Tweede dag van drie dagen corsofeest

Ontvangen reacties:

Zaterdag 2 Augustus op weg naar Honselersdijk voor de regiobijeenkomst, het weer was goed en zoals gewoonlijk waren we weer veel te vroeg. Dat maakte niets uit. Buiten zat er een mevrouw, die wij nog niet konden. Kennis gemaakt met elkaar ( Marcella) en zij vertelde ons wat haar "verhaal" was. Het was goed om op zo'n ontspannen manier (lekker buiten in het zonnetje) kennis te maken. Toen kwamen de andere gasten ook langzaam binnen druppelen. Het was weer zoals gewoonlijk een hartelijk weerzien met de lotgenoten, ieder keer geeft het een warm gevoel. Er waren ook genodigden, 2 mensen van slachtofferhulp en Aafke Pleket was er ook. Joost Eerdmans was ook aanwezig, het was goed om met elkaar weer bij te praten. Zaken waar we mee bezig zijn de afgelopen tijd, de dingen die gaan gebeuren in de toekomst, want er valt nog heel wat te doen voor de stichting en ons, ondanks dat er al het een en ander is bereikt. Het geeft maar weer aan hoe belangrijk het is deze bijeenkomsten, we kunnen elkaar met raad en daad terzijde staan en op die mannier elkaar helpen de dingen te regelen. De dames van slachtofferhulp hebben nog het woord gevoerd en ons verteld over de case managers en hoe deze te werk gaan. Joost Eerdmans werd ook nog gevraagd het woord te nemen, maar daar was hij niet op voorbereidt dat ging dus niet door, hoefde ook niet we weten allemaal dat hij achter de schermen veel en belangrijk werk voor ons verricht. En daar zijn wij hem erg dankbaar voor. Toen was het langzamerhand tijd voor een hapje, een lekker buffetje was er geregeld, we hebben lekker gesmuld. Tegen 7 uur zijn we naar het boten corso gaan kijken, 10 minuten lopen vanaf de locatie. Jammer dat het regende maar het was wel prachtig. De boten waren allemaal versierd, prachtig, met bloemen en fruit, bij elke boot werd verteld wat het thema was.. Rond negen uur was het afgelopen en gingen we allemaal weer huiswaarts. Het was weer een mooie en nuttige bijeenkomst en voelde weer als een warme deken. Martin en Irene, heel erg bedankt voor deze mooie dag. Janny en Jan

De zaterdagmorgen van 2 augustus begon prachtig, lekker zonnig en gelukkig niet al te druk op de weg, nu maar blijven hopen dat de weergoden met ons waren, want we zouden nog verrast worden met een varend bloemencorso aan het eind van de middag.
Voor mij ook best wel spannend omdat ik deze zaterdag moest werken, al weken van te voren vrij gevraagd, of geprobeerd te ruilen deze dienst maar helaas, gelukkig was er wel een collega die voor mij 12 uurtjes wilde lopen, zodanig dat ik overdag vrij was en dat is op de valreep net gelukt. Het was een blij weerzien met vooral Ilona en Ans van de slachtofferhulp politie haaglanden, en met Joost Eerdmans en niet te vergeten Aafke Pleket van het ministerie van justitie. Nadat Martin zijn inleiding had gegeven, kregen de dames Ilona en Ans het woord, en er werden best wel wat pittige vragen gesteld aan de dames, maar er voor iedereen een toch wel duidelijke uitleg hierover.
Ook werd Joost Eerdmans, en de dames Ilona en Ans en Aafke, aangenaam verrast dat ze een bloemstukje kregen aangereikt van de stichting ADS, en dat werd door allen zeer op prijs gesteld. Daarna heb ik hele goede gesprekken gevoerd zowel als met Joost en Aafke, met Joost de dingen besproken die me al een hele tijd dwars zaten en de mogelijkheden waren om dit te kunnen verwezenlijken, maar goed ik ben door Joost en Aafke goed op weg geholpen en nu ben ik dan bezig om dit aan te pakken.
Met Aafke, hebben we het er over gehad hoe belangrijk Wilhelminaoord is, en de regiobijeenkomsten vooral wat voor ons als lotgenoten o zo belangrijk voor ons is ervaringen uitwisselen en daar waar het kan elkaar te helpen en te troosten, m.a.w. elkaar oppeppen, vooral er nogmaals er op te wijzen dat we met zijn allen goed bezig zijn want kijk maar wat we van martin hebben gekregen, alles op een rijtje van de behaalde resultaten, en dat dwingt mij er toe op door te gaan, wetende dat dit een lange strijd is, maar gelukkig winnen wij op diverse fronten heel veel terrein, en moeten wij ons hier er aan vasthouden, en steeds vaker valt het mij op dat er heel veel behoefte er aan is aan de regiobijeenkomsten.
Daarom probeer ik mij sterk te gaan maken om straks als we weer bij elkaar komen in hoorn van de gelegenheid gebruik te maken om daar een oproep te doen voor de regio noord holland, ik hoop van harte dat er veel mensen dan ook op reageren. Ook wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de dames van de bediening te bedanken, het was allemaal keurig verzorgd en het smaakte geweldig. Ook kwam de jongste telg ff langs, en met trots werd ze dan ook door iedereen bewonderd, een mooie meid hoor die kleindochter van jullie, en wat zijn de kersverse ouders trots op haar. En dan de afsluiting, tja kan het toch niet laten om de fam. Roos te bedanken over de goede contacten met de kerk, want het was toch maar een mooi zaaltje en alles was dik in orde. Met als afsluiting een dikke kus voor mij aan iedereen, 
Hans Windhorst

