Het was ook dit jaar weer heerlijk vertoeven in Wilhelminaoord, alles mag niets moet, ook voor de kinderen die er zichtbaar van hebben genoten was het geweldig, en als je dat dan ziet kan je je eigen gelukkig prijzen, dat we toch met zijn allen.
Ondanks ons verdriet wat we bij ons dragen er toch ook gelukkige momenten kunnen zijn, die we met zijn allen toch samen kunnen koesteren, en dat Wilhelminaoord GEWOON MOET BLIJVEN, en bij deze een oproep aan iedereen die er geweest mensen schrijf je ervaringen en belevenissen op, waarom je er naar toegaat en wat voor nut het heeft om zo met elkaar om te gaan, maar vooral van elkaar te leren wat we hebben meegemaakt, vergeet niet elk heeft zijn eigen verhaal en ervaringen hierin, en daarom vind ik het zo belangrijk om ervaringen uitwisselen, daarom denk ik dat de stichting ADS, wij met zijn allen er aan samenwerken tot een heel goed doel, en dat is denk ik dan ook maar onze grote kracht, met elkaar verbonden zijn,om onze positie in deze verharde maatschappij te kunnen verbeteren,maar laten we ook eerlijk zijn als we dan achterom kijken wat we samen met elkaar al hebben bereikt, kan ik me eigenlijk heel gelukkig voelen, maar laten we niet inslapen, we zullen alert moeten blijven, want we zijn er nog lang niet, en laten we met zijn allen er samen voor vechten om onze positie nog meer te verbeteren.
(dit was het voorwoord)
Ik was samen met mijn zoon naar Drenthe gereden vrijdagmiddag en best vroeg te gaan rijden, dit om de file maar proberen te vermijden, en ook om wat eerder heen te gaan, opdat er altijd nog iets kan betekenen, en dat is dan ook aardig gelukt om wat spullen uit te pakken en neer te zetten op de grote tafel voor de bingo,s, later tegen de avond ff naar het dorp gereden  samen met marcel om naar de chinees te kunnen gaan,was trouwens wel ff lachen geblazen, mevr weet u hier een chinees? ja hoor kijkt U maar aan de overkant en ja hoor daar was de chinees, hadden we beide over het hoofd gezien en dat was best wel leuk. s,Avonds nadat we hadden gegeten, met diverse lotgenoten ff bijgepraat, en heerlijk s,avonds buiten gezeten met zijn allen, en doet het je goed om samen met ze allen te kunnen genieten van de rust van de omgeving aldaar, en vooral dan het weerzien. Zaterdagmorgen was ik als vroege vogel zijnde vroeg wakker, lekker ff een bakkie gezet, en ff bijtrekke, zoals gewoonlijk een peukie en een bakkie om ff wakker te worden, daarna met ze allen de speurtocht uitgezet, wel dat was ook lachen geblazen, want martin had voor elke letter van het alfabet iets meegenomen omdat later in het bos op diverse plekken te kunnen verstoppen, behalve voor de l, een vliegenmepper hebben we toen maar opgehangen en briefje erbij min een v, en uiteindelijk kwam alles toch maar weer goed, en vol goede moed gingen de groepen met begeleiders op pad, en na afloop van de speurtocht stond er voor iedereen een verrassing, ze mochten allemaal een heerlijk ijsje ophalen. Daarna hebben we met zijn allen heerlijk geluncht, o ja s' morgenvroeg hadden marcel en ik naar het dorp toe gereden om de boodschappen op te halen en Niet te vergeten het boodschappenlijstje mee te nemen, nadat we bij de supermarkt waren aangekomen gingen we samen met een karretje op pad, nadat we de boodschappenkar bijna vol hadden werden we aangesproken door een winkelbediende, en had voor ons best wel een prettige mededeling want ze zei tegen ons dat alle spullen voor ons al klaar had liggen, wij brullen van het lachen, en hebben alle spullen weer terug moeten leggen in de schappen, wat zegt u dronken geweest die avond ervoor nee hoor, maar goed alles is toch maar weer op zijn pootjes terecht gekomen, al hadden we wel dikke pret samen. Toen we terugkwamen, hebben we het ook aan de anderen verteld, en hebben we later er smakelijk om gelachen. In de middag hebben Martin en ik wat spullen opgeruimd, en wat dingen uitgezocht voor de bingoloterij,helaas kon ik dit niet meer meemaken, omdat ik de volgende dag moest werken en geen vrij kon krijgen, terug kijkend was voor mijn gevoel een heerlijk weekend waar we met zijn allen hebben genoten alleen voor ons, helaas een beetje te kort was. We zijn dan ook s,avonds gaan rijden nadat we van iedereen afscheid hebben genomen, en onze lotgenoten nog een fijn weekend toe te wensen,en met de boodschap tot volgend jaar of de volgende bijeenkomst.
Hans Windhorst

