Selecteer een pagina

DHG 2016 regio Den Haag

Voor de nabestaanden die zaterdag 24 mei 2016 tijdens de regionale herdenkingsbijeenkomst aanwezig waren is het al langer geleden dat zij een dierbare zijn verloren door een geweldsmisdrijf. Al langer geleden hebben wij als rouwende, schreeuwende, boze en zoekende nabestaanden elkaar ontmoet en ons verenigd in de lotgenoten contact groep Aandacht Doet Spreken. Verenigd om samen aandacht te vragen en te praten over het toen schrijnende slachtofferbeleid dat uiteindelijk voor een groot deel is verbeterd. Ook zijn er wetswijzigingen voortgekomen uit de langdurige en slopende strijd van nabestaanden zelf. Een deel van de aanwezige nabestaanden is zichtbaar vermoeid en uitgeblust. Hierover hebben wij informeel gepraat in de zon bij het DHG monument op de begraafplaats Westduin. Om 14.38 uur hebben wij samen, in verbondenheid met onze lotgenoten die deze DHG in Alkmaar herdenken, twee minuten stilte in acht genomen. Het mooie weer, de zon, de eerste blaadjes die vallen door het frisse briesje tijdens deze 2 minuten doen mij opkijken naar de prachtige blauwe lucht. Gedachten die even afdwalen, met de vragen in mijn hoofd: Alan, waarom? Is er nog iets na het leven op aarde? Waarom laat niemand iets zien of horen? Is het een inbeelding of droom die nooit uit zal komen. Uit de vertellingen voor en na het moment van stilte en herdenken blijkt dat veel lotgenoten nog met dergelijke dromen, vragen en raadselachtige gebeurtenissen rondlopen. We zijn het allen eens dat het prettig is om dit alles te delen met elkaar zowel bij het monument als later ook in de koffiekamer. Voor vele van ons lijkt het een lange zoektocht naar iets wat niet meer is. Een eenzaam, verloren gevoel alsof je vastzit in een gevangenis. Verder leven met de hoop en droom dat alles beantwoord zal worden. Wat komt er allemaal nog, wat kan je nog hebben? Hoe kan je nog een beetje comfortabel verder leven? Troost vinden in een gedicht? Troost en kracht putten uit bepaalde muziek? Troost en kracht putten uit een bepaald lied? Troost en kracht putten uit lotgenotencontact? Troost en kracht putten uit een lotgenotenvertelling? Troost en kracht putten uit een lotgenotenbijeenkomst of herdenkingsdag?
https://www.youtube.com/watch?v=xA142IsjQiE               https://www.youtube.com/watch?v=8H9T7427EbI

Samenkomst 21 mei 2016

Samenkomst en herdenking 21 mei 2016, Vorig jaar, na het aanbrengen van meerdere naamplaatjes, is gekozen om voortaan elk jaar op de 3e zaterdag van mei tijdens een waardevolle en plechtige samenkomst ook nieuwe naamplaatjes aan te brengen als daar aanvraag / aanmelding van is. Dit jaar 21 mei 2016 zijn er op deze dag 18 naamplaatjes aan gebracht.

MTG mei 2016 - 2  MTG mei 2016 - 1
Samenkomst en herdenking bijeenkomsten komende jaren, (3e) zaterdag 20 mei 2017  –  (3e) zaterdag 19 mei 2018  –  (3e) zaterdag 18 mei 2019  –  (3e) zaterdag 17 mei 2010  –  (3e) zaterdag 16 mei 2021

Monument begraafplaats Westduin, is op 23 mei 2016, voorzien van nieuwe tekst-logo tegel.

Tegel westduin SVG 2010 - 1       ADS tegel westduin mei 2016 - 5         ADS tegel westduin mei 2016 - 4 

      oude tegel op monument                    monument begraafplaats Westduin                 nieuwe tegel op monument

Dit monument is in 2010 gemaakt in kader van het samenwerkingsproject “monumenten voor alle slachtoffers van geweld” van stichting DASAV / stichting ADS en is op 14 mei 2010 onthuld. De (oude) tekst-logo tegel van het monument op begraafplaats Westduin in Den Haag is vervangen omdat tekst en logo niet meer van toepassing is en niet meer wordt gebruikt.

Toespraak 23 april 2016, Martin Roos.

Na oktober 2015 t/m februari 2016, veel email en telefoontjes, met vragen/opmerkingen als:
Waarom ben je nou eigenlijk echt gestopt met ADS?
Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd dat jou heeft doen besluiten om te stoppen?
Jij stopt niet voor niets er moet iets zijn gebeurd, wat?
Aansluitend op het (open en eerlijk) beantwoorden van al deze vragen en opmerkingen tracht ik in een toespraak met onderstaande tekst op zaterdag 23 april 2016 dit alles af te sluiten.
Mijn besluit om te gaan stoppen als bestuurslid LOvNG-ADS en het beëindigen van de stichting Aandacht Doet Spreken is niet zomaar een onverwachte opwelling geweest. Het begon eigenlijk al een beetje te bewegen en rommelen eind 2012 begin 2013. Toen al voelde ik dat er meer druk kwam vanuit verwante organisaties en instanties en werd er steeds vaker gevraagd: Wie is/zijn nou eigenlijk het bestuur van ADS? Het door mij wijzen naar en noemen van ADS commissieleden voldeed op een bepaald moment niet meer, men wilde weten wie is de voorzitter en wie is ……. .
Het verwijzen naar ADS commissieleden/contactpersonen, dat wij allen ADS zijn en samen doen wat er gedaan moet worden werd vaak niet begrepen, gewaardeerd of geaccepteerd.
Vandaar dat wij toen samen hebben gekozen om dan toch maar een officieel bestuur met de daarbij behorende functies en werkzaamheden / taakverdeling (zo zullen we het maar noemen) te gaan opstellen. Voorjaar 2013 kwamen wij, commissieleden en contactpersonen, samen in Ommen.
fototje Aldaar in Ommen en op dat moment is in overleg een ADS bestuur samengesteld.
Voorzitter: Jack Keijzer
Secretaris/secretariaat: Martin Roos
Bestuurslid: Nathalie Riem – Roos
Bestuurslid: Mariet Kraus
Bestuurslid: Wina Tjong Kim Sang
Bestuurslid: Janny de Jongh
Contactpersoon NB: Bianca Nooijens
Contactpersoon NB: Mieke van Dorst
Contactpersoon OV: Arie van Tongeren
Contactpersoon LB: Piet van Rijt
Opvallend was toen dat kort na aankondiging van bovenstaande het onrustiger werd binnen de ADS gelederen. Vreemde, onverwachte en schadelijk lijkende signalen kwamen ons ter ore, ook op face-book werden veel rare en kwalijke uitspattingen gedaan die nare wrijvingen hebben veroorzaakt ook binnen het ADS bestuur. Dit heeft ADS en onze doelstelling absoluut geen goed gedaan.
In 2014 al geeft Janny de Jongh aan te bedanken als bestuurslid, aan Bianca Nooijens werd gevraagd deze (bestuur) plek over te nemen. In deze periode ging wel een andere ADS wens gedeeltelijk in vervulling, het officieel starten samenwerkingsverband van ADS, VOVK en VVRS. De Federatie Nabestaanden Geweldslachtoffers (FNG) officieel opgericht door ADS, VOVK en VVRS besturen.
Het bestuur van de FNG wordt samengesteld op basis van gelijkheid,
foto2  de 3 voorzitters en 3 secretarissen nemen zitting in bestuur FNG.
Ook dit veroorzaakte toen weer veel commotie binnen het ADS bestuur, er werd toen maar niet begrepen dat dit een gezamenlijk besluit was en dat er geen vrouwen in dit bestuur kwamen omdat op dat moment bij ADS, VOVK en VVRS de bestuursfuncties voorzitters en secretarissen allen man zijn.
Op een zomerse dag, een dag dat ik als ADS afgevaardigde naar een FNG vergadering in het noorden zou gaan, slaat de man met de hamer toe en wordt alles mij teveel. Geheel onverwacht doen twijfels hun intrede en maken mij op dat moment onzeker. Signalen en oorzaak om in de vroege ochtend mijn komst naar het noorden af te melden. Een bizarre ervaring, nu denk ik vaak dat deze inzinking een voorbode is geweest.
Najaar 2014 horen wij dat mijn broer Jan Roos, webmaster ADS, ziek is en dat hij niet lang meer te leven heeft. Ook mijn moeder gaat in die dagen en 2015 “geestelijk” snel achter uit.
foto3
Dit is een heel zware en moeilijke periode er is teveel gaande in die maanden waardoor ik ook vaker, ook opmerkingen van bijna geen betekenis, te snel geïrriteerd raak en ook regelmatig impulsief reageer. Zwijgen bij je moeder over je broer, haar zoon Jan, dat hij ongeneselijk ziek is. Dat was het advies van de verzorgers van mijn moeder en ook Jan wilde niet dat ik het haar zou vertellen. Een keertje iets moeten verzwijgen is te doen, maar elke weer als zij vraagt naar haar zoon en mijn broer Jan, valt dat heel erg zwaar. Alle gebeurtenissen en ontwikkelingen binnen en rond ADS, maar ook privé, zijn voor mij redenen om in te zien dat ik moet stoppen met hetgeen waar ik mee bezig ben. Voor zover Jan het nog allemaal kon hebben wij nog samen de ADS naamswijziging en een nieuw logo bedacht en gemaakt. Bestuursleden ADS gaan akkoord met nieuwe naam en nieuw logo. In een bestuursvergadering begin 2015 wordt Maaike als secretaris voorgedragen, ikzelf ga dan alleen nog secretariaat doen. In deze periode stopt ook Nathalie Riem – Roos als bestuurslid.
Voorjaar 2015, de DVD 10 jaar ADS is klaar, de presentatie met ook live optredens en de aankondiging ADS wordt ingaande 14 maart LOvNG wordt georganiseerd in Rotterdam. Een geweldig mooie en goede bijeenkomst en een prachtige DVD, dankzij Mirjam en Fred.
In de maanden daarna gaan privé omstandigheden een rol spelen, de ziekte van Jan en mijn moeder verwarren mij en gaan knagen. Daarbij toch doorgaan met vergaderingen en overleg FNG e.d. is niet verstandig geweest. Ik was alles zat, spuugzat eigenlijk. Het (voor mij gevoel) oeverloze gelul en gezeik over peanuts …… had ik niet aan mee moeten doen, jammer genoeg pas achteraf ingezien.
In die periode heb ik Maaike Paardekooper gevraagd of zij als secretaris van ADS ook in het FNG bestuur mijn plek wilde innemen, dat heeft zij uiteindelijk gedaan.Jack en Maaike hebben hun uiterste best gedaan om 1 landelijke lotgenotenorganisatie (ADS,VOVK,VVRS) op korte termijn te realiseren …… januari 2016 werd toen al genoemd.
Uiteindelijk heb ik na het overlijden van Jan en mijn moeder besloten om te stoppen met alles, ook het ADS secretariaat. Ik heb het bestuur gevraagd om dit aan te kondigen tijdens een bijeenkomst in oktober 2015 te Honselersdijk. Lotgenoten, bestuur en familie hebben hun uiterste best gedaan deze bijeenkomst in het teken van mijn afscheid te organiseren met een geweldig programma.
foto4  Daags na deze fantastische dag volgt kortsluiting …. stroomstoring ….. verwarring en chaos …
Ik ga nu niet wijzen naar personen die naar mijn mening (mede) schuldig zijn aan die chaos die is ontstaan en heeft bijgedragen aan het (voorlopig) niet doorgaan van 1 FNG. Ik trek zelf het boetekleed aan, ik ben de oorzaak van de kortsluiting, verwarring en alle chaos die is ontstaan binnen de lotgenotengroepen. Ik heb in die periode en mijn reactie nooit echt iemand willen kwetsen, ik heb mijn gevoelens en gedachte puur op papier gezet en verzonden, helaas niet zonder gevolgen. Mijn reactie is waarschijnlijk ontstaan door een opeenhoping van emoties, wantrouwen en gebeurtenissen binnen ADS en privé omstandigheden. Maar ik wil nog wel even met nadruk iets meegeven dat vaak wordt vergeten: ik ben ook een nabestaande (lotgenoot) net als u.

Martin Roos

LTG – TG.nl – ADS – LOvNG

Initiatieven en gesprekken tussen 14 mei 2000 en 2 januari 2003 met o.a. Wilco Eckhardt, Tjerk Bakker, Tineke Leeuwis, Marijke Schipper, Fred Teeven en in later stadium Marten Fortuyn, Mieke van Dorst, Marcel en Anneke Ruitenbach, Joost Eerdmans, Bert Herfkens en ervaringen opgedaan tijdens lotgenotenbijeenkomsten bij de Vereniging Ouders van een Vermoord Kind (VOVK) hebben mij aangezet tot oprichting van een (nieuwe) lotgenoten contact groep.

Na eerst, in een periode van verdriet – verwarring – kwaadheid – onmacht, het voorop meegaan in Loosduinen Tegen Geweld die al snel overging tot initiatiefgroep Tegen Geweld.nl kwam er steeds meer steun en contacten met veel mensen die ik nooit zou hebben ontmoet als mijn oudste zoon Alan Dave Spencer niet was vermoord.

Walgelijke en leugenachtige berichten in de media, onverklaarbare uitspraken van rechters, advocaten met het meest onzinnige gelul ten gunste van de moordenaars van mijn zoon hebben mij veranderd. Een kennismaking met Tjerk Bakker, oprichter van de stichting Slachtoffers van Geweld, een toffe en warme vent met het hart op de goede plek.

Pim Fortuyn is mijn inspiratie geweest, zeker na de moord, de LPF, contacten en gesprekken met Joost Eerdmans en zijn beleidsmedewerker Bert Herfkens hebben mij overtuigd dat er meer moest gebeuren. Mijn zoon Alan Dave Spencer moet levend blijven, het is mijn taak en plicht om zijn karakter en goedheid voort te zetten.

