MIST

Een dikke laoge zwaore mist,

Is zachies aover ’t laand eglist.

De speuren van ’t lèemt, van bos, van veld,

De dingen die veur oons mèensen telt,

Bint deur de nevel uut ewist.

Waj ziet, een stokkie zaanderig pad,

Dat schemert in oen daampig gat,

Kun aoveral op eerde wèzen.

Zuj ongemarkt op wolken trèden,

Ie hadden gien kenbaar tieken had.

Hoe vaak een mèens hum niet vergist,

As aover zaken wordt beslist,

Deurdat we kiest uut wat we ziet,

Niet weet wat nog verbörreng giet,

In dikke laogen zwaore mist.

Ben Jochanan  ©