Het weekendje Wilhelminaoord hebben we weer achter de rug. Net als de vorige keren waren het weer 2½ onvergetelijke dagen. Omdat we in het voorbereidingsteam zaten waren we er al om 14.30 uur. Jay had gauw een vriendinnetje, Jeanita (Dodo) gevonden om mee te spelen, dus Henk en ik konden ons gaan storten op de taken die voor ons waren weggelegd.
Terwijl Anneke, Ireen en ik ons bezighielden met het verzamelen en ordenen van de prijzen die waren ingeleverd voor de veiling en de weddenschappen, waren de mannen de grote dozen met eten en drinken aan het uitladen en sorteren in de keuken.
Toen alles een beetje geordend was, is ons vrouwenteam het monument, waarin de foto’s van onze dierbare overledenen geplaatst zouden worden, gaan inrichten.
We hebben de foto’s geplaatst en de kaarsjes, met daarop de namen van onze kinderen, aangestoken. Dit is altijd een heel emotioneel moment. De foto’s die van tevoren bij ADS waren ingeleverd zijn ook meteen geplaatst. Het monument had dit jaar een iets ander tintje dan de vorige keren. Er is een klein apart plekje gemaakt voor de dochter van Christa, Sigrid, die kortgeleden overleden is. Mieke heeft daar een foto van Sigrid, een prachtig boeket en wat andere mooie attributen geplaatst en een kaarsje aangestoken. Het was prachtig! Sigrid heeft dit plekje verdiend, omdat zij jarenlang, samen met Christa, als vrijwilligster heel veel voor ADS gedaan heeft.
Rond 17.00 uur mochten we de eerste gasten ontvangen en vanaf dat moment was er een ‘stormloop’. Het was mooi om te zien hoe blij iedereen was om elkaar weer te ontmoeten. Dit gold voor zowel de volwassenen als de kinderen. De kamers werden verdeeld en iedereen haastte zich om zo snel mogelijk de spullen op de kamers te plaatsen en weer naar beneden te komen om met elkaar te knuffelen, praten en/of spelen. Het was in een woord geweldig. Er was, zoals altijd weer, van alles en nog wat georganiseerd voor iedereen. Van zoektochten met opdrachten, tot voetbalwedstrijden, waaraan iedereen moest deelnemen. (Hulde aan de organisator(en)!!!)
Al de activiteiten moesten in teamverband uitgevoerd worden. De groep werd in drie teams gesplitst. Een rood, een wit en een blauw team. De uitslag was spannend en iedereen zat op het puntje van z’n stoel om te horen of hij of zij bij de winnaars zat. Wij zaten in het witte team en natuurlijk is het witte team heeft gewonnen!!! hahaha
De keukenbezetting was perfect geregeld. Bij toerbeurt heeft bijna iedereen een keer corvee gedraaid. Er is weer heel veel gepraat, niet alleen door de volwassenen, maar ook door de kinderen onderling, over hun vermoorde kinderen, ouder(s), broers, zussen, ooms en tantes. Vooral bij de kinderen kon ik merken dat ze elkaar goed begrepen en aanvoelden dat zij niet alleen, maar ook andere kinderen verdriet hadden over hun vermoorde familielid. Het gevoel van verbondenheid is dus ook bij de kinderen aanwezig. Des te meer reden om vaker dit soort weekenden te organiseren. Ik zou nog zoveel kunnen schrijven, maar dan ben ik vanavond nog niet klaar. Het is al bij al weer een vruchtbaar, ontspannen, emotioneel, maar vooral fantastisch weekend geweest, waarop alle aanwezigen met heel veel mooie gevoelens op terug kunnen kijken. Ik hoop, mede namens Henk en Jay, dat deze weekenden altijd blijven voortbestaan en dan niet eenmaal per jaar, maar het liefs meerdere keren.