A.D.S. Roos   ADS, zijn initialen, daar ben ik heel lang mee bezig geweest en uiteindelijk had ik een meest passende naam voor de stichting gevonden.

A – Aandacht (vragen en trachten te krijgen),
D – Doet (doen en blijven doorzetten),
S – Spreken (praten, schrijven, debatteren).

Dat is het: stichting Aandacht Doet Spreken,
een lotgenoten contact groep voor ALLE nabestaanden van slachtoffers geweldsmisdrijven.  Die hebben wij opgericht op de geboortedatum van Alan, 2 januari in het jaar 2003.

ADS-2003

ADS 2003

ADS-2013

ADS 2013

31-7-2008:  Vrij Nederland heeft een omslagverhaal over de teloorgang van de beweging tegen zinloos geweld.

De beweging bestond uit tal van stichtingen die rond de eeuwwisseling werden opgericht, meestal naar aanleiding van de dood van een burger die het had gewaagd andere burgers (meestal jongeren) die zich misdroegen, tot de orde te roepen. De namen van sommige slachtoffers staan inmiddels in het collectieve geheugen gegrift: Meindert Tjoelker, Joes Kloppenburg, Anja Joos.
De jaren rond de eeuwwisseling waren de jaren van stille tochten, waxinelichtjes, bloemenzeeën en pluchen teddyberen. Het aantal stichtingen tegen zinloos geweld oversteeg het aantal slachtoffers ervan.
Een bloemlezing: ’Dag Tegen Geweld’, ’Goes Tegen Geweld’, ’Nationale Campagne Tegen Zinloos Geweld’, ’Zinvol Gedrag’, ’Gorcum Tegen Geweld’, ’Vlaardingen Tegen Geweld’, ’Loosduinen Tegen Geweld’, ’Tsjin Sinleas Geweld’. En wellicht de bekendste, vanwege het logo, een lieveheersbeestje: de ’Landelijke Stichting Tegen Zinloos Geweld’ van reclameman Bart Wisbrun, door sommige andere stichtingen bekritiseerd vanwege zijn commerciële aanpak: „Het lieveheersbeestje is een sterk merk”, zegt Wisbrun trots in VN. „Je moet een onderwerp een beetje sexy maken. Dan willen de mensen wel meedoen.” Gevreesd moet worden, dat geweld, zelfs zónder logo, nog veel sexyer is. ’Zinloos geweld’ neemt niet af, integendeel, maar de tijd van stille tochten is voorbij.

Op 14 maart 2015 hebben wij als ADS getracht een 1e een stap te zetten om een fusie/samengaan van lotgenoten organisaties ADS, VOVK en VVRS te versnellen. Wij hebben toen als bestuur de stichting ADS al ondergebracht in de door ons gekozen en meest geschikt lijkende neutrale naam voor de samengaande lotgenotenorganisaties ADS, VOVK en VVRS:
Landelijke Organisatie voor Nabestaanden Geweldslachtoffers.

In alle enthousiasme vergeten wij deze stap te overleggen met VOVK en VVRS (FNG partners) en maken in maart 2015 ook de fout om zonder enig overleg met FNG partners de naam LOvNG al direct te gaan gebruiken. Niet alleen bij FNG partners, relaties en outsiders, ook bij de leden is toen de gedachte ontstaan dat Landelijke Organisatie voor Nabestaanden Geweldslachtoffers (LOvNG) een nieuwe naam voor ADS is geworden.

Wij kunnen niet ontkennen dat deze fout een onhandige zet is geweest. Deze actie en onduidelijkheid heeft er toe geleid dat de besturen van VOVK en VVRS de naam LOvNG na een stemming hebben weggestemd. Het FNG bestuur gekozen om voor een landelijke lotgenoten organisatie de naam: stichting Federatie Nabestaanden Geweldslachtoffers (FNG) te gebruiken.

Aanvankelijk zou oprichting van de landelijke organisatie “stichting Federatie Nabestaanden Geweldslachtoffers” (FNG) gaan gebeuren op 1 januari 2016. De twijfels en de blijk van wantrouwen (bij een aantal ADS bestuursleden) zijn oorzaken die de geplande oprichting van stichting FNG verhinderen. In oktober 2015 wordt door de besturen LOvNG, VOVK en VVRS besloten tot uitstel van oprichting stichting FNG.

Stichting ADS heeft na overleg met Fonds Slachtofferhulp en Slachtofferhulp Nederland besloten dat ADS in een andere vorm en met aangepaste doelstelling zal blijven bestaan. Door dit besluit is oprichting van (nieuwe)stichting LOvNG als landelijke lotgenotencontactgroep noodzakelijk. Stichting ADS, blijft voortbestaan als beheerder en toezichthouder van monumentjes die in de voorgaande jaren bij ADS zijn geregistreerd en ondergebracht.

Terugblik doen en laten, oprichting ADS, brieven en gesprekken,

(14 juli 2002)
Martin Roos, de vader van Alan wil met onderstaand schrijven de politiek duidelijk maken aan de behoeften van nabestaanden na het overlijden van een dierbare door een geweldsdelict. Onderstaand schrijven is 14 juli 2002 verzonden per e-mail aan alle 2e kamerleden van de vaste commissie voor justitie. Aansluitend plaatsen wij de reacties van de 2e kamerleden en/ of hun fracties.

Geachte dames en heren, leden van de 2e kamer vaste commissie voor justitie.

Met dit schrijven wil ik een, voor slachtoffers en/of nabestaanden, belangrijk en noodzakelijk voorstel indienen. Door eigen ervaring en ervaringen van lotgenoten wil ik een ernstige tekortkoming aankondigen in de periode voor, tijdens en na de procedure en rechtszittingen.

Één van de belangrijkste behoeften, van slachtoffers en/of nabestaanden, is een persoonlijke begeleiding en steun van een persoon met juridische kennis.

Direct nadat slachtoffer en/of nabestaanden met een ernstig geweldsdelict zijn geconfronteerd is er politie en slachtofferhulp met informatie en hulp/begeleiding van slachtofferhulp.

Daarna komt een moeilijke en zware periode van politie en justitie informatie, in sommige gevallen een uitnodiging van justitie voor een informatief gesprek en dan volgen rechtszittingen.

Wij zijn van mening dat vanaf het eerste moment , voor ons was dat 14 mei 2000 moederdag, dat politie en later justitie met informatie komt een persoon met juridische kennis aan slachtoffer en/of nabestaanden moet worden toegevoegd.

Het toevoegen of toewijzen van een persoon met juridische kennis aan slachtoffer en of nabestaande vanaf het moment na het geweldsdelict tot en met het laatste vonnis en een afsluitgesprek is niet alleen invulling van de behoefte van slachtoffer en/of nabestaande. Het toevoegen of toewijzen van een vakkundig persoon met juridische kennis, als contactpersoon tussen politie / justitie en betrokkenen, heeft ook grote voordelen voor politie en justitie. Er kan veel tijd worden bespaart en gewonnen door beide instanties.

Voor alle duidelijkheid, wij vragen niet om een dure advocaat, wij vragen om een persoon met juridische kennis. Bij gebrek aan personen met juridische kennis kan het ook een student rechten zijn die deze taak kan waarnemen in zijn/ haar stage periode.

Met dit voorstel bereiken we direct twee doelen, de slachtoffers en/of nabestaanden hebben iemand die hun kan bijstaan met de eerste en belangrijkste vragen over wetten en rechten.
En de toekomstige advocaten, medewerkers justitie en rechters leren ook de situatie van slachtoffers en/of nabestaanden beter te kunnen beoordelen in verdere loopbaan.

Met invoering van dit voorstel, een toegevoegd of toegewezen persoon met juridische kennis, kan misschien het in behandeling zijnde knelstuk “spreekrecht” ook worden ingepast. Het spreekrecht kan en mag geschieden door de (geregistreerde) persoon met juridische kennis namens slachtoffer en/of nabestaanden. De twijfels die er nu nog zijn over ‘heftige en emotionele reacties’ tijdens zo’n spreekrecht worden dan voorkomen.

Er zijn inmiddels al een aantal vorderingen in de opvang en begeleiding van slachtoffers en nabestaanden, maar u kunt niet ontkennen dat er nog veel verbeteringen nodig zijn voor slachtoffers en nabestaanden. Pijn, gemis en verdriet kunt u niet verzachten dat weten wij heus wel, maar u kunt ons wel verlossen van de gevoelens van onmacht en onrechtvaardigheid.

Graag zou ik van u willen vernemen of dit, voor slachtoffers/ nabestaanden, voorstel bespreekbaar is en een kans maakt om te worden toegepast in de slachtofferzorg.

Met vriendelijke groet, Martin Roos.

Den Haag 14 oktober 2002.
Slachtofferhulp Nederland, geachte Sjoerd Breumer,

ik richt deze brief aan u omdat ik deze naam als eerste tegenkwam in mijn dossier Slachtofferhulp Nederland. Eind vorig en begin dit jaar hebben wij telefonisch contact gehad naar aanleiding van een schrijven van mij gericht aan Slachtofferhulp.

Na dit schrijven en ons telefonisch contact ben ik op uw uitnodiging aanwezig geweest in de Rode Hoed te Amsterdam, Rechtspositie van het Slachtoffer: zon of regen?

Tijdens deze bijeenkomst heb ik meegewerkt aan een interview met RTL over het onderwerp ‘gescheiden wachtruimten’ in de gerechtsgebouwen. Artikel 8 in het kaderbesluit van de raad van de Europese Unie. Tot op heden hebben wij, lotgenoten en inmiddels alweer een groot aantal nieuwe lotgenoten nog geen positieve verandering of aanpassing kunnen ervaren. Erger nog, wij hebben zelfs nog niets vernomen uit monde van O.M. en overheid over deze ernstige tekortkoming in het merendeel van de Nederlandse gerechtsgebouwen.

In mijn schrijven van toen (11 november 2001) heb ik nog een aantal niet onbelangrijke tekortkomingen genoemd. Om een paar belangrijke te noemen:

Kosteloze Juridische/ Rechtshulp voor slachtoffers en nabestaanden.
Kosteloze Medische/ Psychische hulp voor slachtoffers en nabestaanden.

Gesubsidieerde accommodaties voor revalidatie/ herstel/ hereniging en lotgenoten contacten. Ikzelf zou dit een lotgenoten contact centrum van Slachtofferhulp willen noemen. En wil dit idee best wel toelichten en uiteenzetten.

Een andere noodzaak, waar nog steeds geen voorzieningen voor zijn, is het genoemde (noodzakelijke) verhuizen. Ook ikzelf en mijn familie allen als nabestaanden zijn hier nogmaals slachtoffer van geworden. Met de wetenschap dat één der daders wel direct op verzoek (voor hem kosteloos) is overgeplaatst van het ene huis van bewaring (omdat hij zich daar niet veilig voelde) naar een ander huis van bewaring.

Alvorens u overgaat tot een oordeel wil ik hieraan toevoegen, met alle respect en goede bedoelingen, dat ik heel goed begrijp dat er voor slachtoffers en nabestaanden altijd wel iets zal ontbreken bij alle hulp, begeleiding, opvang en verzorging. Begrijpelijk, datgene wat wij voelen kan iemand die geen eigen ervaring heeft voelen. Misschien moeten slachtoffers/ nabestaanden wel meer ingezet kunnen worden, indien zij zover zijn, bij Slachtofferhulp. Ik ben van mening dat zij zeer zeker onmisbaar zullen zijn in een eerder genoemd lotgenoten contact centrum. Dit vanzelfsprekend onder toezicht en begeleiding van deskundige medewerkers van Slachtofferhulp.

Ik ben tot deze conclusie nadat ik een toespraak en nagespeelde samenkomst van slachtoffer en dader had bijgewoond tijdens de conferentie van Slachtofferhulp ‘slachtoffer en samenleving nader bekeken’ op 10 oktober j.l. te Amsterdam. Zelfs goede acteurs kunnen niet neerzetten wat slachtoffers werkelijk beleven. De echte emoties mis je, omdat jezelf de gevoelens kent. Daarom durf ik te zeggen, hier hadden (echte) slachtoffers/ nabestaanden (ervaring met dader contact) bij moeten zijn om na het nagespeelde deel, toelichting en over hun ervaring moeten vertellen. Een betere leerstof voor de aanwezigen is er niet. De ernst, de realiteit en de behoeften van de slachtoffers wordt op deze manier, zonder hen ervaringen te horen, niet werkelijk overgebracht. Het slachtoffer/ dader contact ligt niet zo eenvoudig als wordt voorgedragen. Slachtofferhulp had voor dit thema veel beter het zwaarste voorbeeld kunnen uitdragen met de hulp van bijvoorbeeld de Vereniging Ouders van een Vermoord Kind. Binnen deze vereniging zijn al een aantal nabestaanden die dader contact hebben ervaren. Het slachtoffer probleem en het dader contact moet niet als toneelstukje worden gezien of besproken. Eén van de belangrijkste doelstellingen van Slachtofferhulp, naast de hulp die zij nu bieden, zou moeten zijn: Zorg dat Slachtoffer geen Dader wordt!

Hier wil ik het bij laten en nogmaals toevoegen, dit is geen klacht of klagen van een verbitterd mens, dit is gewoon wat in mijn hart en gedachten zit laten horen.

Met vriendelijke groet;  Martin Roos
Duke Ellingtonstraat 161      2551 WG  Den Haag
email: roosenroos@wanadoo.nl     070.3231445

p.s. Bezoek de website: www.alanroos.tk

Slachtoffer / nabestaanden protocol

Een slachtoffer en/of directe nabestaanden hebben recht op een vaste contactpersoon van politie, slachtofferhulp en justitie.

