|
04-05-06 april 2008 Doorn
Lotgenotenweekenden voor ouders van een vermoord kind
Op zoek naar ruimte voor de toekomst" Afgelopen vrijdag was het zover een weekend naar Doorn toe, naar de Basis eigenlijk toch ook wel wat gespannen, de voorbereidingen maken zoals tas inpakken en hoe gaat het allemaal verlopen, wetende dat het ook wel een heftig weekend zou gaan worden. s, Morgens alles in orde gemaakt en ook even naar Ellis geweest, om daar alles te gaan verzorgen vers bloemetje en de petroleum bijgevuld, zodanig dat alles er weer netjes bij staat. Vrijdagmiddag zijn we gaan rijden en vlakbij utrecht reden we in de file, gelukkig konden we net afslaan en het laatste stukje binnendoor gereden naar doorn toe, en gelukkig waren we net op tijd voor het eten.
In de avond hadden we gelijk al een ontmoeting met elkaar,we werden eerst in 3 groepen van 8 personen ingedeeld met 4 begeleiders erbij,daarna naar een zaal toe waar de kennismaking, informatie, afspraken en ontspanningsoefeningen werden doorgenomen. Natuurlijk kom je als lotgenoot een hoop bekende tegen en nadat de eerste bijeenkomst erop zat, ontstond erbij alle groepen al gauw een broer / zus verhouding met elkaar,je voelde al heel gauw de verbondenheid met elkaar. Na de eerste gespreksronde met elkaar was er ook ruimte voor ontspanning, zoals een stukje te gaan lopen in de omgeving, of ff aan de bar te gaan zitten om met elkaar wat te gaan drinken, en dit beide hebben we dan ook gedaan en na die tijd hebben we de tassen uitgepakt en onze kamer opgezocht, waar we na die tijd als een blok in slaap vielen. Zaterdagochtend was ik al vroeg wakker en ben toen naar beneden gelopen om ff een bakkie te gaan halen, ff bijtrekke hoor, na het ontbijt zijn we met onze groep naar de zaal gegaan voor een nadere kennismaking met elkaar en kon iedereen zijn eigen verhaal vertellen wat heel emotioneel en zwaar was, en heel veel energie vergde van ons allemaal, maar gelukkig was er na de lunch genoeg ruimte voor ontspanning, dmv sport,en zwemmen of andere dingen te gaan doen.
f
Na de warme maaltijd, trouwens een heerlijke chinese hap, begonnen we om half 8 met als thema wie was ik voor de moord, en dit duurde tot half 10 s'avonds, er werd bij ons in de groep heel goed geluisterd naar elkaar en zo nu dan werden er ook vragen gesteld door onze begeleiders maar ook van andere lotgenoten. We zijn met zijn allen naar de tijd in de bar gaan zitten en heel ontspannen met elkaar gepraat, daarna op tijd gaan slapen. Zondagmorgen na het ontbijt hebben we uitgecheckt en de tassen naar de auto gebracht,daarna hebben 2 lotgenoten hun verhaal nog verteld, wat best wel heftig en emotioneel was, daarna in de lounge een bakkie gedaan en zijn we met zijn allen naar de activiteitenruimte gegaan om op het volgende stuk papier jezelf uit te beelden wie je was voor die tijd, tijdens het creatief bezig zijn hadden 2 lotgenoten een cd meegenomen en konden we luisteren naar de muziek van hun dierbare dochters, wat heel mooi was. Tijdens het creatief bezig zijn werd een ieder ook heel goed begeleid, als we wat nodig hadden werd er dan ook alles aangedaan om dit mogelijk te maken. Na de lunch hebben we ons verzameld in de lounge, en zijn alle groepen naar buiten gegaan en hebben we heerlijk gelopen in het bos en ontspanningsoefeningen gedaan en terug gekeerd naar de Basis.
Daarna verzameld en geevalueerd, en hebben dan ook een vragenlijst ingevuld hoe het was, of er ook dingen waren die eventueel verbeterd moesten worden enz. nadat alles was door gesproken hebben we nog ff nagezeten in de lounge en afscheid van elkaar genomen, zodat we om 15.00 uur naar huis zijn gereden, het was zoals verwacht een heel heftig weekend maar toch ook met het gevoel dat we qua gevoelens er wat mee kunnen, en bij deze wil ik iedereen alvast bedanken op de Basis voor de geweldige verzorging en begeleiding, we moeten dan ook niet vergeten dat dit voor hun ook de eerste keer is. Ook vind ik het heel erg moedig van de mensen die hun vriend of vriendin hebben meegenomen om dit allemaal toch maar ff te doen, geweldig hoor. Hans Windhorst
Mijn bevindingen, zoals ik het lotgenotenweekend heb ervaren. Ik zag er met een dubbel gevoel tegenop om dit eerste weekend te gaan doen. Aan de éne kant het gevoel van; wat een kans krijgen wij om hier aan deel te nemen. Het gemis van je kind wat je elke dag voelt, wat een deel van je leven geworden is. Mijn leven gaat ogenschijnlijk voor buitenstaanders gewoon door, zelf weet je dat je met veel verdriet, gemis en pijn zit. Zoals we allen ervaren, de glans is van je leven af, de moord op je kind is elke dag bij je. Dat je dan deze kans krijgt, met de gedachte dat je hulp aangeboden krijgt om te leren met je verlies om te gaan. Professionele hulp, die hopelijk weet wat je nodig zult hebben om weer verder te gaan, je leven draaglijk te maken, je leven te leven, met daarin natuurlijk je kind wat niet meer bij je is, maar weer leren hoe je door kunt gaan. Wetende dat het heel zwaar zal zijn om de weekenden te doen. De verhalen van je mede lotgenoten, hun pijn en verdriet voelen. Maar oké, je gaat ervoor, je wilt zo goed mogelijk met dit alles verder. Aan de andere kant weer een weekend met mensen die je dierbaar geworden zijn, saamhorigheid, lachen en huilen met elkaar. Ook deze weekenden met elkaar delen, met allen hetzelfde doel, werken aan jezelf. Mijn eerste indruk is ontzettend goed. Ik heb gemerkt dat na dit eerste weekend er processen op gang gekomen zijn. Bij mij en andere lotgenoten. Voor mezelf sprekende weet en wil ik dat ik verder moet. Er is veel deskundige hulp aanwezig, mocht het nodig zijn, zij mij (ons) door kunnen verwijzen, weten wat je nodig hebt. Dit weekend heb ik ervaren dat het gebeuren met Ellis, er bij mij een behoorlijke blokkade zit. Mijn diepste gevoelens heb ik niet kwijt gekund (kon ik niet). Maandagochtend eenmaal thuis, een enorme huilbui, kwaadheid en verdriet wat er uit kwam. Jan was er gelukkig nog en hebben we er samen heel goed over kunnen praten. Ik heb hierdoor nu op papier kunnen zetten wat er bij mij van binnen wroet en hoop er het volgende weekend in Doorn mee aan de slag te kunnen. Janny de Jongh
|