|
|
Niet te geloven.
We zijn je
kwijt.
Dit tot ieder zijn
spijt.
Het is te zien aan
de rode rozen.
En het ergste is,
Je hebt er niet zelf
voor gekozen.
Anderen hebben die
keuze gemaakt.
Ze hebben het
plezier in ons leven gestaakt.
Ongeloof heeft
plaats gemaakt voor woede.
Als ik denk hoe je
daar lag en bloede.
Je was nog zo jong
en had nog zo lang te gaan.
Wie heeft dit in
hemelsnaam gedaan?
Wie het ook is, we
krijgen ze wel.
Ooit… ook al is het
niet snel.
Ze zullen boete
doen,
En ooit lieverd geef
ik je weer een zoen.
|
 |
Yvonne Hendriks |