Een slachtoffer en/of directe nabestaanden ontvangen direct van slachtofferhulp of politie een officiële Slachtoffer dossier bewaarmap.
Een slachtoffer en/of directe nabestaanden hebben recht op alle informatie en/of kopie van geschreven teksten die betrekking hebben op het misdrijf en alle gevolgen daarvan.
Een slachtoffer en/of directe nabestaanden hebben recht op alle informatie en/of kopie van geschreven teksten m.b.t. aankondigen rechtszittingen en ontwikkelingen gerechtelijk onderzoeken.
Een slachtoffer en/of directe nabestaanden hebben recht op alle informatie en/of kopie van geschreven teksten zoals kopie proces verbaal, rekwisitor, arrest (vonnis).
Een slachtoffer en/of directe nabestaanden hebben recht op alle informatie en/of kopie van geschreven teksten m.b.t. overplaatsingen, ontwikkelingen, proefverlofdata, vrijlatingdata van daders.

Dossier nr:
Naam slachtoffer: m/v:
Adres:
Postcode / woonplaats:
Telefoon nr:
Geboorteplaats en geboortedatum:
Datum en tijdstip misdrijf:
Locatie misdrijf:
Naam contactpersoon van het slachtoffer:
Adres:
Postcode en woonplaats;
Telefoon nr:
Naam contactpersoon politie;
Buro:
Telefoon nr:
Naam contactpersoon Slachtofferhulp:
Buro:
Telefoon nr:
Naam contactpersoon Justitie:
Buro:
Telefoon nr;
Naam officier van Justitie;
Buro:
Telefoon nr:
Naam Advocaat Generaal:
Buro:
Telefoon nr:
Naam justitie contactpersoon ontwikkelingen:
Buro;
Telefoon nr:
Adres dossier beheer justitie:

Een dergelijke slachtoffer/nabestaanden dossier bewaarmap, met kopie van de hierbij behorende documenten, dient direct door politie en/of slachtofferhulp ‘voor zover op dat moment mogelijk’ te worden ingevuld en aan slachtoffer/nabestaande of contactpersoon van het slachtoffer/nabestaande afgegeven.
In deze map dient alle ontvangen correspondentie van politie, slachtofferhulp en justitie te worden bewaard.
Zodra naam van off. van justitie bekent is zal politie of slachtofferhulp de gegevens komen invullen bij slachtoffer/nabestaande of contactpersoon van het slachtoffer/nabestaande op het daarvoor bestemde document.
Het origineel blijft in bezit politie en/of slachtofferhulp en wordt later doorgegeven aan justitie voor verdere invulling van gegevens. Kopie correspondente die slachtofferzorg en justitie dient hierbij te worden gevoegd.
Wanneer hoger beroep van toepassing is zal een justitie medewerker de verdere benodigde gegevens m.b.t. advocaat generaal invullen op het document van slachtoffer/nabestaande of contactpersoon van het slachtoffer/nabestaande.
Na afsluiting van rechtszitting ontvangt slachtoffer/nabestaande of contactpersoon van het slachtoffer/nabestaande een kopie requisitoir en arrest. Welk men dient te bewaren in de dossier bewaarmap. Justitie medewerker vult tevens de nodige gegevens in op het document van slachtoffer/nabestaande of contactpersoon van het slachtoffer/nabestaande.
Na afsluiting hoger beroep ontvangt slachtoffer/nabestaande of contactpersoon van het slachtoffer/nabestaande een kopie requisitoir en arrest. Welk men dient te bewaren in de dossier bewaarmap. Justitie medewerker vult tevens de nodige gegevens in op het document van slachtoffer/nabestaande of contactpersoon van het slachtoffer/nabestaande.
Indien cassatie hierop volgt, geldt een zelfde procedure.
Indien namen en/of adresgegevens van slachtoffer, nabestaanden, contactpersonen, betrokken justitie medewerkers wijzigen dan dient dat direct te worden doorgegeven aan het op het dossier aangegeven adres.

Een landelijke uniform brochure samenstellen waarin in duidelijk en voor ieder te verstaan Nederlands wordt beschreven wat er allemaal gebeurd of kan gebeuren na een geweldsmisdrijf.

Politie contacten, onderzoek, lastige vragen,
Media contacten, media verhalen, tv beelden, lastige momenten,
Slachtofferhulp, hoeveel uren recht op SH en wat kan SH betekenen,
Schadefonds geweldsmisdrijven.
Overige schadeclaims voegen in proces.
Justitie, 1e contacten, gesprekken met off. van justitie, hoger beroep, cassatie,
Hoe het gaat in de rechtszalen, wat je kan verwachten, de daders zien, gedragscode,
De strafmaten, info over vervroegde invrijheidstelling, proefverlof na overplaatsing van streng regime naar open gevangenis, verblijf locatie dader na vrijkomen.
Buro herstelbemiddeling.
Eventueel adressen toevoegen van erkende lotgenoten verenigingen.

Eigenlijk een map met heel belangrijk en goede, eerlijke informatie. En natuurlijk de rechten van het slachtoffer die wij willen verkrijgen d.m.v. dit voorstel.

Met meer en duidelijke informatie in een map kunnen een heleboel misverstanden en ongemakken worden voorkomen voor zowel slachtoffers als de instanties.

Zoekraken van belangrijke documenten zal niet meer gebeuren wanneer het slachtoffer zelf kopie bezit. Van het kastje naar de muur gestuurd worden is niet meer mogelijk. Alles is opgeborgen in 2 mappen 1 bij het slachtoffer en 1 bij justitie.

Nooit meer nietes / wellus!!  Wie wil en gaat ons hiermee helpen?      M.J. Roos

balkenende

2003 – Goedemiddag, allemaal hartelijk welkom

Als eerste wil ik even iets kwijt over de opzet en doelstelling van de stichting Aandacht Doet Spreken.
Wij hebben namelijk de indruk gekregen dat de invulling van onze doelstelling niet altijd goed wordt begrepen.
Dat blijkt uit de vele vragen over de betekenis van deelname en de doelstelling, en ook uit het geringe aantal aanmeldingen van overige familieleden en vrienden van slachtoffers.
Na publicatie in de media, over het bestaan van de stichting, zijn er ook veel slachtoffers van ernstige geweldsmisdrijven die bij ons informatie vragen en of zij ook als deelnemer kunnen deelnemen in de stichting. Ook deze mensen lopen tegen dezelfde hindernissen aan als wij.
Moeten en willen wij in de belangen organisatie voor nabestaanden van slachtoffers ernstige geweldsdelicten ook slachtoffers van ernstige geweldsdelicten toelaten? In januari hebben Marten Fortuyn, Susan van de Berg en ik daar al een gesprek over gehad, als ik mij goed herinner. Na een lang gesprek met Astrid van Wijk, slachtoffer van een wurgpoging die door hulp van haar collega’s is voorkomen, hebben wij haar en haar man vandaag uitgenodigd.
Zo blijkt dat er toch een paar belangrijke onderwerpen zijn om daar vandaag ook eens over te spreken.
De doelstelling van ADS:
Om de doelstelling te kunnen bereiken moeten we eerst trachten een ruim aantal Slachtoffer / nabestaanden dossiers samen te stellen.
Dit soort Dossiermappen met als inhoud, de inschrijfformulieren van alle nabestaanden van slachtoffer, volledig ingevulde rapportage misdrijf / slachtoffer / directe nabestaanden, en alle overig gevraagde gegevens en artikelen.
In veel gevallen zijn ook overige familieleden en vrienden gedupeerde geworden door het geweldsmisdrijf en de dood van het slachtoffer. Ook die gegevens zien wij graag in de dossiers.
Op dit moment hebben wij 16 dossiers waar de stichting deels mee kan werken.
Want we hebben veel meer nabestaanden gegevens en deelnemers nodig om te kunnen aantonen dat alle punten waar wij Aandacht voor vragen geen zinloze vragen en argumenten zijn.
Als initiatiefnemer moest ik natuurlijk een voorbeeld geven en heb dan ook een aantal nauw betrokken familieleden en vrienden van Alan en ons gezin weten te overtuigen om ook als gedupeerd nabestaande, deelnemer te worden in de stichting Aandacht Doet Spreken. Met dit voorbeeld en ook hun aanwezigheid vandaag, hopen wij ook anderen over de streep te trekken, zich aan te melden en te ontmoeten bij een volgende bijeenkomst.
Deze eerste bijeenkomst heeft iets langer op zich laten wachten dan wijzelf hadden voorgenomen.
Oorzaak hiervan, het vinden van geschikte en betaalbare locatie met meerdere mogelijkheden dan alleen maar zitten en praten.
Uiteindelijk heeft het Haags openbaar vervoerbedrijf HTM deze geschikte ruimte en het vervoer voor de rondrit beschikbaar gesteld voor de stichting Aandacht Doet Spreken.
Daarnaast heeft bedrijfsrestaurant Albron de lunch en consumpties betaalbaar gemaakt.
Tot slot wil ik u allen verzoeken de naamkaartjes vanmiddag zichtbaar te dragen. Een stukje veiligheid en herkenning.
Verder hebben wij vandaag ruim de tijd om kennis met elkaar maken en met elkaar te praten. Wij hebben ook een aantal 2e kamerleden en beleidsmedewerkers van de vaste commissie van justitie uitgenodigd, waarvan een groot aantal vandaag niet aanwezig kan zijn door….  Om ongeveer half twee verlaten wij deze ruimte en volgen wij die twee heren naar een tram waarmee wij een ongeveer drie uur durende rondrit gaan maken door de regio Den Haag.

Uitnodiging

Geachte deelnemers en vrijwilligers,

Gaarne willen wij u uitnodigen voor een 2e bijeenkomst van ADS op
zondag 14 september 2003 in Krimpen a/d IJssel van 12.00 tot 18.00 uur.

Ontvangst in zalencentrum Stormpolder, rondvaart met een voor ons gereserveerd Spido schip en een eenvoudig buffet na de rondvaart in zalencentrum Stormpolder te Krimpen a/d IJssel. Het geheel wordt ons aangeboden door de stichting “van Zinloos geweld naar Zinvol gedrag” uit Capelle a/d IJssel. Alleen de consumpties op het schip zijn voor eigen rekening.

Wij hopen u deze dag te mogen begroeten samen met direct betrokken familieleden en vrienden van de slachtoffers en / of nabestaanden. Het is voor de organisatie van deze bijeenkomst van belang dat wij z.s.m. van u vernemen of u en met hoeveel personen zal deelnemen op deze dag. U kunt ons bellen, mailen of schrijven.

Nieuwsbrief

Heden, een half jaar na oprichting van de belangen organisatie ADS hebben wij, na overleg met en op advies van deelnemers een aantal wijzigingen / aanpassingen in doelstelling en werkwijze aangebracht. De voorwaarden van inschrijving als deelnemer, actief deelnemer en uitleg werkwijze wordt toegelicht in de nieuwe bijgesloten “informatie brochure ADS”.

Tot op heden hebben nog niet alle ingeschreven deelnemers de gevraagde rapportage ingeleverd.
Met deze nieuwsbrief en de nieuwe informatie brochure hopen wij de deelnemers te overtuigen dat de rapportages van groot belang zijn om de doelstelling van ADS te kunnen bereiken.
Kopie van actiebrieven, reacties hierop en eventuele ontwikkelingen zijn te vinden op onze website
www.aandachtdoetspreken.nl en zullen ook steeds worden geplaatst in de ADS bundel.

Binnenkort ontvangt u de 2e ADS bundel, helaas hebben wij weinig kopij van onze deelnemers ontvangen voor deze 2e bundel. Wij hopen dat na het verschijnen en lezen van de 2e bundel meer deelnemers kopij gaan insturen voor zowel de website en een 3e ADS bundel.

ADS wil haar deelnemers verzoeken, na een aanbod en een gesprek met een sympathisant, om hun gedachten eens te laten gaan over het maken van video / DVD over ons, de slachtoffers en alles wat er met ons gebeurd. De veranderingen vertellen, ons denken uitleggen, door ons geschreven gedichten voordragen en dit alles op locatie die wijzelf het liefst willen. Nog niets aan de hand, maar gewoon iets om goed over te denken en overleggen. Graag horen wij uw mening.   

Beeldend kunstenares Loes de Haan heeft ons, ADS, een kunstwerk aangeboden (schilderij) van ruim 7 meter breed en 2.50 mtr. hoog. Dit mogen wij ter veiling brengen en de opbrengst is voor het goede doel de stichting Aandacht Doet Spreken. Wie heeft de juiste tip over hoe wij hierbij moeten handelen?

Met vriendelijke groet Martin Roos.

Den Haag, 20 april 2004   Aan de leden van de vaste Commissie voor Justitie.

Betreft:        Document 26.294 = TK wetsvoorstel 28.017.

Toezeggingen aan getuigen in strafzaken.

Geachte heer/mevrouw

Als nabestaanden verzoeken wij, deelnemers stichting Aandacht Doet Spreken, bij de verdere behandeling van dit wetsvoorstel in uw overwegingen,

NAAST DE SCHRIFTELIJKE VERKLARING, VEEL GEWICHT TE GEVEN AAN SPREEKRECHT, OMDAT

  • HET EEN FEIT IS DAT HET VOOR EEN SLACHTOFFER/NABESTAANDE VOOR DE VERWERKING VAN GROOT BELANG IS DAT HIJ OF ZIJ ZICH SERIEUS GENOMEN, EN DUS ALS ZODANIG ERKEND, VOELT.
  • HET TE VERWACHTEN IS DAT, ALS TIJDIG AAN BEPAALDE VOORWAARDEN WORDT VOLDAAN, ER GÉÉN REDEN IS TE VREZEN VOOR “AMERIKAANSE TOESTANDEN” IN EEN RECHTSZAAL.

Ter ondersteuning aan dit wetsvoorstel kan de kamer ons eerdere voorstel: juridische bijstand / begeleiding slachtoffers / nabestaanden ter sprake brengen. Niet als zijnde een advocaat die zich tijdens het proces kan laten horen, maar wel kan optreden als begeleider / adviseur van slachtoffers / nabestaanden rond en tijdens rechtszittingen. Dit kan voor wat ons betreft ook heel goed een laatstejaars student rechten zijn. 

Hoogachtend, M.J. Roos,
secretaris stichting Aandacht Doet Spreken.

