op tafel te
zetten, dus werd deze moordzaak
er even snel doorheen gejast.
Buitengewoon onzorgvuldig”,
vindt Bianca's advocaat Jos van
Hommerich.
Tal van feiten over het bloedbad
bleven in de rechtszaal
onbesproken. Wel was er aandacht
voor het verweer van de agent.
Dat zijn ex-vriendin hem die
avond met een wokpan op het
hoofd zou hebben geslagen,
hoewel er geen verwondingen van
betekenis op hem waren
aangetroffen. Bianca is er zeker
van dat haar dochter met haar
1.52 meter lengte in een soort
verrassingsaanval is
overmeesterd. “Sharifah liet
niet met zich sollen. Maar tegen
de lange Quency had zij geen
schijn van kans. Er zijn zelfs
schoenafdrukken op haar lichaam
gevonden. Ook daar werd tijdens
de zitting met geen woord over
gerept.”
Grote vraag is waarom het OM
niet met een strafeis wegens
moord met voorbedachten rade
kwam. Dat terwijl M. enkele
dagen voor het bloedbad tegen
Sharifah zei 'dat hij ervan had
gedroomd haar met een mes te
doden.' Bovendien wiste hij
volgens Bianca in de aanloop
naar de moord belastende
mailtjes uit Sharifah's
computer. Bianca: “Politie en
justitie hebben de computer en
kunnen die gewiste boodschappen
terughalen. Niets heeft officier
van justitie Bijl hierover
gezegd.”Opvallend is dat het
bizarre gedrag dat M. na zijn
gruweldaad vertoonde al evenmin
werd belicht. Nadat hij Sharifah
met meer dan vijftig messteken
in haar gezicht, borst, buik,
handen en rug had gedood, stapte
de agent uitgebreid onder de
douche om zich vervolgens op
zijn gemak aan te kleden, het
bloed van het moordwapen te
wassen, een sigaretje te roken
en vervolgens ijzig kalm de
112-alarmcentrale te bellen en
te benadrukken dat géén
ambulance meer nodig was. “De
officier had ons vooraf verteld
dat hij de bandopname van dat
gesprek tijdens de rechtszitting
zou afdraaien. Ook niet
gebeurd”, concludeert Bianca.
Tot haar verbijstering eiste
officier Bijl tien jaar wegens
doodslag en géén tbs. “Ik dacht
dat ik door de grond ging van
ellende. Twee weken later kwam
de uitspraak. Acht jaar kreeg
deze zieke geest. Omdat hij in
Nederland geen strafblad heeft,
terwijl hij op de Antillen
wegens drugshandel is
veroordeeld, omdat hij twee
weken eerder een klap van mijn
dochter zou hebben gehad en
omdat het volgens de rechter zo
sneu was dat hij zijn baan als
politieambtenaar had verloren.
Is dat recht? Ik vind het niet
rechtvaardig dat de moordenaar
van mijn kind over een paar jaar
weer vrij rondloopt en een nieuw
leven kan opbouwen terwijl hij
Sharifah dat alles heeft
ontnomen.”
Enkele dagen later volgde een
gesprek met de officier. Ook al
een ramp, constateren Bianca en
advocaat Van Hommerich. “De
officier zei dat het gesprek
niet was bedoeld om
verantwoording over zijn eis af
te leggen. Maar dat had juist in
de rede geleden omdat er in deze
zaak allerlei aspecten zijn
waarmee de primaire
tenlastelegging moord haalbaar
is”, aldus de raadsman. “Mijn
cliënte kreeg ook te horen dat
zij niet moest kijken naar de
moord in Aalten waar tegen de
man die Joanne Noordink wurgde
achttien jaar werd geëist en
vijftien jaar werd opgelegd.
'Dat is Aalten. Uw zaak is in
het westen van het land waar
deze misdrijven eerder regel dan
uitzondering zijn,' was de
boodschap. Alsof het dan geen
moord is. Helaas wordt voor
nabestaanden tegenwoordig vaak
de indruk gewekt dat de
straf-toemeting een loterij is.
Justitie walst in de
vreselijkste zaken routinematig
over emoties van nabestaanden.”