"Het gaat niet goed met mij" Het heeft lang geduurd voordat ik dat hardop durfde zeggen. Maar nu het zo ver is, dan ook maar hier op de site. Voor buitenstaanders zal het misschien vreemd of overdreven klinken. Maar door de lotgenoten heb ik geleerd dat ik het màg zeggen. Het ergste is dat het geen direct gevolg is van de moord op onze kleinkinderen, maar van de manier waarop door een hulpverlenende instantie met ons wordt gesold.
En dan zijn er de lotgenotenbijeenkomsten. In Wilhelminaoord 2008 zat ik al 'slecht in mijn vel' Ik was er wel, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Toch was er iemand die me aan het glimlachen kreeg. En je kunt je geen betere omgeving wensen om slecht in je vel te zitten dan bij lotgenoten. Aan wie je niets hoeft uit te leggen. Aan wie je niets hoeft te verantwoorden. Voor wie het niets uitmaakt wat je relatie met de vermoorde kinderen precies was. Die accepteren dat je stapelgek bent op die kleintjes. En dat je stapelgek bent geworden van hun dood. Dus ben ik blij dat ik weer in Wilhelminaoord ben geweest.
En daarom wilde ik ook graag naar Honselerdijk dit jaar. Het is niet in de buurt, maar voor ons kunnen er op dit moment niet vaak genoeg ontmoetingen zijn met lotgenoten. Na ruim een jaar kennen we bijna iedereen. Wij zijn niet meer de 'nieuwen'. Dus nemen we ruim de tijd voor de begroeting. Warm en hartelijk. Dan is er koffie met broodjes.
Martin legde nog maar eens uit waar ADS voor staat. Er zijn altijd weer mensen die dat nog nooit gehoord hebben. Omdat ze nieuw zijn!
Daarna hebben we gehoord van een betrokken teamleidster, Ilona,  van Slachtofferhulp die afscheid nam. En ook van haar opvolgster Ans.
Ook was er een medewerkster van het Ministerie van Justitie. Aafke heeft ons in ieder geval gerustgesteld over onze toekomst. Uit welk potje het precies zal komen is nog niet duidelijk. Door welke instantie het zal worden betaald wist ze nog niet. Dat leverde even vinnige commentaren op. Maar één ding is zeker. De subsidie die we nodig hebben om onze ontmoetingen te bekostigen blijft.
Onze vierde gast, Joost, had niet gerekend op spreektijd. Dus nam Mini de gelegenheid om hem te bedanken voor wat hij achter de schermen allemaal doet voor individuele gevallen. Zoals hij ook voor ons heeft gedaan. Zonder ophef en zonder zich op de borst te kloppen. Dat siert hem.
Daarna was er tijd voor de onderonsjes. Die ó zó belangrijke onderonsjes. Dan vloeien er tranen. Is er de boosheid, het onbegrip, de verbittering soms. En wordt er ook gelachen. Ik krijg steeds meer bewondering voor mensen als Ilona, Ans, Aafke en Joost. Die in hun vrije tijd uit betrokkenheid bij ons zijn en naar ons luisteren. En daarna kijken of ze in hun werk iets voor ons kunnen verbeteren. Kanjers! Allemaal. ADS toont de waardering met planten.
Aan het eind van de middag  was er Westlandse soep, salade en een broodje kroket voor iedereen. Intussen was het gaan regenen. Maar voor een deel van de groep maakte dat niet uit. George had een parapluwinkel in de achterbak van zijn auto. En zo gingen we op stap naar de vaart. Lekker in de buitenlucht kwam de ontspanning een beetje bij mij terug. Precies op tijd hadden we onze plekjes ingenomen.
We hebben anderhalf uur genoten van al het moois wat het Westland te bieden heeft. Bekijk de foto's van deze middag zou ik zeggen. En wij hadden het voorrecht te kunnen meegenieten van twee grietjes uit ons gezelschap die minstens een half uur hun dansje "Alle Chinezen, Oeh, Ah" hebben uitgevoerd. Het werd de aktiekreet van de groep. Op ons gemak zijn we terug gewandeld. En na een warm afscheid zijn wij op ons dooie gemak teruggereden naar het donkere Zuiden.
Het gaat nog steeds niet goed met me. Er is meer voor nodig om daar verandering in te brengen. Maar de lotgenotenbijeenkomsten helpen me wel om overeind te blijven. Daarom dank aan Martin, Irene en alle anderen achter de schermen die dit telkens weer mogelijk maken.

Harrie