Verslag Bijeenkomst Slachtofferzorg

Donderdag 3 februari 2005, Ministerie van Justitie

Aanwezig:

  • Dhr. J. Nooijens, Stichting Aandacht Doet Spreken
  • Dhr. M. Roos, Stichting Aandacht Doet Spreken
  • Dhr. P. Beekenkamp, Stichting Aandacht Doet Spreken
  • Dhr. A. Tournier, Stichting Aandacht Doet Spreken
  • Dhr. J. de Ruijter de Wildt, Vereniging voor Veiligheid, Respect en Solidariteit
  • Dhr. M. Kerstholt, Vereniging voor Veiligheid, Respect en Solidariteit
  • Mw. G. Smitz, Vereniging voor Veiligheid, Respect en Solidariteit
  • Dhr. J. Rijsbergen, Vereniging Ouders van een Vermoord Kind
  • Mw. S. Kammeijer, Vereniging Ouders van een Vermoord Kind
  • Dhr. P. Jenniskens, Vereniging Ouders van een Vermoord Kind
  • Dhr. A. Pemberton, Slachtofferhulp Nederland
  • Mw. E. de Regt, Slachtofferhulp Nederland
  • Mw. A. van Dijk, Schadefonds Geweldsmisdrijven
  • Dhr. M. Bosua, Openbaar Ministerie
  • Dhr. V. Jammers, Directie Sanctie- en Preventiebeleid
  • Dhr. R. de Smidt, Directie Sanctie- en Preventiebeleid
  • Dhr. A. Doeser, Directie Sanctie- en Preventiebeleid
  • Mw. A. Pleket, Directie Sanctie- en Preventiebeleid

  1. Welkomstwoord

Directeur van de directie Sanctie- en Preventiebeleid Michèle Blom heet alle aanwezigen welkom bij deze bijeenkomst Slachtofferzorg. In het kort vertelt zij iets over de directie. De directie heeft een rol in het vormgeven van beleid en in het ondersteunen en adviseren van de minister. De directie gaat over de terreinen reclassering, sanctiebeleid, criminaliteitspreventie en het slachtofferbeleid. Een belangrijke taak is het onderhouden van contacten met betrokken partijen, waaronder organisaties zoals deze vandaag bij elkaar zitten. Deze middag kunnen wensen en verwachtingen geuit worden. Haar voorstel is om deze bijeenkomst jaarlijks te organiseren. Uit de zaal komt de vraag waarom deze bijeenkomst niet eerder is gehouden, bijvoorbeeld voordat het spreekrecht in werking zou treden. Ook wordt aangegeven dat een jaarlijkse bijeenkomst wellicht wat te weinig zal zijn om echt goed mee te kunnen praten over belangrijke onderwerpen.

  1. Opening

Victor Jammers, hoofd van de afdeling Preventie- en Slachtofferbeleid, opent vervolgens de bijeenkomst met een kort introductierondje.

  1. Introductie belangengroeperingen

Stichting Aandacht Doet Spreken (Dhr. J. Nooijens)

De Stichting Aandacht Doet Spreken is een lotgenotencontactgroep, met als doel de positie van slachtoffers en nabestaanden te verbeteren en om contacten tussen lotgenoten mogelijk te maken. Voor de bijeenkomst heeft de Stichting een aantal aandachtspunten voor het slachtofferbeleid opgesteld, zoals wettelijk gefixeerde minimumstraffen voor zware delicten en hogere maximum straffen, het afschaffen van vervroegde invrijheidsstelling, meer juridische bijstand voor slachtoffers en nabestaanden en meer psychische hulpverlening. Deze punten worden kort toegelicht. Dhr. Nooijens geeft aan dat er inmiddels een positief gesprek is geweest tussen de Stichting en de directeur van Slachtofferhulp Nederland, Jaap Smit. Dit gesprek ging ook over de toekomst. De Stichting heeft op een papier een aantal verwachtingen en adviezen voor Slachtofferhulp opgesteld.

Vereniging voor Veiligheid, Respect en Solidariteit (Dhr. J. de Ruijter de Wildt)

De vereniging voor Veiligheid, Respect en Solidariteit geeft ook een aantal aandachtspunten voor Justitie aan. De volgende onderwerpen worden genoemd: de discrepantie tussen veiligheid en slachtofferzorg (financieel), er zou een duidelijk onderscheid moeten zijn tussen verschillende groepen slachtoffers, het solidariteitsfonds wordt genoemd, wat door de Vereniging liever het noodfonds wordt genoemd. Ook worden een aantal aandachtspunten voor Slachtofferhulp genoemd. Ook komt ter sprake dat er in Nederland geen goede trauma en verlieshulp is. Wel voor bepaalde beroepsgroepen (zoals politie) maar verder is er weinig.

Vereniging Ouders van een Vermoord Kind (Mw. S. Kammeijer)

De Vereniging sluit zich bij de punten die door de vorige twee sprekers zijn aangegeven aan. De vereniging vult dit verder nog aan met een aantal aanbevelingen op het terrein van moord in het buitenland, zoals het recht op vertaling van stukken, recht op identificatie in Nederland. Ook wordt aangegeven dat nabestaanden meer financiële rechten zouden moeten hebben, voor daders wordt vaak alles vergoed. Ook komt het tekort aan financiële middelen voor dit soort organisaties aan de orde.

Discussie
Na de introducties van de belangenorganisaties volgt een discussie over de verschillende punten die zijn ingebracht.
Slachtofferhulp Nederland
Slachtofferhulp geeft aan dat sinds dit jaar de 24 uurs bereikbaarheid is gerealiseerd. De eerste opvang wordt nog steeds door vrijwilligers verzorgd. Slachtofferhulp verwijst slachtoffers zonodig door voor professionele hulp. Door de beperkte capaciteit bij hulpverleningsorganisaties verloopt dit regelmatig moeizaam.
Een aparte gespecialiseerde tak binnen Slachtofferhulp voor zware zeden- en geweldsmisdrijven opzetten, vergt nadere discussie, aangezien Slachtofferhulp een vrijwilligersorganisatie is. Voor een dergelijke aparte tak zouden beroepskrachten beter geschikt zijn, maar daarbij wordt wel de aantekening gemaakt dat juist de vrijwilligers vaak extra gedreven zijn en net dat beetje extra doen waar een slachtoffer of nabestaande veel aan kan hebben. De taakverdeling tussen vrijwilligers en beroepskrachten is een punt waar verder over door gepraat moet worden. Justitie zal dat gaan doen met Slachtofferhulp en Slachtofferhulp zal ook met de aanwezige organisaties daarover in gesprek gaan. Ook Slachtofferhulp loopt er tegenaan dat de capaciteit van traumahulp vaak niet voldoende is. Dit is een punt waar de afdeling Preventie- en Slachtofferbeleid nog naar gaat kijken.

Buitenland

De Vereniging Ouders van een Vermoord Kind geeft aan dat wanneer een kind in het buitenland vermoord wordt, dit vaak problemen oplevert. Zij hebben hierover contact met het ministerie van Buitenlandse Zaken. Vanuit Justitie kan ook gekeken worden wat op dit punt knelpunten zijn en mogelijke oplossingen.

Lotgenotengroepen

Er is behoefte aan lotgenotengroepen. Slachtofferhulp Nederland zou hier in samenwerking met bijvoorbeeld Vereniging Ouders van een Vermoord Kind een rol in kunnen spelen. Vanuit Justitie zal gekeken worden in hoeverre hier iets mee gedaan zou kunnen worden.

Noodfonds

Ook wordt gesproken over het zogenaamde noodfonds. Het Schadefonds Geweldsmisdrijven biedt niet altijd soelaas. Een noodfonds zou volgens de belangenorganisaties financiële hulp moeten bieden op de volgende punten: kosten die voortkomen uit de rechtszaak (kosten voor tolk, advocaat), kosten die voortvloeien uit medische en psychische hulp (medicijnen, behandeling), vervolgkosten (aanvulling op WAO, financiering bij bijvoorbeeld studieonderbreking, verhuiskosten). Verder wordt opgemerkt dat de kring van gerechtigden uitgebreid zou moeten worden. Ook wordt gezegd dat de rechten van het slachtoffer en de dader gelijk zouden moeten zijn op dit gebied. Voor de dader wordt alles vergoed, voor het slachtoffer niet.

Een aantal punten die zijn ingebracht door de belangenorganisaties hebben te maken met politieke keuzes. De afdeling preventie- en slachtofferbeleid kan daar zelf weinig mee. Wel kan een signaal doorgegeven worden over de mening van de organisaties over dit soort politieke keuzes.

  1. Spreekrecht en schriftelijke slachtofferverklaring (M. Bosua, OM)

Eerst wordt een korte uitleg gegeven over de organisatie van het Openbaar Ministerie. Het Openbaar Ministerie heeft als taak het recht te handhaven. De laatste decennia is er meer aandacht voor het slachtoffer gekomen, van oudsher was er vooral aandacht voor de dader. In 2001 is een volgende stap gezet om de positie van het slachtoffer in het strafproces te versterken. Er zijn toen pilots met de schriftelijke slachtofferverklaring opgestart. Na een evaluatie van deze pilots is besloten om de schriftelijke slachtofferverklaring landelijk in te voeren, met ingang van 1 mei 2004. Het spreekrecht is kort daarop door de Eerste Kamer aangenomen en de wet is in werking getreden op 1 januari 2005. Spreekrecht kan worden beschouwd als een mondelinge toelichting op de schriftelijke slachtofferverklaring, maar kan tevens worden uitgeoefend als zelfstandig recht. Voor 1 januari werd door rechters soms slachtoffers de mogelijkheid geboden een korte verklaring af te leggen, maar dit was geen recht. Er is nog maar weinig ervaring met het spreekrecht, het is ook nog maar een maand in werking. Er is wel een stijgende lijn te bespeuren bij het gebruik van de schriftelijke slachtofferverklaring, het is te verwachten dat dit ook zal gebeuren bij het spreekrecht. De schriftelijke slachtofferverklaring wordt nu als voorbereiding voor het spreekrecht gebruikt, of als volwaardig alternatief. Over drie jaar wordt een uitgebreide evaluatie van het spreekrecht uitgevoerd. Slachtofferhulp Nederland begeleidt mensen die spreekrecht willen uitoefenen. Er wordt binnenkort een tevredenheidsenquête onder slachtoffers uitgevoerd, we houden dus in de gaten of de dingen goed gaan. Er is vanuit het OM een aanwijzing opgesteld die de parketten een kader biedt. Parketten zijn door lokale omstandigheden en grootte verschillend voor wat betreft de interne organisatie en dit leidt ertoe dat lokaal activiteiten organisatorisch verschillend worden uitgevoerd. Het is de bedoeling dat op termijn parketten meer gelijkvormig zullen worden.

  1. Informatieverstrekking aan slachtoffer (A. Doeser, DSP)

Het verstrekken van informatie begint al bij de politie. Dit gaat niet altijd goed. De tevredenheidsenquête die al eerder is genoemd is hiervoor een goede graadmeter om te bezien hoe het loopt. Er wordt verder alleen gesproken over het informeren van nabestaanden en slachtoffers over het strafverloop. Er is een pilot informatieverstrekking slachtoffers van zedendelichten geweest. Dit verliep erg moeizaam. Het proces is wel verbeterd maar nog niet optimaal. Er komt nu een uitbreiding naar de TBS sector. Dit werkt via een centraal loket bij het OM. De informatie over verloven wordt door DJI (Dienst Justitiële Inrichtingen) aan het centraal loket verstrekt, dat vervolgens rechtstreeks het slachtoffer informeert. Het slachtoffer wordt, nadat de rechter een onherroepelijke uitspraak heeft gedaan, gevraagd of hij/zij de informatie wil ontvangen. Er zijn altijd mensen die geen prijs stellen op informatie. Daar wordt rekening mee gehouden. In de toekomst zou Slachtofferhulp Nederland nauwer betrokken kunnen worden bij de informatieverstrekking. Inmiddels is ook begonnen met de jeugdsector, aansluitend zal gekeken worden naar geweldsmisdrijven. Zolang iemand nog tbs gesteld is, dan kunnen er eisen of voorwaarden  gesteld worden bij verlof, zoals een straatverbod en/of een contactverbod.

Vanuit de belangenorganisaties wordt aangegeven dat het eigenlijk mogelijk zou moeten zijn dat dader niet meer mag terugkeren naar de directe omgeving van het slachtoffer.

  1. Vervroegde invrijheidsstelling (R. de Smidt, DSP)

Ondanks dat er veel geld gaat naar het gevangeniswezen, is er sprake van een plaatstekort. De criminaliteit groeit sneller dan we gevangenissen kunnen bijbouwen. Dit geeft ook het dilemma aan: geven we nog meer geld uit aan gevangeniswezen of bijvoorbeeld aan slachtofferhulp? We kennen nu de regeling van vervroegde invrijheidstelling. Dit was vroeger voorwaardelijk. Dat systeem werd in de praktijk steeds meer een automatisme. Vervolgens werd die praktijk geformaliseerd. De rechter houdt er bij de strafbepaling rekening mee dat de dader vervroegde invrijheidstelling krijgt. Het beeld dat Nederland soft is in het straffen klopt niet meer. De meeste andere landen kennen eerdere invrijheidstelling dan wij. Qua gevangenisplaatsen liggen we inmiddels boven het Europees gemiddelde. Gevangenissen zijn ook zeker geen luxe hotels. Inmiddels is het regime erg sober en verblijft men het grootste deel van de dag op de cel. Op dit moment wordt er gewerkt aan een wetsvoorstel voorwaardelijke invrijheidstelling, waarbij terug wordt gegaan naar het oude systeem. Iedereen krijgt hierbij een proeftijd, hier kunnen vervolgens voorwaarden aan worden gesteld. Altijd geldt de voorwaarde dat er in de proeftijd geen strafbaar feit gepleegd mag worden. Daarnaast zijn voorwaarden mogelijk als straatverbod, meldingsplicht en verplichte reclasseringsbegeleiding. Op dit moment ligt het wetsvoorstel bij de Raad van State en is het daarom geheim. Na advies van de Raad van State is het wetsvoorstel weer beschikbaar via de website van Justitie. Bedoeling is om het wetsvoorstel dit voorjaar aan de Tweede Kamer aan te bieden. De discussie daar zal waarschijnlijk zwaar zijn. Een consequentie van het wetsvoorstel is namelijk dat het hele traject flink duurder zal worden en dat leidt weer tot de vraag: wie betaalt dat en ten koste waarvan?

