De regiobijeenkomst in Arnhem was voor ons zeker de moeite waard  om naar toe te reizen vanuit Den Haag. We mochten meerijden met Martin en Ireen, maar we waren toch wel naar Arnhem gekomen. Het is voor ons als een warme deken om bij de lotgenoten groep te zijn. Elke keer leren we weer mensen kennen waar we nooit eerder mee hebben gesproken en de oude bekenden leren we weer beter kennen. Het is voor ons als een grote familie. Helaas wordt de die familie steeds groter.

Deze dag was perfect georganiseerd door Wine en Janny en het etentje na afloop was heel erg gezellig. Bedankt dames. Voor je het weet is zo'n dag voorbij. Zo'n dag kan ons niet lang genoeg duren. Volgens Sonia ben ik op zulke dagen een heel ander mens. We kijken weer uit naar de volgend samen zijn. Ik wil iedereen bedanken die erbij waren.  We kunnen er weer een paar weken tegen.

John en Sonia van Oorschot

 

Aangezien ik zelf in de flat woon waar de bijeenkomst werd gehouden (ik liep lekker op mijn pantoffeltjes rond) was het voor mij een thuiswedstrijd, het was wel een beetje spannend aangezien ik zelf voor de zaal gezorgd heb voel je je ook verantwoordelijk voor het slagen van de middag, maar het is allemaal goed verlopen. Toen om 12 uur de eerste gasten binnenkwamen waren Wina en Janny nog druk bezig de broodjes te smeren en waren Henk en ik nog druk bezig om de zaal in te richten en de koffie kopjes en thee glazen klaar te zetten. Om één uur was iedereen aanwezig en voorzien van koffie of thee met een broodje. Toen begon waarvoor deze bijeenkomsten bedoeld zijn. Het helpen en ondersteunen van elkaar, want je hebt elkaar hard nodig, alleen red je het niet en ga je eronderdoor. Daarom was het ook goed dat er mensen van SHN aanwezig waren die je met raad en daad terzijde kunnen staan. Zelf heb ik wat kunnen praten met Hanny Timmers en enkele lotgenoten. En steeds opnieuw merk je weer hoe belangrijk het is om met lotgenoten te kunnen praten over de dingen waar je tegenaan loopt, zonder iedere keer opnieuw het hele verhaal te hoeven vertellen als je daar op dat moment geen behoefte aan hebt, een enkel woord een blik het zegt vaak al genoeg.
Zelf ervaar ik deze bijeenkomstens als heel helpend, je word er sterker van daarom moeten deze bijeenkomsten nooit stoppen ze zijn erg hard nodig voor iedereen. Tot 16.15 hebben wij met de mensen van SHN of met elkaar kunnen praten.  Op de achtergrond werd de film vertoond van de dag tegen geweld in Enschede. Het had eigenlijk een uurtje langer moeten duren maar om half vijf waren de tafels in het wokrestaurant Atlantis besproken dus we moesten vertrekken. Daar hebben we met 29 man tot half negen lekker gegeten en nog verder kunnen praten. De sfeer was ontspannen. Het was weer zoals altijd een warme en goede bijeenkomst die ons allen weer veel goed heeft gedaan. Spontaan schiet mij iets te binnen ik schrijf hem gelijk maar even op.

 

Dagen zoals deze
Van lotgenoten bij elkaar
Die je zoveel van zich geven
Als zijn ze zelf al zoveel kwijt
Dat zijn dingen die je hart verwarmen
De kracht geven door te gaan
Telkens weer voel je de warme deken
Van warmte en genegenheid
De troostende arm om je schouder
De warme groet bij het afscheid

 

Jan de Vries

 

Zaterdag waren we als lotgenoten bij elkaar. Die dag is de enigste manier dat juist iedereen je begrijpt en vooral voelt wat je meemaakt. Als ik die gesprekken hoor van mede lotgenoten dan pas weet ik, Madelein, je staat niet alleen. Zij voelen en weten wat je mee maakt, veel mensen om je heen weten het nu wel en ja, je moet verder met je leven. Als er 1 iemand is die dat weet, het leven gaat door, dan zijn wij het wel. Het doet me goed met mijn gezinnetje even begrepen te worden. Op zo'n dag is zoveel uit te leggen. Ik vind het heel fijn dat Wina en Henk en Janny dit mogelijk hebben gemaakt en het moet zeker veel meer komen want voor ons als slachtoffers is toch al zo weinig begrip. En wij hebben dit met onze lotgenoten heel hard nodig. Bij elkaar samen sta je sterk.
Bedankt namens Madelein, Jeffery en Jermain.