Wina

Het weekend van Wilhelminaoord heb ik heel erg genoten. Het was een weerzien van "oude bekenden". Ik voelde de spanning van sommige van ons afglijden omdat het weerzien van deze"oude bekenden" toch een soort thuiskomst is waar velen van ons zich goed in kunnen vinden.
Je leeft allemaal naar dit weekend toe ,je stelt je erop in om zoveel mogelijk ontspanning en troost te vinden. Zoveel mogelijk delen wil je ,niet alleen je vreugde. An en ik hadden de eerste dag/avond corvee dienst.
Ik heb dus alles van een afstand kunnen bekijken wat voor mij ideaal was. Zo kon ik mij een beeld vormen van hoe het met de een of ander ging. Van een afstand leek het net of iedereen familie van elkaar was zo close ging iedereen met elkaar om die avond. Heerlijk om te zien .
Rond middernacht heb ik me bij mijn "familie" gevoegd. Je voelt dan dat er een beweging is, soms prettig, soms minder prettig.
Ik raakte met iemand in gesprek, deze vertelde mij dat hij veel moeite had gedaan om er bovenop te komen en dat hij veel had gehad aan onze eerdere gesprekken die we met elkaar gevoerd hadden. Hij zag in dat hij een andere weg moest kiezen .Als je zo iets overkomt is het niet gek dat je de weg kwijt raakt in het hele gebeuren,alsof je hart eruit word gesneden en je geen gevoel meer overhoud.
Het heeft zijn tijd nodig , deze heelt alle wonden alleen het litteken blijft. Ikzelf heb zoiets nooit meegemaakt en hoop het ook nooit mee te maken. Het enige wat mij op dat moment interesseert is het gevoel wat een slachtoffer heeft bij een moord van een van hun dierbaren.Daarom vind ik het zo belangrijk om te luisteren naar deze mensen en ze advies te geven over hoe om te gaan met hun geestelijke gesteldheid, hun denkvermogen en de gevolgen daarvan.
In ons dagelijks leven zijn An en ik bezig om mensen iets mee te  geven zodat ze een houvast hebben om op een andere manier om te gaan met deze trauma. Je zal je misschien afvragen of je er überhaupt iets positiefs mee kunt doen.
Ja natuurlijk kan je dat, het kan alleen als je wilskracht sterk genoeg is om te overleven in deze hectische wereld. Het vervelende van alles is, al die minder goede dingen waar je aan denkt slaat terug op je lichaam. Je krijgt rugpijn ,je schouders doen pijn ,je nek .
De hoofdpijn is soms niet om uit te houden . Allemaal  spanningen op je lijf, dit is veroorzaakt door het gene wat je hebt mee gemaakt.De woede , onmacht, verdriet en onbegrip speelt dan ook een grote rol. Zaterdag heb ik verschillende mensen mogen masseren.
Deze hadden allemaal de zelfde klachten, ook niet zo gek natuurlijk maar toch een teken aan de wand. Dit is een teken dat je geest samen werkt met je lichaam, Jij als persoon bent belangrijk. Als je je goed voelt zal je merken dat jou omgeving daarop reageert ,Is dat niet het geval reageert jou omgeving ook op een manier die jij niet prettig vind met alle gevolgen van dien. Niemand heeft hier iets aan dus blijf praten over je gevoel met je partner. Probeer niet alles voor jezelf te houden en denk niet hij/zij begrijpt het toch niet. Helaas werk het niet zo in het leven, communiceren blijft toch heel belangrijk.
Ik heb genoten van de kinderen die er waren, ze hadden zoveel plezier ondanks het mindere weer. Sommige van hen voelden het verdriet van hun ouders wat mij toch diep raakte. Dit weekend in Wilhelminaoord heb ik weer wat meer geleerd . Ik vond het een geweldig weekend maar ook vermoeiend.  Dit stuk heb ik geschreven omdat ik me betrokken voel bij jullie. Met dit stuk wil ik niemand schade toe wensen alleen mijn hulp. Mocht het wel het wel het geval zijn bied ik een ieder die zich aangesproken voelt mijn excuses aan.

Marcel Ruitenbach. 