De wet zal waarschijnlijk over 1 jaar in werking treden. Van belang is dat iedereen weet wat ze moeten doen en daar ook de verantwoordelijkheid voor neemt.

Om de voorwaardelijke invrijheidstelling af te laten hangen van goed gedrag tijdens detentie werkt niet. Dit is in veel landen gebleken; het leidt slechts tot aanpassingen in het gedrag tijdens detentie, maar zegt niets over het gedrag na invrijheidstelling. Daarom is resocialisatie een belangrijk onderdeel, ook voor het moment van verlof en dergelijke, zodat de dader weer kan wennen en het risico voor de samenleving beperkt blijft. Uiteindelijk staat de veiligheid van de samenleving centraal.

  1. Vervolgafspraken en afsluiting

Een korte samenvatting van de onderwerpen waar de afdeling preventie- en slachtofferbeleid mee aan de slag zal gaan:

  • Speciale tak binnen Slachtofferhulp Nederland voor zware geweldsmisdrijven
  • Schaarse deskundigheid op het punt van traumahulp
  • Onderscheid taken van vrijwilligers en beroepskrachten Slachtofferhulp Nederland
  • Knelpunten bij moord in het buitenland
  • Lotgenotengroepen
  • Noodfonds/solidariteitsfonds
  • Recht op inzage dossier bij tbs

Er wordt verder afgesproken dat de belangenorganisaties en Slachtofferhulp Nederland nog gaan napraten over verschillende onderwerpen.

Na de zomer van dit jaar zal een volgende bijeenkomst plaats vinden.

Victor Jammers bedankt iedereen voor zijn of haar aanwezigheid en sluit vervolgens de bijeenkomst.

2006 – Een gesprek met de vaste kamer commissie van Justitie van de 2e kamer.

Om ongeveer 13.00 uur stonden we al voor het binnenhof.  Meriam de Groot, Piet Beekenkamp, Martin Roos en ikzelf. We voelden de spanning met de minuut toenemen, want dit was voor geen van ons een dagelijks gebeuren. Je moest immers enerzijds een aantal tekortkomingen in onze rechtspraak zo helder mogelijk naar voren proberen te brengen aan een “commissie” van door de wol geverfde politici. Anderzijds zou je daarbij moeten putten uit je eigen ervaringen en dat is weer een confrontatie met je eigen verschrikkelijke ervaringen.

Gelukkig had Martin goede contacten bij de LPF en werden we door Bert, de persoonlijk medewerker van Joost Eerdmans, rondgeleid in het gebouw waar de LPF zetelt en kregen we een kop koffie en werden we door Bert een beetje op ons gemak gesteld.

De commissie zou bestaan uit ongeveer een 25-tal personen. Helaas hadden slechts 5 politici de moeite genomen om onze argumenten en de hieraan ten grondslag liggende problemen te aanhoren. Dit waren de voorzitster mevrouw Pater v.d.Meer en mevrouw Joldersma van het CDA, de heer Straub en de heer Wolfsen van de PVDA en de heer Eerdmans van de LPF.

Meriam beet het spits af, introduceerde ons en gaf Martin als eerste het woord.

Martin had op zich genomen om aandachtspunt 1 toe te lichten. Hierbij maakte hij aan de commissieleden duidelijk dat wij ons, als nabestaanden, in het hele rechtspraakcircus bijzonder onmachtig en in de steek gelaten voelen. De verdachten c.q. daders krijgen een advocaat die hen op de hoogte stelt van alles wat er tijdens de volledige procesgang staat te gebeuren. Slachtoffers en nabestaanden zijn aangewezen op politie, justitie, slachtofferhulp en/of slachtofferzorg. Hierbij zijn de ervaringen met de politie van lovend tot ronduit schandalig. Justitie, in de persoon van de Officier van Justitie of Advocaat Generaal, blijkt over het algemeen weinig tijd voor ons te hebben.

En de instantie die er met name voor ons zou moeten zijn, laat de initiatieven vaak bij de nabestaanden zelf liggen of komt zelfs niet eens in beeld.

Meriam, Piet en ik vielen om beurten Martin bij met onze eigen ervaringen met politie, justitie en slachtofferhulp en –zorg.

De commissieleden bleken met name over het laatste bijzonder verbaasd. Ik had de indruk dat zij dachten dat met name slachtofferhulp als instantie voor nabestaanden een bijzonder actieve rol vervulde.

Na Martin kreeg Piet het woord om aandachtspunt 2 toe te lichten. De vervroegde invrijheidstelling. Piet wist hierbij met name rondom het TBS-aspect enkele zeer kwalijke fouten toe te lichten. Hoe kan het namelijk zijn, dat iemand op basis van een rapport van het Pieter Baan centrum wordt veroordeeld tot een straf van 6 jaar hechtenis + TBS, waarbij de TBS al ingaat na 2 jaar hechtenis en vervolgens door de behandelaar wordt geconstateerd dat het PBC een fout in de diagnose heeft gemaakt, de dader voor vrijspraak mag gaan? En dat terwijl deze persoon indien het PBC zijn werk goed had gedaan een straf van minimaal 10 jaar zou hebben gekregen?

Vervolgens deed ook Meriam haar negatieve ervaringen met PBC en TBS uit de doeken.

Bij sommige commissieleden viel de mond van verbazing soms even open.

Zelf heb ik daarna mijn mening over vervroegde invrijheidsstelling gegeven.

Ik vind namelijk dat het pure volksmisleiding is.

“Een straf van 18 jaar is feitelijk slechts een straf van 12 jaar.”

Mevrouw Joldersma deelde op deze uitspraak van mij triomfantelijk mede dat dit in een nieuw wetsvoorstel gewijzigd zou worden. Helaas voor haar had ik een conceptversie van dit wetsvoorstel van Martin ontvangen. Ik zei vervolgens: “Dit wetsvoorstel is wel een verbetering, maar is nog steeds pure volksmisleiding. De vervroegde invrijheidsstelling is vervangen door voorwaardelijke invrijheidsstelling.

De dader komt echter bij een straf van 18 jaar nog steeds na 12 jaar vrij en wordt dan nog 6 jaar in de gaten gehouden. Indien hij gedurende die 6 jaar een delict pleegt, dan moet hij zijn resterende straf alsnog uitzitten. Waarom wordt er in het vonnis niet gewoon duidelijkheid geschapen. De dader krijgt 12 jaar gevangenisstraf, waarbij het dan een automatisme is dat de dader na zijn vrijlating nog de helft van zijn straf in jaren in de gaten wordt gehouden. Dus “12 jaar hechtenis + 6 jaar voorwaardelijk” als tekst in het vonnis. Dan is het voor heel Nederland duidelijk dat deze persoon voor 12 jaar en niet voor 18 jaar uit de maatschappij verdwijnt.”.

Tevens staat er in het concept wetsvoorstel dat het voorwaardelijke gedeelte van de straf een instrument is om recidive (herhaling) te voorkomen. Hierover zei ik: “Als er slechts een geringe kans op recidive aanwezig is dat een moordenaar of zware zedendelinquent na zijn vrijlating wederom een soortgelijk delict zal plegen, moeten we deze persoon dan vrijlaten? Neen, in die gevallen is voorwaardelijke invrijheidstelling een nutteloos en overbodig instrument!”

Met name Joost Eerdmans knikte hierbij instemmend!

Helaas was er geen tijd meer om ons derde aandachtspunt, wettelijk gefixeerde minimum straffen, te bespreken. De voorzitster bedankte ons als eerste, daarna volgden de andere commissieleden. En Joost Eerdmans sprak nog even met ons.

Vervolgens werden we netjes uitgeleide gedaan en hebben we nog even in een cafeetje wat gedronken. Terwijl we daar zaten liep Frits Wester, vermoedelijk met de uitgelekte miljoenennota in zijn tas, een café naast dat van ons naar binnen.

Tot slot van deze middag kregen we nog een rondleiding van de zoon van Piet in de Haagse tramtunnel die onder water heeft gestaan. We waren hierbij getuige van een technisch hoogstandje en Den Haag kan straks weer trots zijn op deze tramroute.

Met een goed gevoel over onze politieke inspanningen nam ik op het station snel afscheid van Martin, want mijn trein stond op het punt van vertrekken. Ik kon helaas Meriam en Piet geen gedag meer zeggen, maar ik doe dat bij deze.

Ik hoop dat we met onze inspanningen iets in de rechtspraak kunnen bereiken.

Het geeft mij in elk geval wel de voldoening dat ik misschien iets kan betekenen voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit als wij.

Ik wens een ieder veel sterkte en hopelijk zien we elkaar op een van de ADS-dagen,

Jac Nooijens

Rechtsongelijkheid

Tevens is er in onze rechtspraak een grote rechtsongelijkheid geslopen in rechtszaken waar sprake is van slachtoffers en nabestaanden.

In een rechtszaak zal de officier van justitie/advocaat generaal proberen de waarheid boven te krijgen en een daarbij passende straf te eisen. Zijn tegenhanger, de advocaat van de verdachte, zal altijd proberen vrijspraak te verkrijgen voor zijn cliënt. Zelfs al moet hij de waarheid hiervoor geweld aan doen.

Alternatieven:

1)     Een advocaat voor het slachtoffer/nabestaande die mag proberen om een zo hoog mogelijke straf voor de verdachte te bewerkstelligen. Zelfs al moet hij de waarheid hiervoor geweld aan doen.

2)     Een multidisciplinair team van deskundigen die een advies uitbrengen aan de meervoudige kamer.

  1. a) Een vertegenwoordiger van de advocatuur die de belangen van de verdachte zo goed en eerlijk als mogelijk zal behartigen;
  2. b) Een vertegenwoordiger van justitie die de belangen van de maatschappij in het algemeen en slachtoffers en nabestaanden in het bijzonder zo goed en eerlijk als mogelijk zal behartigen;
  3. c) Een vertegenwoordiger van het politieapparaat die de onderzoeksresultaten van het rechercheteam kan toelichten en andere onderzoeken kan adviseren;
  4. d) Een gedragsdeskundige die mogelijke psychologische en psychiatrische rapportages kan toelichten of onderzoeken hiertoe kan adviseren.

Vanzelfsprekend zijn bovenstaande alternatieven alleen bedoeld voor zaken aangaande zware delicten.

Voordelen:

  • Slachtoffers en nabestaanden worden eerlijker vertegenwoordigd in de rechtspraak.
  • Er zullen per delict minder rechtszittingen nodig zijn;
  • De individuele rechtszaken zullen gemiddeld korter van duur worden;
  • De doorlooptijd van rechtszaken zal veel minder lang zijn;

Nadelen:

  • Het zal een grote, maar zeker niet onmogelijke, reorganisatie vergen van de huidige rechtspraak;
  • Aanpassing administratieve organisatie van de gerechten;
  • De diverse disciplines zullen moeten gaan samenwerken in teamverband. Dit zal enige tijd in beslag kunnen nemen.

De rechtspraak kan m.b.t. de werking van multidisciplinaire teams te rade gaan bij de gezondheidszorg en de automatisering.

Drs. J.G.A. Nooijens

Verzoek voor aandacht en verbetering positie slachtoffers / nabestaanden slachtoffers:

Na een ernstig geweldsmisdrijf waarbij ernstig gewonden of doden zijn gevallen,
verplichte aanwezigheid van (ervaren en deskundig) medewerker Slachtofferhulp Nederland, bij melding van het misdrijf door politie aan familieleden slachtoffer.

Uitbreiding en verlenging van ( ervaren en deskundig) Slachtofferhulp bij ernstige geweldsmisdrijven waarbij ernstig gewonden of doden zijn gevallen.

Vakbekwame slachtofferhulp is onmisbaar in de eerste dagen na het geweldsmisdrijf en zeer zeker in de periode van aanhouding verdachten, getuigenverhoor, voor / tijdens en na rechtszittingen. Slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers staan veel te vaak in hun hemd, zonder enige wetenschap in gerechtsgebouwen.

Hulp voor onbepaalde tijd van ( ervaren en deskundig) medewerker Slachtofferhulp aan slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers. Hiermee bedoelen wij dat slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers, ook na langere periode van geen behoefte aan hulp, de hulp van Slachtofferhulp weer kunnen inroepen. De praktijk heeft bewezen dat heel veel slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers de hulp en bijstand van eerste periode in een later stadium weer heel hard kunnen gebruiken.

Slachtofferhulp Nederland zou moeten beschikken over een goede databank met  / registratie slachtoffers – nabestaanden / uitspraak vonnis dader(s) / voortgang dader(s) / verlof en vrijlating dader(s).

Indien of wanneer slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers op bepaald moment geen beroep op hulp doen of hulp genieten, zal het een taak voor Slachtofferhulp moeten zijn om automatisch slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers te informeren over voortgang / verlof / vrijlating dader(s) mits zij hebben aangegeven dit niet te wensen. De taak voor Justitie is hierbij te zorgen dat alle informatie bij Slachtofferhulp komt zodat Slachtofferhulp de slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers kan informeren.

Naast de koppeling van een ( ervaren en deskundig) medewerker Slachtofferhulp, vanaf het moment van melding geweldsmisdrijf,  aan slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers dient naar gelang behoefte van slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers een jurist / advocaat kosteloos te worden toegewezen aan slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers.

