|
Jouw
naam... zo vele keren gehoord vaak genoemd in een roep... jouw naam,vaker gehoord dan elk woord Jouw naam,door mij geschreven in het zand... op een plek vol herinneringen letters op een stukje land... geschreven door mijn hand Jouw naam,zal ik niet vergeten mijn hele leven niet... hij staat geschreven in mijn hart ik hoop dat jij dat ziet... Al spreekt mijn mond niet jouw naam de stem van mijn ziel roept haar aldoor... roepen tot ik bij je zal zijn en onze namen klinken in koor... Je hele leven gedragen... de naam door je ouders gegeven... nu niet meer vaak genoemd... maar wel door mij in steen geschreven... Dit gedicht heb ik geschreven voor alle ouders, familie vrienden en bekenden van gewoon mensen om ons heen en om jou heen.. Mensen die even stil staan bij het gegeven dat geweld niet gewoon is of normaal. Het monument dat in Tilburg bij de Heikese kerk staat getuigt daar van attendeert hopelijk ons en anderen aan dat gegeven. Kwetsbaar staat daar de kast , nog wel met een glazen raam.. Kwetsbaar zoals wij mensen zijn in ons doen en laten. Laat ons hopen dat het een beetje werkt en we gewoon mens onder de mensen zijn. Francien Nijkamp |
|||||
|