 

Hierbij geef ik gevolg aan het verzoek om een verslagje te maken van afgelopen zaterdag. Op verzoek van Wina de Jongh was ik namens Slachtofferhulp Nederland, regio Oost, aanwezig op de bijeenkomst van 16 februari j.l. Ik werk sinds 4 jaar als vrijwillige hulpverlener op het bureau in Arnhem en mijn taak was om aan te schuiven bij de verschillende groepjes om te luisteren, te ondersteunen en waar nodig advies te geven. Ik vond het een bijzondere middag om samen te zijn met mensen die zo'n enorm verlies geleden hebben. Om te luisteren naar het verhaal dat steeds weer verteld moet worden, al is het nog zo lang geleden, naar het verdriet, de boosheid, de frustratie. Of om te steunen als het nog vers is, zoals bij het echtpaar uit Doetinchem, ofschoon zij er anders voorstaan omdat hun zoon het overleefd heeft. Ik heb ook ervaren hoe belangrijk het is dat jullie stichting bestaat, dat lotgenoten elkaar kunnen ontmoeten in een informele sfeer. Want alleen jullie begrijpen elkaar echt, hoeveel inlevend vermogen een ander ook heeft. Helaas kon ik niet aanwezig zijn bij het etentje maar ik heb van Wina begrepen dat het lekker was en de sfeer ontspannen. Misschien tot een volgende keer.

Een hartelijke groet van Hanny Timmers

 

Zaterdag, jullie lotgenotendag, was voor mij ook een erg bijzondere dag. Wina had mij van te voren gezegd dat het wel een erg heftige dag zou worden vanwege alle indrukken en verhalen. Ze had gelijk het was een heftige dag,maar het was zeker een warme dag. Aan het eind van de middag, toen iedereen zijn jas stond aan te trekken, keek ik eens in het rond en dacht; Wat een groep bijzondere mensen. Iedereen hier heeft zoveel meegemaakt, ze staan nog overeind, en kunnen anderen ook steunen!  Jullie hebben mij warm ontvangen, dat vond ik erg bijzonder. Daarnaast voelde ik mij die middag af en toe ook erg machteloos. Machteloos omdat ik in drie en een half jaar rechten studie wel wat heb geleerd van het strafrecht en toch meestal geen bevredigend antwoord kan geven. Ook toen ik met Martin zat te praten bekroop dit gevoel mij; Ik weet best een hoop, maar toch kan ik hem niet vertellen waarom de moordenaar van zijn zoon snel vrij zal komen. Laat staan dat ik als antwoord kan geven wat hij kan doen om dit te verkomen. Het is mij dus wel duidelijk dat het recht nooit voldoende antwoorden kan geven. Deze middag was voor mij ook een extra drijfveer om een goed afstudeeronderzoek neer te gaan zetten. Waar ik uiteindelijk wat voor de slachtoffers mee kan betekenen. Ik heb erg veel bewondering voor jullie. Ondanks het eigen verdriet, toch elkaar kunnen troosten. Steun zijn voor elkaar. Ja, het was een bijzondere middag! Dankjewel dat ik hier bij mocht zijn. Ik zal A.D.S. ook op de hoogte houden van mijn vorderingen in mijn onderzoek.

Lieve groetjes Serra  

 

De bijeenkomst van 16 februari ’08 hebben we achter de rug. Na een voorbereiding van twee maanden kunnen wij terugkijken op een zeer vruchtbare, geslaagde dag. Het was de eerste keer dat wij in deze regio zelf zo’n bijeenkomst organiseerden. Voor ons was het fijn om op deze manier iets te kunnen betekenen voor de lotgenoten en daar zelf bij betrokken te zijn. De start was al meteen goed, toen we hoorden dat we konden beschikken over de recreatiezaal van de serviceflat waar Jan, de vriend van Janny, woont. Een prima locatie. Om een en ander met betrekking tot de voorbereidingen door te spreken, is Janny (het meisje uit IJmuiden) een aantal keren naar Arnhem, de stad waar Wina woont, afgereisd. Ja, ja en we maakten er maar gelijk een gezellige middag van.
Voor het versturen van de uitnodigingen kregen wij van Martin de lijst met NAW gegevens en emailadressen van lotgenoten die bij ADS zijn aangesloten. Verder stuurde Martin ons de post- en emailadressen toe van een aantal regio’s van SHN, voor het vragen van informatie en medewerking.

Brenda Schönherr, teamleider van SHN regio Arnhem was heel enthousiast toen ze hoorde waar wij mee bezig waren en heeft Wina meteen uitgenodigd voor een persoonlijk gesprek, samen met haar collega Loes Gast, op 24 januari. In dit gesprek is ons alle medewerking toegezegd. We kregen medewerkster, Hanny Timmers, ter beschikking. Hanny zou ons helpen met het programma en op de 16^de aanwezig zijn voor het opvangen en waar nodig adviseren en vragen beantwoorden van de lotgenoten. Omdat wij er op de 16^de graag een casemanager van het pilot project bij wilden hebben, hebben zij voor ons het contact gelegd met Dineke Peterse. Dineke heeft contact met ons opgenomen. Ook zij was heel enthousiast en bereid de middag bij ons te vertoeven om verslag uit te brengen over de stand van zaken m.b.t. de pilot en vragen van de aanwezigen te beantwoorden.