Heel belangrijk is de regel: een slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers moeten altijd een beroep kunnen doe op Slachtofferhulp ook vele jaren na het geweldsmisdrijf. Uit onze gegevens blijkt dat heel veel slachtoffer(s) / nabestaanden van slachtoffers in een veel later stadium veel schade en hinder ervaren door het geweldsmisdrijf en zeer zeker het verlies van een dierbare die is omgekomen door een geweldsmisdrijf. Hierbij moet u denken aan trauma, ziektes, concentratieverlies, baanverlies, inkomstenverlies, financiele problemen door gedwongen verhuizing, angsten bij vrijlating dader(s) en nog veel meer andere voorkomende afwijkingen.

Wij hopen met deze voorstellen, uw hulp en medewerking, de rechten en de positie van het slachtoffer en de nabestaanden te kunnen verbeteren.        M.J. Roos.

Aan de aanwezige lotgenoten is gevraagd om een verslag/reactie te maken, wij hebben hen gevraagd: Hoe vond u de dag? de dagindeling? de onderwerpen? de rechters? nuttig of niet nuttig?

Verslag van Piet Beekenkamp,

Op 6 juli zijn wij met ongeveer 30 mensen op bezoek geweest bij een aantal rechters in Utrecht.
Aanwezig waren als rechter:
Mevrouw Mr.Vivienne van Amstel rechter in Utrecht
Mevrouw Mr. Rosa Jansen rechter en waarnemend president van de rechtbank in Utrecht.
Mevrouw Mr.Nicolien Verkley rechter in Den Haag.
De Heer Mr.Jeroen Klaasen rechter in Den Bosch.
De Heer Mr.Nico Schipper president van het gerechtshof in Amsterdam.
Als gespreksleider trad op De Heer Martijn Gerritsen.
Tevens waren de Heren Victor Jammers en Arjan Doeser van Justitie aanwezig.
Martijn Gerritsen opende de bijeenkomst en heette ons welkom. De rechters stelden zich voor en vertelden in het kort hun werkzaamheden. Hierna stelden de aanwezigen zich voor en vertelden ook in het kort hun belevenissen. Toen kwam de discussie. Er werden veel vragen gesteld zoals: waarom 1/3 straf vermindering, waarom krijgt een dader voordat hij 2/3 van zijn straf uitgezeten heeft al beperkte vrijheid en wie houd er toezicht op naleving van de opgelegde straf. Wie maakt uit wanneer een dader vrij komt? Waarom verschillende straffen bij gelijksoortige delicten? Is het geen tijd om minimum straffen mogelijk te maken. De rechters hadden overal wel een antwoord op alleen beviel dit sommige van de aanwezigen niet altijd. Een taak van de rechtbank is onafhankelijk te handelen volgens de wet en hier moet de persoonlijke emoties buiten spel blijven.(Zij zijn hierop getraind) De wet wordt door de volksvertegenwoordiging gemaakt en de rechtbank kan en mag daar niet van afwijken. Rechters spreken niet met advocaten en officieren van Justitie om onafhankelijk te blijven. Indien de rechtbank duidelijk partijdig is kan de verdediging en of het OM de rechtbank weg sturen. (wraak nemen) Een straf wordt door de officier van Justitie geëist en de rechtbank moet uitspraak doen. Het bepalen van de strafmaat is iets wat vooral in zware zaken moeilijk is. Zware zaken zoals moord, verkrachting e.d. worden altijd door de meervoudige rechtbank behandeld. Na de behandeling van de zaak trekken de rechters en de griffier zich terug en doen na 14 dagen uitspraak. Zowel de verdachte als de officier van Justitie kunnen in hoger beroep gaan bij het gerechtshof en zonodig door naar de Hoge Raad. Er werden ook vragen gesteld die niet bij de rechtbank thuis hoorden maar bij het OM of de volksvertegenwoordigers. Immers het OM eist de straf en de rechtbank doet uitspraak. De volksvertegenwoordiging 1e en 2e kamer maken de wetten.
Na de lunch werden er groepen gemaakt en bij iedere groep sloot een rechter aan.
Wij konden nu met een kleine groep ongestoord met een rechter praten en hem onze vragen voor leggen.
Er was een vraag waarom kan een rechter tijdens de verlengings zitting van een TBS’er tegen het advies van de kliniek een verdachte vrijspreken. Het antwoord daarop was, dat dit van veel factoren afhangt en dit wel overwogen wordt gedaan .Meestal gebeurt dit bij lichtere vergrijpen en na een lange TBS tijd.
Op de vraag: bestaat er een voorlopige TBS straf, kregen wij ja als antwoord.
Ook dit kan gebeuren bij lichtere vergrijpen en de mogelijkheid bestaat om voorlopige TBS te geven als de verdachte niet meewerkt aan het onderzoek.
We moeten toe geven dat er nog veel vragen overblijven. En de tijd veel te kort was.
Conclusie:
Rechters zijn ook mensen.
Zij doen hun best om alles zo goed mogelijk te laten verlopen.
Ik geloof dat er toch vooruitgang zit in het aanhoren en rekening houden met Slachtoffers en nabestaanden.
De rechters en wij, vinden dat we zeker nog een keer moeten samen komen.

Verslag van Cees van Rooij

Daar zaten ze dan met z’n vijven op een rijtje. De vijf rechters Jeroen Klaassen, Vivian van Amstel,Nicolien van Kley, Nico Schipper en Rosa Jansen. Deze keer niet met zo’n uitgestreken gezicht zoals wij ze normaliter in de rechtszaal tegen komen. Het bleken warempel toch gewone mensen te zijn met een gevoel en een inlevingsvermogen en de conclusie daarbij was dat hun betrokkenheid bij een geweldmisdrijf naar de nabestaanden toe toch dikwijls meer aanwezig is dan we vooraf wel hebben gedacht. Hun afstandelijkheid en waardigheid tijdens rechtszittingen werd tijdens de bijeenkomst met name verklaard als zijnde een houding om vooral hun algehele onpartijdigheid uit te stralen. Vooral geen emotie tonen naar welke partij in de rechtszaak dan ook, want anders hangt hen wraking boven het hoofd en dan kunnen ze gewoon vertrekken. Achter die pose blijken, volgens hun eigen woorden, wel degelijk gevoelsmensen te schuilen, die meer waarnemen dan wij aan de andere kant van de tafel denken. Emoties, opstandigheid en het streven naar genoegdoening van de nabestaanden worden wel degelijk waar- en opgenomen en worden ook, volgens de rechters zelf, in hun uiteindelijke vonnis, waar dat mogelijk is, verwerkt. Advies van de aanwezigen was in dit kader om op subtiele wijze dat gevoel in de rechtszaal eens te tonen. Een ander advies was om in het vonnis ook eens naar de daders toe te refereren aan teksten die in het spreekrecht naar voren zijn gebracht, dat geeft nabestaanden al meteen het gevoel dat hun emotionele boodschap is overgekomen. Het verdriet zit immers zo diep……
Waar dat mogelijk is geeft in principe meteen aan dat rechters nu eenmaal aan de wet gebonden zijn. Regels die we met z’n allen hebben afgesproken en die ook door de politiek worden bepaald. Onze invloed daarop is ons recht om op democratische wijze die politiek vorm te geven.
Gevoelig lag het onderwerp dat de daders in de rechtszaal alles mogen zeggen en dat wij als nabestaanden dan wel recht hebben op spreekrecht, maar dat daaraan ook maar weer te veel regels en beperkingen zijn gesteld. Zo liet Ria van Rooij duidelijk horen dat zij erg gefrustreerd raakte toen zij bij haar spreekrecht inzake de moord op haar dochter,Tinka, in hoger beroep bij het hof in den Bosch meerdere malen door de rechter werd onderbroken. Dat moet toch eigenlijk niet kunnen. Zeker niet als je vooraf de tekst van je spreekrecht aan de advocaat generaal hebt overhandigd met het verzoek die tekst vooraf ook ter goedkeuring aan de rechter voor te leggen.
Opvallend tijdens de bijeenkomst was wel dat veel vragen,irritaties en frustraties eigenlijk meer voor het openbaar ministerie dan voor de rechters van toepassing waren. Het galmde constant door de zaal daar in Utrecht……waarom geen rechtsbijstand voor de nabestaanden, waarom als benadeelde partij geen betere regeling voor de toegekende schadevergoeding, waarom geen betere begeleiding, waarom krijgt niet iedereen de beschikking over het dossier of inzage daarin, waarom zo’n verschil in de strafmaat, waarom geen betere regeling voor shockschade….?????
Vertegenwoordigers van het departement gaven in dit kader veelvuldig aan dat een aantal van de zaken die naar voren werden gebracht wel degelijk in het vizier van justitie zitten en dat er aan veel zaken ook wordt gewerkt. Ja , ja onze stem wordt wel eindelijk gehoord. Er werd gesproken over een case-manager. Dat kan inderdaad veel toekomstige problemen oplossen.
Uitgebreid werd er gesproken over TBS. Uiteengezet werden de diverse mogelijkheden en tijdens die emotionele discussie bleek eens te meer dat rechters dan wel in hun vonnis een strafmaat toewijzen, al dan niet met TBS, maar dat zij verder geen zicht meer hebben of dat vonnis ook daadwerkelijk zo wordt uitgevoerd….Commotie alom !!! In een apart groepje kwam ook nog het verschijnsel voorwaardelijke TBS aan bod. Dan moet de dader bv verplicht contact onderhouden met de reclassering, met een inrichting of met een psychiater of psycholoog, maar hij is dan wel gewoon vrij om te gaan en staan. Geen straf derhalve maar een maatregel…Kritische kanttekening daarbij was wel dat in het strafrecht alles is gericht op de dader en in mindere mate op de bescherming van de maatschappij c.q. nabestaanden. Daar zou verandering in moeten komen….Aan bod kwam ook nog dat bij een nadrukkelijke maatschappelijke verontwaardiging over een delict over het algemeen zwaarder wordt gestraft….Overigens zeiden de rechters ook nog dat ze wel TV keken en kranten lazen,maar zich niet lieten leiden door de inhoud ervan. Anderen vermeden juist weer die informatie van buitenaf.
Een nieuw facet, of zeg maar probleem, werd tijdens de discussie naar voren gebracht door Harrie van der Meyden. Zijn kleinkinderen zijn vermoord, maar omdat hij juridisch niet de “ echte” opa van de kinderen is hebben hij en zijn vrouw in de rechtspraak geen enkele positie. Dat heeft te maken met het feit dat de mensen tegenwoordig gemakkelijker scheiden en als dan 2 gezinnen met kinderen weer in een nieuwe verbintenis van de ouders worden verenigd he b je te maken met een vreemde situatie. Opa’s en oma’s worden dan ook de opa’s en oma’s van de kinderen van hun nieuwe schoondochter of schoonzoon. Er ontstaat dikwijls ook een emotionele band met die nieuwe kleinkinderen, maar als er iets gebeurd hebben ze vervolgens juridisch geen enkel recht.!!! Dat gegeven kan soms tot de meest verschrikkelijk taferelen leiden…
Al met al was de bijeenkomst in Utrecht zinvol te noemen en is zeker voor herhaling vatbaar. Wel werd tot slot aan de rechters door de nabestaanden nog gevraagd om hun ervaringen , boodschappen,vragen en opmerkingen die ze tijdens de confrontatie met de slachtoffers hebben gekregen vooral ook te gaan delen met hun collega’s en trachten daarbij vorm te geven dan wel positief te adviseren aan de meest rechtvaardige verlangens van nabestaanden van slachtoffers van een geweldsmisdrijf……
e-mail:  cees.en.ria@orange.nl

Verslag van Janny de Jongh

Een verslag zoals ik het ervaren hebt. Het gesprek met 5 rechters, die de moeite namen om met ons (nabestaanden van slachtoffers) in gesprek te gaan. 3 vrouwelijke en 2 mannelijke rechters uit de districten Den Bosch, Den Haag en Utrecht.
Martijn Gerritsen, communicatie adviseur van de rechtbank Utrecht leidde het gesprek en liet de rechters zich aan ons voorstellen. Daarna een kort rondje met het voorstellen van onze kant. Er werd uitgelegen hoe het programma zou verlopen, of een ieder zich daarin kon vinden.
Er stonden veel punten op de agenda, deze hebben we jammer genoeg niet allemaal kunnen bespreken. We waren met een 25 tal nabestaanden, ieder heeft vragen en met zoveel mensen lukt dat meestal niet. Zelf vond ik het een nuttige dag. We konden de rechters laten weten hoe het is als je kind, naaste vermoord wordt. Waar je, met je pijn, verdriet, woede en noem het maar op, doorheen moet. Het gevoel dat er rekening wordt gehouden met de dader(s), tijdens het proces en de tijd er na. De rechters hebben daar vaak geen weet van en zeiden dat ook. Ook zeiden zij dat de positie van slachtoffers, nabestaanden steeds meer in beeld komt. Maar de éne rechter is de andere niet. Zij gaan proberen (in elk geval bij hun eigen rechtbank) hun collega’s rechters over deze dag vertellen. Zelf heb ik het gevoel dat in ieder geval deze rechters nu met andere ogen naar een zaak kijken.
Na de middag zijn we in kleine groepjes verder gegaan. De rechters verdeeld over deze groepjes. Zo kon men gericht vragen stellen, wat ik prettig vond. Een aantal rechters gaven hun e-mail adres, vragen die men (qua tijd) niet kon stellen, kunnen dan alsnog beantwoord worden. Maar nogmaals, veel vragen konden niet beantwoord worden. Vragen die ook niet op het terrein van de rechtbank liggen. Een zelfde soort bijeenkomst, maar dan met afgevaardigden van Justitie, zou ook veel vragen kunnen beantwoorden.
Zelf heb ik het idee dat deze dag nuttig is geweest. Dat we een klein steentje hebben kunnen bijdragen, uitleg hebben kunnen geven aan wat er leeft bij de slachtoffers/ nabestaanden.