Afgelopen weekend hebben we het weer geweldig gehad! Bij aankomst was het fijn om iedereen weer te zien en te kunnen bijkletsen. Natuurlijk mailen we veel met lotgenoten, maar om elkaar in “het echt” te zien, is veel fijner. Rond de middag hebben we een speurtocht met de kinderen gedaan. Het was een “A tot Z” spel, dus de kinderen moesten (met een beetje hulp van de ouders/ooms/tantes/opa’s/oma’s) bij de beginletter een voorwerp zoeken. Bij sommige letters was een opdracht. En dat hebben we met het Witte Team zo goed gedaan, dat we hebben gewonnen!!! We hebben echt heel veel gelachen door de competitiestrijd! En daarnaast was het leuk om op een totaal andere manier met elkaar bezig te zijn. De rest van de middag hebben we doorgebracht met praten. Om beurten hadden we keukendienst. Dat vonden we een hele goede regel, want zo kan ook de familie Roos zich met andere dingen bezig houden. Bovendien is het goed dat we allemaal beseffen wat het inhoudt om tijdens zo’n weekend iedereen van eten en drinken te voorzien. Want het is veel, heel veel werk. Maar… ook daar hebben we gelachen en gepraat. Want juist als je even close met elkaar bent, komen de gesprekken. De stilteruimte was erg indrukwekkend. Ook voor de kinderen. Denise besefte ineens dat al die mensen dood waren… Toen ik uitlegde hoe deze mensen dood waren gegaan, vond ze dat zó ontzettend erg… En sloeg een armpje om me heen… Zaterdagavond kwamen rond 18.00 uur 2 mensen van “Het zesde zintuig”. Ze legden uit wat het programma inhield en of er geïnteresseerden waren. Daarna hebben we gegeten. En de kinderen hebben zich ‘s avonds nog lang vermaakt. Toen zij gedoucht waren en naar bed, konden wij nog verder bijpraten. Met een lach en een traan konden we onze verhalen bij elkaar kwijt. Dat is zo belangrijk van dit soort weekenden: je begrijpt elkaar met een half woord. Zondag hebben we een heerlijk ontbijtje gehad, klaargemaakt door 2 keukenprinsen en een keukenprinses. Soms dook de lokale keukenkip ook nog op. Net voor de middag hebben we nog de kamers leeggeruimd. ’s Middags hebben de kinderen nog een sportieve middag gehad met een schatzoektocht, voetbal en volleybal. Iedereen ontzettend bedankt voor het fijne weekend. Alle inzet wordt enorm door ons gewaardeerd!

Bianca, Jac, Laura en Denise

We hebben voor de tweede keer een weekend Wilhelminaoord achter de rug. Het weer was erg wisselend. Dan weer jas aan,  jas uit, naar binnen, naar buiten, zon, regen. Het maakte allemaal niet uit we hadden het toch naar onze zin. Ook was daar weer het familiegevoel dat we hadden toen we de andere lotgenoten ontmoetten. Heerlijk om weer bij te praten. Je verhaal vertellen en de andere verhalen aanhoren. Je merkt dat iedereen het zelfde gevoel heeft. We spraken weer andere lotgenoten die we nooit eerder hadden ontmoet of gesproken en direct is dat zelfde gevoel er ook met hun. Voor de kinderen werd er weer veel georganiseerd en die genoten met volle teugen. Ons kleinkind Emely, was ondanks het taalverschil (Spaans), helemaal in haar nopjes met haar vriendjes en vriendinnetjes. Sonia en ik hebben weer heel erg genoten van dit weekend en willen ADS weer heel erg bedanken voor wat ze allemaal hebben gedaan. Natuurlijk ook de mensen in de keuken, die ons hebben verwend, willen we bedanken. Nogmaals, iedereen bedankt en tot de volgende ontmoeting.