 

Hulde aan Brenda en Loes en Hanny van SHN regio Midden-Gelderland

 

Via de regionale omroepen hebben wij interviews gegeven, waarin wij vertelden over het bestaan en doel van ADS. In die interviews en in de huis-aan-huisbladen hebben wij lotgenoten opgeroepen zich aan te melden voor de bijeenkomst.

Via de zus van Madelein, kwamen wij in contact met Serra van de Kamp. Serra studeert rechten aan de Hogeschool Arnhem en Nijmegen. Ze is kort geleden begonnen met afstuderen en gaat zich specialiseren in ’de positie van het slachtoffer in het strafproces’. Ook Serra was bereid om, informeel en, voor zover het in haar vermogen lag, antwoorden te geven op vragen over juridische kwesties. Ze zou proberen de antwoorden op vragen, waarop zij het antwoord niet wist, op te zoeken en via mail door te sturen naar de betrokkenen. We waren verantwoordelijk voor het slagen van die dag, dus al bij al toch heel spannend. Je weet dat alles goed geregeld is, maar toch bekruipt je een beetje de angst dat er nog iets mis zou kunnen gaan.

En dan is het alweer 16 februari.

Jan en Henk hebben het in orde maken van de zaal voor hun rekening genomen en wij hebben ons gestort op het smeren en beleggen van de broodjes en krentenbollen. Hanny was er om 12.00 uur. Samen met haar hebben wij nog even het programma van de middag op een rijtje gezet. Het ontvangen en zonodig begeleiden van de gasten heeft Hanny voor haar rekening genomen. Ze is een KEI in het organiseren van bijeenkomsten en dat heeft zij op die middag ook bewezen. Om 12.15 uur werden de eerste gasten verwelkomd met een kopje koffie en een belegd broodje. Jan was de barkeeper en droeg, samen met Henk, de zorg voor het voorzien van de gasten van koffie en/of een ander drankje. De broodjes en/of krentenbollen mochten ze zelf pakken. Het was goed om te zien hoe blij de lotgenoten waren om elkaar weer te ontmoeten en met elkaar te praten. De bekende ‘warme deken’ was die middag bij iedereen gewoon voelbaar. Knuffels en kusjes gingen over en weer. Het was geweldig!!! Na het welkomstwoord ging de microfoon naar Dineke. In duidelijke bewoordingen heeft ze verteld over de stand van zaken m.b.t. de pilot. Na haar praatje was ze verder nog de hele middag aanwezig, om iedereen in de gelegenheid te stellen haar individueel vragen te stellen. Daar is gretig gebruik van gemaakt. Na Dineke kwam Serra aan het woord. Ook zij heeft in duidelijke bewoordingen verteld over haar studie. De rest van de middag is ze ook bij ons gebleven om haar diensten aan te bieden aan de lotgenoten. Ook dit aanbod hebben de lotgenoten met beide handen aangegrepen. Omdat Hanny, als medewerkster van SHN al jarenlange ervaring heeft met slachtoffers, kon ook zij de lotgenoten de hele middag van dienst zijn met hulp en advies. Voor we er erg in hadden was de middag om. De dag is afgesloten met een ontspannen, gezellig etentje in het WOK-restaurant, om de hoek van de plaats waar de bijeenkomst werd gehouden.

Terugkijkend op deze dag komen wij tot de volgende conclusies:

Met de aanwezigheid van 32 personen is deze regiobijeenkomst zeer de moeite waard geweest.
Deze bijeenkomsten zijn voor de lotgenoten heel belangrijk en moeten veel vaker, dan nu het geval is, plaatsvinden.
Een tijdsduur van 3½ uur voor zo’n bijeenkomst is veel te kort, omdat de individuele gesprekken met de hulpverleners veel tijd in beslag nemen. Daardoor krijgt niet iedereen de gelegenheid om aan bod te komen.
De medewerking van en de samenwerking met SHN zijn onontbeerlijk bij het plannen,  publiceren en organiseren van deze bijeenkomsten, omdat SHN de beschikking heeft over de adresgegevens van lotgenoten en ervaring heeft in het opvangen en begeleiden van slachtoffers.
Doordat wij deze bijeenkomst georganiseerd hebben en alles onder controle wilden houden, konden we niet echt ontspannen en hebben we die toch anders beleefd dan de bijeenkomsten waar wij zelf gasten waren. We konden niet met alle aanwezigen praten.
We hebben weinig meegekregen van wat er verteld is door Dineke en Serra. (Constant op de tijd letten, om te proberen alle lotgenoten de gelegenheid te geven met de aanwezige ‘hulpverleners’ te praten en in de gaten houden of iedereen voorzien wordt van een drankje en iets te eten. Dit laatste ondanks het feit dat we wisten dat Jan en Henk het prima deden.)
We kunnen terugkijken op een zeer vruchtbare, geslaagde bijeenkomst, die zeker het overdoen waard is.

Janny en Wina