Verslag van Jac Nooijens

Wij hebben iets over de denk- en handelswijze van rechters gehoord.
En zij hebben gehoord wat er bij ons lotgenoten speelt.
De dagindeling was op zich prima, maar in deze opzet misschien te kort.
Er waren meer vragen en onderwerpen dan we in dit korte tijdsbestek kwijt konden.
En met name de wat minder assertieve personen zijn hierdoor niet aan bod gekomen.
Wel had ik de indruk dat een aantal personen hun persoonlijke grieven en vragen kwijt
konden en dat dat ook goed voor hen was.
Wat beteft de rechters vond ik dat ze veel persoonlijker en geïnteresseerder overkwamen dan wat
wij, als lotgenoten in het algemeen, in de rechtzaal gewend zijn.
Ik denk dat we te maken hadden met de rechters die echt geïnteresseerd zijn in slachtoffers
en nabestaanden en niet alleen maar gefocused zijn op daders.
Voor mij was het een bijzonder nuttige dag.
Hoewel ik denk dat echte effecten alleen op langere termijn merkbaar kunnen zijn.

Verslag van Harrie van der Meijden  

Spannend. Voor mijn doen vroeg op. Ik moest om 9.30 in Utrecht zijn. Stipt op tijd stond ik voor de Jacobi-kerk. Daar stond een flinke groep ADS-ers. Ik dacht dat we nog niet binnen konden. Maar het bleken de rokers te zijn. Binnen was er koffie.
Er waren 5 rechters;
Nico Schipper, President van het Gerechtshof Amsterdam
CV: Advocaat, 10 jaar rechter, plaatsvervangend Nationaal Ombudsman, Lid van de Hoge Raad voor strafzaken
Nicoline van Kleij, Rechter rechtbank Den Haag
CV: Officier van Justitie (1991)
Rosa Jansen, Voorzitter sector strafrecht, vice-president rechtbank Utrecht.
Vivienne van Amstel, Rechter, Persrechter rechtbank Utrecht
CV: Bestuursrechter
Jeroen Claassens, Hoger Beroep rechter/raadsheer Gerechtshof Den Bosch.
CV: Advocaat, rechter bij rechtbank
In de zaal zaten ook:
Arjan Doezer en Victor Jammers van het Ministerie van Justitie.
De laatste is hoofd afdeling Preventie en Slachtofferbeleid.
De ochtend werd geleid door Martijn Gerritsen van de afdeling Voorlichting van de rechtbank in Utrecht.
Na de inleiding en het voorstellen begon Vivienne van Amstel.
Ze had vorig jaar, samen met Rosa Jansen, al een keer een bijeenkomst bezocht van de VOVK. Daar was ze geschrokken van de emotie bij nabestaanden.
Zij probeerde in het kort weer te geven hoe de behandeling van een zaak verloopt.
Er wordt gewerkt volgens roosters. Daarna worden de zaken verdeeld. Bij zware zaken wordt rekening gehouden met de samenstelling van de rechtbank.
Daarna krijgt ze het dossier. Dan begint het lezen en er over praten. In het dossier staan veel privé-zaken. Daarbij moet ze haar gevoel dempen en zaken van een afstand bekijken. Op de zitting moet ze luisteren wat er gezegd wordt.
Daarbij kan en mag ze niet laten zien wat zij denkt. Ze moet onbewogenheid uitstralen ten behoeve van de objectiviteit.
Doet een rechter dat niet dan is de kans groot dat een advocaat of Officier van Justitie de rechtbank ‘wraakt’. Dan kan de behandeling maanden vertraging oplopen.
Na de zitting beraadslaagt de rechtbank in de raadkamer. We streven naar gelijkheid in de strafmaat. Als hulpmiddel hebben we daarvoor een databank.
Haar verhaal roept veel vragen en indringende reacties op. Hoe verklaart ze het verschil in straffen? Moord = moord. Dat moet overal hetzelfde bestraft worden.
Mw. Van Amstel antwoord o.a.: Iedere zaak is anders. We horen iedereen. Houden met alle factoren rekening.
Daarop wordt meteen gereageerd: Niet iederéen wordt gehoord. NIET de nabestaanden.
Antwoord: Slachtoffers hebben nu spreekrecht. Aan het spreekrecht voor nabestaanden wordt gewerkt.
Victor Jammers: We zijn ons bewust dat nabestaanden ‘zwaardere’ hulp nodig hebben dan nu. In augustus start een experiment bij Slachtoffer Hulp Nederland met de zg ‘casemanager’. Als dat slaagt wordt het in 2008 ingevoerd.
Dhr. Schipper spreekt van een voortschrijdend inzicht. En legt uit dat er ook bij rechters vooruitstrevende én behoudende mensen zijn. De eerste soort liet slachtoffers al tijdens de behandeling van de zaak aan het woord vóórdat dat wettelijk geregeld was. Er zijn ook nu nog rechters die daar grote moeite mee hebben. En dus slachtoffers in de rede vallen en zelfs schofferen. Dat is niet goed.
Intussen is de discussie roerig geworden en heeft Martijn Gerritsen grote moeite de zaak in de hand te houden. Dat lukt hem niet helemaal. Daardoor komen er wel zaken aan de orde die mij nog niet bekend waren.
In willekeurige volgorde:
Er is groot verschil in omgang met nabestaanden. Cees en Ria van Rooij zijn bijzonder tevreden over de behandeling en begeleiding die ze hebben gekregen na de moord op hun dochter Tinka. Ze kregen volledige inzage in het dossier. Voorafgaand aan de rechtzaak. Zodat ze niet tijdens de zitting voor het eerst al die gruwelijkheden zouden horen. Ze weten dus vrij nauwkeurig wat er allemaal met Tinka is gebeurd.
Janny de Jongh en haar ex-man Hans Windhorst spreken van het tegenovergestelde. Zij weten 5 jaar na de dood van Ellis nog steeds niet precies wat er is gebeurd. Ook in het belang van hun kleinkinderen willen ze alsnog inzage in het dossier. Zodat ze later alle vragen van hen kunnen beantwoorden.
Je kunt een verzoek om inzage doen bij de Officier van Justitie.
Als je als slachtoffer of nabestaande met een eis tot schadevergoeding in de rechtszaak ‘voegt’ krijg je inzage in het hele dossier. Inzage achteraf ligt het een stuk ingewikkelder ivm de privacy van de verdachte.
Dat op zich is ook een discussiepunt. De verdachte beschikt over het dossier. Daarin zijn alle gegevens van nabestaanden opgenomen. Plus de verklaringen die ze hebben afgelegd. De verdachte weet dus alles van de slachtoffers en hun nabestaanden. Maar de nabestaanden weten niet eens waar de veroordeelde wordt geplaatst, wordt niet gewaarschuwd bij proefverloven. Ook niet als het om een TBS-er gaat. Je kan hem zomaar tegen komen op straat.
Ook het onderwerp ‘minimum-straffen’ komt voorbij. Onderzoek heeft uitgewezen dat in andere landen, met een rechtsysteem gelijk aan het Nederlandse, waar wel minimumstraffen worden gehanteerd, de strafmaat nauwelijks verschilt van die in Nederland.
Opmerkelijk is ook dat de taak van de rechter ophoud na het vonnis. Hij ziet dus niet toe op de uitvoering er van. Daardoor kan het volgende voorkomen: (een zelfverzonnen voorbeeld.  Een veroordeelde krijgt 15 jaar. Daarvan moet hij 10 jaar uitzitten. Dan komt hij voorwaardelijk vrij.
Echter:  Als de directie van de gevangenis na 6 of 7 jaar vindt dat de verdachte klaar is om terug te keren in de maatschappij kan deze directie besluiten de veroordeelde vrij te laten!!! Ik viel bijna van m’n stoel toen ik dát hoorde.
Er is voor juristen een overkoepelende organisatie: De Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak is de vakbond voor Officieren van Justitie en Rechters. De Raad voor de Rechtspraak vormt de schakel tussen de minister van Justitie en de gerechten. In wezen verdelen zij het geld wat beschikbaar is voor de rechtspraak.  Er zijn ongeveer 1500-1700 rechters in Nederland.
Nederland is ‘georganiseerd’ naar het beginsel van Trias Politica
Er zijn drie machten die onafhankelijk zijn van elkaar: de wetgevende (eerste en tweede kamer), de uitvoerende (regering: koningin en ministers) en de rechterlijke macht (de rechters)
Het verschil in strafmaat kan ook een gevolg zijn van het verschil tussen doodslag en moord.
doodslag = het opzettelijk doden in een opwelling
moord = het opzettelijk doden met een vooraf bedacht plan
Wel is er een verschuiving gaande voor de tijd die nodig was voor het maken van het plan. Vroeger moest vaststaan dat er dagen of weken aan het plan was gewerkt om moord bewezen te krijgen. Nu zijn er al voorbeelden van veroordelingen waarbij het bedenken van het plan maar een paar minuten voor de moord heeft plaatsgevonden.
TBS is geen straf maar een maatregel die opgelegd wordt aan iemand die ziek/gek/gevaarlijk is.
Als een dader kon helpen wat hij/zij heeft gedaan krijgt hij/zij gevangenisstraf
Als een dader NIET kon helpen wat hij/zij heeft gedaan krijgt hij/zij TBS.
Soms kan een dader ‘een beetje’ helpen wat hij/zij gedaan heeft maar ook een deel niet. Dan wordt gevangenisstraf met aansluitend TBS opgelegd.
Er zijn 2 soorten TBS:
TBS met dwangverpleging. Opname in een TBS-kliniek.
TBS onder voorwaarden. Behandeling maar niet in een inrichting. Verplicht contact met de reclassering. De veroordeelde kan zelfs thuis wonen.
Om de 2 jaar wordt een TBS-maatregel getoets door een rechtbank. Daarvoor moet een recente rapportage worden gemaakt door een psychiater en een psycholoog. Door overplaatsing of functiewijziging kan het gebeuren dat de rechtbank na een aantal jaren gevormd wordt door rechters die niet bij de oorspronkelijke rechtszaak betrokken zijn geweest.
‘Nabestaanden die volgens de wet geen nabestaanden zijn’ Uitgelegd dat die groep steeds groter zal worden omdat het taboe op scheiding in onze generatie is verdwenen. De rechters gevraagd om vooral het begrip ‘nabestaanden’ ruim uit te leggen.
Tijdens het middaggedeelte werd de groep opgesplits in vieren. Bij iedere groep een rechter. Samen met Janny de Jongh, Sita Zandberg en Cees & Ria van Rooij zat ik in een groep met Vivienne van Amstel.
Ook hier werd de mens achter de rechter zichtbaar. Ze legde uit dat ze afstand moet nemen om een zaak te kunnen behandelen. Ze vergeleek het met een arts die een klein kind op de operatietafel krijgt. Een klein kind emotioneert als het ziek is. Ook een arts geëmotioneerd raken. Maar dan schakelt hij de emotie uit, anders kan hij niet opereren.
Ze gaf toe dat het soms moeilijk is om niet betrokken te raken. Dat zij ook maar een mens is. Dat ze geraakt wordt door de gruwelijke foto’s die ze soms te zien krijgt.  Het praten met collega’s helpt wel. Ze neemt ook nooit een dossier in één keer door. Maar verdeeld in kleinere gedeelten.
Verder ging ze in op de verschillen in strafmaat. Soms begrijpt ze die ook niet. Maar zolang ze de dossiers niet kent kan ze eigenlijk niet oordelen.
Heel belangrijk is het om in een vonnis te verantwoorden waaróm die straf wordt gegeven. Ze had ook in het bestuursrecht gewerkt. Als dan in een vonnis de vergunning voor een dakkapelletje werd
afgewezen werd in het vonnis tot achter de komma uitgeschreven welke argumenten daartoe hadden geleid. Bij een moord komt daar geen letter van op papier. Daar wordt nu aan gewerkt.
Ook de onaantastbaarheid, de onaangedaanheid van rechters tijdens de zitting kwam ter sprake. Ze vertelde dat de beste rechter die ze kent een man is met een te fors postuur, die met ongekamde haren in de rechtzaal verschijnt. Hij zit een beetje onderuitgezakt met half gesloten ogen. Omstanders denken dat hij een ongeïnteresseerd is. Maar hij is de beste rechter die er is. Er ontgaat hem niets. Tegenwoordig wordt daar wel met rechters over gesproken.
Tijdens de afsluiting werd de rechters gevraagd wat ze er van vonden. In het algemeen een goede indruk. Nico Schipper was daarin het duidelijkst. Voor hem is dit initiatief voor herhaling vatbaar. Er is vandaag zoveel nog niet aan de orde geweest. Daar zijn meer gesprekken voor nodig.  Als hij wordt uitgenodigd komt hij weer. Bij de deelnemers leefde het gevoel dat er geen antwoord was gegeven op de vraag: Hoe kunnen er zo’n grote verschillen in strafmaat bestaan?
Persoonlijk vond ik het een bijzonder zinvolle bijeenkomst. Ik heb meer inzicht in hoe een rechter denkt en afweegt. Het zal me zeker helpen om de houding van de rechters te begrijpen als de zaak tegen Kim begint. Daarnaast heb ik ook veel geleerd van de andere deelnemers. Met name over de inzage van het dossier ben ik op een paar ideeën gebracht en heb ik argumenten gehoord die ik zou kunnen gebruiken bij een verzoek om inzage.
Ik vond het een prima dag. Heel nuttig en zou zeker een vervolg moeten krijgen.
Door de deelnemers en de emoties werden te veel onderwerpen opgebracht, waardoor het geplande onderwerp niet aan bod kwam. En er dus ook geen antwoord op is gekregen.
Als het een vervolg krijgt zou je een serie gesprekken kunnen plannen. Dan zou je één thema per gesprek kunnen afspreken. Dan kun je in andere gesprekken bespreking er van ook afhouden. En dat zou de rol van de gespreksleider ook weer eenvoudiger maken.
De dagindeling is goed.
Misschien een andere locatie? Of de volgende keer met de trein.
De rechters:
Rosa Jansen en Vivienne van Amstel waren open, persoonlijk betrokken en wilden de emoties van de deelnemers begrijpen.
Nicoline van Kleij maakte op mij een beetje de indruk zich aangevallen te voelen. Ze schoot nogal in de verdediging als ze aan het woord kwam.
Nico Schippers had wat meer afstand maar was vakmatig zeer geïnteresseerd. Hij staat open voor vernieuwing en is bereid daar een rol in te spelen.
Jeroen Claassens wekte bij mij de indruk dat hij gestuurd was. Hij leek er geen zin in te hebben. Moest ’s morgens gestimuleerd worden om iets te zeggen. ‘s Middags bij de afsluiting bleef hij op de vlakte met algemene bewoordingen. Een beetje ‘volgens het boekje’
De dag was voor mij zó waardevol dat ik vind dat er ook zo’n gesprek zou moeten komen met Officieren van Justitie. Veel vragen en emoties die vandaag naar voren kwamen zouden ook bij hen de ogen kunnen openen voor de belangen van nabestaanden.