John en Sonia van Oorschot

Een weekend in het hotel van onze lotgenoten, een weekend die we met z`n allen niet vergeten. Voor de volwassenen een paar dagen om met elkaar van gedachten te kunnen wisselen, over dat gene wat ons is overkomen. Zonder dat we op onze worden hoeven passen, of dat we bang hoeven te zijn dat we weer op de vingers getikt worden van het is al zolang geleden pak je leven toch weer op. Maar ons leven is niet meer zoals de dag voor het gebeurde, ons leven is leven met een gevoel van levenslang pijn verdriet en zorgen. Zorgen om de kinderen die er nog zijn de kleinkinderen die er nog zijn, helaas voor vele niet die krijgen de kleinkinderen niet. Maar hier kunnen we over al die dingen praten want men begrijp mekaar, men hoeft niet op te letten hoe iets te zeggen het mag. Wilhelminaoord is voor ons dan ook een plek waar we met z`n allen bij elkaar kunnen komen om ons zelf te zijn. En we kunnen genieten van de kinderen en kleinkinderen ,die hier een uitlaat klep hebben. Ook is het dat de achter gebleven kinderen (deze die broer of zus verloren hebben) en die nu kinderen hebben, een plek waar ze hun ouders in een ander daglicht zien. Ze zien hun ouders op een andere manier omgaan met mensen waar ze zich veilig bij voelen en waar ze kunnen praten over dat wat hun zoveel kost. Ook voor de kleinkinderen want ook hun kunnen met lotgenootjes praten en je merkt aan hen dat het ze goed doet, want ja oma en opa hebben al zoveel verdriet hè, en dan kan jij toch niet zeggen dat je verdriet hebt. Nu hier kunnen ze het tegen elkaar zeggen en als ze eens boos zijn wordt het begrepen door hun lotgenootjes. Als je merkt hoe de diepgang van de stilteruimte werkt op onze kinderen en kleinkinderen dan pas weet je hoe belangrijk dit Wilhelminaoord is voor ons. En geloof me het werkt helend voor vele want allemaal komen we er op de momenten dat we het gevoelsmatig no9dig hebben. Als je stil om een hoekje staat en je hoort de kleintjes praten zo zachtjes met elkaar dat gaat er heel wat door je heen hoor geloof me maar. Dit werkt helend op een manier die voor elk van ons anders werkt hoor, maar voor mij als moeder werkt dit zo warm en ontspannend, dat kleine grut wat dan de ouders en grootouders wil sparen voor verdriet en pijn.  maar hoe gaan hun dan om met hun wereld van verdriet vraag ik me af en ja ik ben ik niet, als ik op mijn manier met de kinderen ga praten en ga vragen. Nu deze wereld van pijn en verdriet is zo intens dat je er als volwassenen van kunt leren. Ze proberen op elke manier om hun grootouders en ouders te sparen hun verdriet is dan niet zo belangrijk, maar niets is minder waar hoor. Want er zijn kinderen die hebben gekeken hoe hun mama om werd gebracht en dit beeld is niet weg te halen, ze moeten leren om hier mee om te kunnen en mogen gaan want de maatschappij laat dat niet toe zoals het hoort, nu hier in ons huis/hotel Wilhelminaoord kunnen ze het kwijt bij elkaar en dat werkt zo goed. Dus is het belangrijk dat dit moet blijven voortbestaan. Wij als groep werken helend voor elkaar en de kinderen en kleinkinderen. Dus laat het voortbestaan heel lang dit is een proces wat nooit weggaat maar de meeste hebben hier een deel van hun zelf terug gekregen. Zo dat was voor mij Wilhelminaoord een plek waar ik in ieder geval mezelf mag zijn. Dank aan diegene die dit mogelijk heeft gemaakt en laat het nooit van ons afnemen, want wij helen elkaar door met elkaar te mogen zijn. Tot het nieuwe jaar 2009 ik verheug me erop.

Anneke

Op tijd vertrokken naar Wilhelminaoord, het weekend waar we elke keer weer naar uit kijken, het samenzijn, het delen van ons verdriet om hen die er niet meer zijn, zij die op een gruwelijke manier zijn om gekomen. Het sterkt je elke keer weer, het helpt bij het verwerken. Ook deze keer was het weer uitstekend georganiseerd. Toen wij aankwamen tegen een uur of vijf werden we al opgewacht, met de vraag waarom we zo laat waren, het was de bedoeling dat wij vroeger zouden komen om het één en ander voor te bereiden. Dat was ons niet bekend anders waren we wel eerder gekomen.Er was weer veel te doen, vooral voor de kinderen, die zijn goed bezig gehouden met allerlei leuke activiteiten zoals een speurtocht en nog veel meer. Voor de kids is het erg belangrijk het contact met de lotgenoten, ze praten over hun omgekomen ouder, dat schept een band ze leren er beter mee om te gaan. Voor ons is het ook heel ontspannend en nuttig om elkaar te zien en te spreken. Dit jaar hadden we allemaal corfee dienst, de vaste kern kon niet, dus allemaal de handen uit de mouwen en mee helpen met brood maken, afruimen, afwassen en schoonmaken, het was leuk om te doen, lekker ontspannen. Jammer genoeg moesten wij zaterdagavond weer naar huis, we hadden zondag iets te doen wat niet veranderd kon worden, anders waren we zeker tot zondag gebleven. Al met al weer een paar fijne dagen met de lotgenoten,en heel belangrijk voor ons. We kijken al weer uit naar volgend jaar.

Janny en Jan