Verslag van Anneke Ruitenbach – Heins

Er waren 23 mensen aanwezig van de verengingen ADS en VOVK. De inleiding van een van de rechters was voor ons al erg bekend, wat niet inhoud dat dit voor iedereen geld. Voor nieuwe mensen die worden geconfronteerd met moord is dit dus geen bekend terrein. Hier moet iets aan gedaan worden en ook deze rechters waren het unaniem overeen dat er een soort boekje moet komen die de mensen wordt aan gereikt zodat ze weten wat er op hun afkomt. Wat er sterk naar voren bleef komen was dat er veel door de politiek en justitie bepaald wordt. De rechters lezen de stukken en tijdens deze periode hebben ze geen contact met de buiten wacht .De stukken zijn dan al door justitie uitgezocht en dit geheel word dan door de griffier aan de rechters overhandigd. Rechters hebben geen contact met advocaten, om, politiek of justitie. De stukken die ze voor geschoteld krijgen lezen ze vlak voor een rechtszaak. Dit wordt dan door drie rechters en een griffier besproken om een uitslag te krijgen. In de praktijk blijkt dat er sprake is van een verouderd systeem dit stamt uit de jaren 80. Er zijn nog te veel rechters die zich hier op beroepen. Er zijn plusminus 1700 rechters. Dus dat handje vol wat wel voor vernieuwing is was dus ook aanwezig, er zullen er nog wel zijn maar dat is echt niet veel. Wel zijn ze voor spreekrecht, en een formulier van gemaakte kosten die de nabestaande kunnen inleveren tijdens het proces. Er moet nog veel gedaan worden. Maar het is hoopvol, dat de rechters zelf aangeven, dat dit soort gespreken niet eenmalig moeten zijn. Deze dag was een hoopvolle dag, daar er nu toch rechters zijn die verandering willen,wat voor nabestaande heel hoopvol is. Er moet nog zo veel, maar waar hoop is, is een weg te gaan. Voor mij Anneke was het een goede dag, jammer dat men geen strafbepaling kon geven. En geen vaste strafmaat kon bepalen, want dat is zo hard nodig, daar waren ze het wel mee eens.

Verslag van Jan en Nel Borger

De dag indeling vonden wij in het begin wat rommelig ,maar naar de tijd verstreek werd het steeds beter.
De onderwerpen waren veelvuldig en men sprong van het ene onderwerp naar het ander. Dat er weinig rechters aanwezig waren, kwamen soms uit de zelfde regio. Hoewel wij wel vonden dat het nuttig was en hebben het zo ook ervaren. Wat minder leuk was dat het parkeren erg duur was voor de tijd dat wij er waren. Wat wij ook wel goed vonden was per groep met een rechter konden spreken en onze klachten daar beter neer konden leggen. Wat ik ook heb begrepen dat de rechters in het algemeen niet veel wisten wat het slachtoffer dan wel de nabestaanden ervan zoveel leed moesten verwerken,dat viel ons wel op. Wat het geluid betreft was onder de maat ,moest goed je oren te luister leggen. Maar alles bij elkaar was het een nuttige dag en mag het ook  enige nut hebben bij de heren rechters.

Verslag van Nathalie Roos.

Voor mij was het een zeer nuttige ervaring om in gesprek te gaan met de rechters; het was ook nog maar 2 weken geleden dat mijn familie en ik in de rechtszaal zat, met voor mij een onbegrijpelijke rechter. Helaas kregen we in het begin bijna niet de mogelijkheid om aan het woord te komen. Maar gelukkig na de middaglunch kregen we de kans om in kleine verdeelde groepjes je vragen te stellen aan de rechter. In ons groepje zat Mr. N. Schipper president van het gerechtshof in Amsterdam.  Ik vond dat hij op een zeer zakelijke en neutrale manier de vragen beantwoorden; en naar mijn idee ook geen fabeltjes vertelde om het ons makkelijker te maken in het hele proces. Soms zou je liever wat anders willen horen maar je hebt er niets aan als het door medeleven verzacht word. De dagindeling vond ik in het begin niet zo prettig; vooral toen de rechter Vivienne van Amstel begon met haar verhaal; dacht ik al gelijk; dit is bekend bij ons want wij hebben deze fase al achter de rug, dit ging vooral over de procedure voor dat de rechtszitting begint en wat zich afspeelt achter de deuren van de rechtszaal. Ik vond dit persoonlijk zelf tijdrekkend. Gelukkig liet iemand in de zaal van ADS dit ook weten en hadden de rechters al gauw door dat wij vragen wilde stellen en niet zaten te wachten op hun verhaal. Wat de rechters betref; ik vond het moedig dat zij er waren, want het is niet niets om een groep te woord te staan die veel verdriet en frustraties/boosheid hebben betreffende deze onderwerpen. Voor mij was deze bijeenkomst heel nuttig, ik zat er niet als ouder maar als zusje; ik heb hierdoor ook een aantal ouders leren kennen en ik moet zeggen dat ik onder de indruk bent, voor het strijden wat jullie nog steeds doen voor de kinderen en de toekomst voor de kleinkinderen. Ik hoop dat ik hierin een stukje kan meedragen. Ik denk dat de rechters die we deze dag hebben gesproken, onze emoties en oplossingen niet gauw zullen vergeten, ik hoop wel dat hiermee wat gaat gebeuren al zal het maar een klein stapje in de richting gaan zoals wij dit willen; gerechtigheid op een eerlijke manier.

Bijeenkomst bij Justitie op 8 november

Op 8 november was er een bijeenkomst samen met 4 vertegenwoordigers van VVRS, 3 van VOVK en 2 van ADS bij Justitie in den Haag. Daar waren ook aanwezig 2 dames van schadefonds geweld misdrijven, Een officier van Justitie de heer Steenbrink. De directeur van Slachtofferhulp de heer Jaap Smit. De projectleider van de Casemanager Rene Dabekaussen. De secretaris van de klankbord groep voor Casemanagers de heer Frank Hengeveld. En van Justitie Aafke Pleket en Victor Jammers.

Victor Jammers opende de vergadering en hete ons welkom.

Hij verontschuldigde zich dat deze vergadering nu pas was en niet enkele maanden eerder. Als eerste kreeg Rene het woord en deze vertelde ons hoe het met de casemanagers staat. Er zijn er nu 3 actief en wel in IJselland/Flevoland in Zuid West Nederland en in Haaglanden. De resultaten zijn positief al moet men bedenken dat dit een pilot is.
Deze Casemanagers zijn via een interne advertentie bij slachtofferhulp, uit teamleiders welke gesolliciteerd hadden, geselecteerd.
Een Casemanager moet een manager zijn en geen hulpverlener daar heeft hij immers zijn mensen voor.
Hij moet maatwerk kunnen leveren.
Beschikbaar blijven zo lang als nodig is en niet stoppen na de berechting van de dader.
In het voorjaar van 2008 zal men de pilot Casemanager relativeren.
Mocht alles redelijk naar wens gaan wil men in 2009 in heel Nederland starten.

BNMO.

Na de eerste oproep niet voldoende aanmeldingen om een proef te starten.
Er moet betere informatie gegeven worden eventueel via de lotgenoten groepen.
Een 2e bijeenkomst volgt met nieuwe kandidaten.
Verder nieuws volgt zo spoedig mogelijk.
Schadefonds geweldmisdrijven.
De wet Schadefonds is verruimd
Nabestaanden in de eerste lijn krijgen dezelfde rechten als slachtoffers.
Hierbij horen ook ouders van kinderen welke al op zich zelf wonen(den)
De wet op de voorschot regeling zit in de molen maar kan nog wel 2 jaar op zich laten wachten.

Subsidie.

Voor 2008 kunnen de verenigingen hun subsidie aanvraag nog bij Justitie inleveren.
Voor 2009 is nog niet bekent of Justitie nog subsidie geeft, zal dan vermoedelijk via Slachtofferhulp gaan.

Risico taxatie.

Dit wordt op een rijtje gezet en in de nieuwsbrief vermeld.

Informatie verstrekking,

Bij TBS zal men spoedig evalueren hoe het loket werkt.
BIJ gevangenisstraf loopt het nog niet en het OM gaat met DDI om de tafel zitten en volgens Victor moet er voor 28 februari een uitkomst zijn. We wachten af.

Vragen naar Justitie tot slot.

Wij willen graag weten waar de dader zit zowel in de gevangenis als in een TBS kliniek.
Hoe gaat de voorwaardelijke invrijheidstelling in zijn werk.
Immers er gaan immers al daders met verlof voor hun 2/3 straftijd er op zit.
Kunnen we een contact en of straat verbod afdwingen.
Rechters zeggen onze verantwoordelijkheid eindigt immers bij het definitieve vonnis.
Uitvoering van de straf ligt bij de gevangenis en/of de reclassering.
Victor Jammers besloot de bijeenkomst met de belofte in het voorjaar van 2008 weer bij elkaar te komen.

Piet Beekenkamp

3 november 2007       Stand van zaken omtrent gratis advocaat nabestaanden

Aanpassing wet op de strafvordering etc / Toegekende schade in 1 keer uitbetalen door CJIB
Archiefwet + opsporing i.v.m. Cold case zaken (Moord verjaart niet,terwijl in principe (persoons)gegevens bij de verschillende overheidsinstanties slechts 9 jaar bewaard mogen worden. Uitzonderingen zijn mogelijk)

Dag tegen geweld (zie ADS)

AGENDA PUNTEN ADS:

Vaste casemanager die verbonden blijft aan familie van slachtoffers, aanleg dossiers.
Familierechercheur ??? / contra casemanager
verhouding / voortgang
Kosteloze advocaat voor nabestaanden, wanneer dit door nabestaande wordt gewenst (te bereiken met hulp van casemanager)
Subsidie 2006 (ADS inlevering nota’s e.d.) > vervolg subsidie 2007 en verder
Rechtsspraak voorwaardelijk (voorwaarden) inspraak slachtoffers – nabestaanden – over voorwaarden
Informatie (compleet) voor nabestaanden over (alle) daders, niet alleen over TBS gestelden.
Landelijke dag tegen geweld / dag voor samenzijn en Herdenken   zaterdag van week 38.
Lotgenoten contact groepen / organisaties opnemen in brochures SN enJustitie.
Ik vroeg me namelijk af hoe het met het wetsvoorstel zat om “vervroegde invrijheidsstelling” te wijzigen in “voorwaardelijke invrijheidsstelling”.

Januari 2008

Betere hulp aan nabestaanden, de casemanager SHN.

Eind 2006 zou een proef van start gaan waarbij Slachtofferhulp Nederland een belangrijke rol gaat vervullen bij de hulpverlening (in brede zin) aan nabestaanden o.a. door het aanstellen van “case managers”.

Dat is niet gelukt, maar sinds 01-01-2007 (operationeel vanaf februari) is dit “hulpverleningsprogramma” in de drie van de regio’s bij SHN als proef gestart.

Dit brengt ons bij de vraag: lost de “case manager” alle problemen op?
Nee, dat natuurlijk niet.
Hij of zij is wel het aanspreekpunt bij SHN voor nabestaanden.
De  “case manager” regelt en stuurt.
Hij/zij begeleid de nabestaanden waar nodig op diens verzoek of op voorstel van de “case manager” zelf.

De “case manager” begeleidt het slachtoffer of de nabestaande naar de politie (aangifte, identificatie etc), neemt contact op en overlegt met de werkgever en/of uitkeringsinstantie(s).

Hij/zij gaat mee indien wenselijk naar een (gratis) advocaat, naar slachtofferhulp/lotgenotenorganisaties, naar de arbo-arts, naar de huisarts, naar de woningbouwcorporatie of waar het slachtoffer of de nabestaande ook maar mee te maken krijgt.

De “case manager” legt een dossier aan en coördineert het geheel.
De “case manager” bouwt een heel netwerk van hulpverlenende instanties of personen om hem/haar heen.

Hij/zij verwijst bijvoorbeeld naar welke advocaat, psychiater, psycholoog of naar welke instantie (traumahulp, BNMO) dan ook maar gegaan kan worden.

In ieder geval dient de hulpverlenende instantie een gedegen kennis te hebben van de opvang en begeleiding van slachtoffers of nabestaanden van geweldsdelicten.

Kortom, voor alles wat je maar kunt bedenken zal hij/zij zich beschikbaar stellen om te helpen, te verwijzen en/of te begeleiden.

Hij/zij is dus niet zelf een psychiater of advocaat, maar heeft wel het nodige “know how”.

Hij wordt bij zijn werkzaamheden bijgestaan door nog twee mensen om hem /haar heen (“de vliegende brigade”).

Uiteraard bepaalt de nabestaande of hij van bovenstaande dienstverlening (deels) gebruik wil maken.

Omdat wij dit hulpprogramma kritisch volgen, hebben wij besloten om onze lotgenoten een aantal vragen te stellen m.b.t. hulpverlening en hulpprogramma.

Wij verzoeken ieder deze vragen te willen beantwoorden en het ingevulde vragenlijstje op korte termijn terug te sturen naar bovenstaand ADS postadres.

Bij voorbaat dank, met vriendelijke groet,

Jac Nooijens (commissielid ADS)