Niet alleen de broers en zussen, neven en nichten, opa's en oma's zijn vaak een vergeten groep nabestaanden van slachtoffers ernstige geweldsmisdrijven. Ook de zorg en ontwikkeling van kinderen van slachtoffers ernstige geweldsmisdrijven, vooral de kleintjes, krijgt niet voldoende aandacht. Een groep die op jonge leeftijd te maken heeft gekregen met het ergste wat een mens, zeker een kind, kan meemaken. Ouderen kunnen er over praten, maar kinderen zwijgen meestal. In de meeste gevallen denken zij dat ze de enigen zijn in hun omgeving. Een reden voor de lotgenoten contact groep ADS om na enig overleg een weekend speciaal voor de kleintjes te organiseren met een niet al te grote groep.

Wij hebben gekozen voor Ponyparkcity (voorheen: vakantiepark Collendoorn) in Overijssel. Op dit park krijgt elk huisje ook een pony ter beschikking. De ligging is prachtig, programma geheel gericht op kinderen t/m 12 jaar. Veel dieren. Zeer vriendelijke medewerkers die dagelijks met kinderen en dieren omgaan. Naar onze mening de geschikte locatie voor deze doelgroep. Dit park is ook onderdeel van Vakantiepark Slagharen. Vakantiegangers van Ponyparkcity mogen ook gratis gebruik maken van entree en attracties Slagharen. Een treintje rijdt van Ponyparkcity naar Slagharen v.v.

Wij hebben dit jaar, met dank aan Fonds Slachtofferhulp, 15 huisjes kunnen huren van vrijdag t/m maandag.

De subsidie van het Fonds Slachtofferhulp, de gastvrijheid van medewerkers Ponyparkcity en het prachtige weer hebben voor ons, ouders, verzorgers, grootouders en kinderen een fantastisch weekend mogelijk gemaakt. Niets heeft onze planning en de invulling van ons programma in de weg gestaan. Een super weekend met in de hoofdrol de kinderen. Een weekend zonder TV, DVD, computerspelletjes, MP3 en ander modern spul.

Pony rijden en omgaan met de pony, pony rijles, zwemmen, bingo, spelletjes tot in het donker, een heerlijke en gezellige familie BBQ, voetballen, een live western show, badminton, de patat / pannenkoeken middag en een hele dag op het pretpark Slagharen.

Een heerlijk en onvergetelijk weekend voor de 33 kinderen en de ouderen, die allemaal zichtbaar hebben genoten. Na de lange en vermoeiende dagen, als de kleintjes op bed lagen, was er bij de ouderen toch nog behoefte om over de kinderen en andere moeilijke en trieste zaken te praten.

De behoefte aan samenzijn, het samen lachen en ontspannen met de kinderen, maar vooral deze gesprekken is groot en voor velen onmisbaar.

Reacties:

In de loop van vrijdagmiddag 25 september werden 15 huisjes op Pony Park City Slagharen bezet door gezinnen die aangesloten waren bij lotgenoten contactgroep ADS. Ongeveer 75 personen waaronder 33 kinderen kwamen samen om met elkaar ontspannen te kunnen genieten van een heerlijk weekend met pony’s en/of van het attractiepark. De gezinnen die al vroeg aanwezig waren, haalden die vrijdagmiddag al een pony voor de kinderen op. ’S Avonds werd er door een aantal gezinnen gezamenlijk in het cowboydorp friet gegeten. Om 20.00 uur deden de meeste gezinnen mee aan de grote bingo in de saloon.
O.a. Moreno van Rini en Mieke was 1 van de gelukkige die enkele leuke prijsjes in de wacht wist te slepen. Om 22.00 uur ging iedereen naar de huisjes, de kinderen werden op bed gelegd. Veel ouders kwamen daarna nog gezellig samen bij het centraal gelegen huisje van Martin en Irene. Er werd wat gedronken, veel gepraat over leuke dingen en natuurlijk ook over de minder leuke en helemaal niet leuke zaken. Om half twee gingen de laatste personen totaal verkleumd van de kou naar bed.
Zaterdagochtend 26 september om 10.00 uur kon iedereen zijn pony ophalen. Enkele gezinnen gingen naar het attractiepark en hierdoor hadden Laura, Denise en Melissa van Jac en Bianca 2 pony’s tot hun beschikking. En daar waren ze dolgelukkig mee. De pony’s werden goed verzorgd en flink vertroeteld. ’S Middags heeft iedereen heerlijk kunnen genieten op het terras van het cowboydorp terwijl de kinderen zich uitleefden in de speeltuin. Van 17.00 tot ongeveer 19.30 uur was er een heerlijke BBQ. Niemand kwam iets te kort.
’S avonds kwamen de meeste ouders weer bij elkaar bij Martin en Irene. Morad, de ideale schoonzoon, hield de kinderen tot 22.30 uur bezig met een verstop en vangspel. Geheel gekleed in het zwart verstopte hij zich tussen de huisjes in het bos en de struiken voor de kinderen. De kinderen moesten hem zoeken. Maar de kinderen die hij kon vangen, moesten bij de ouders op een stoel gaan zitten. Mourat ging verder tot hij ze bijna allemaal had. En dan begon het spel weer opnieuw. De kinderen vonden het prachtig. Om 22.30 werden de kinderen weer naar bed gebracht en de ouders bleven deze keer tot ongeveer half één buiten zitten. Natuurlijk weer met een wijntje en een glaasje, flesje of blikje bier en een hapje er bij. Er werd veel gelachen, want dat kon hier zonder dat iemand van de ander dacht: “hé hij of zij is “er” overheen. Iedereen hier wist wel beter. Geen druk en niet bang hoeven zijn voor wat een ander denkt. Dat was gewoon weer eens heerlijk!
Zondagochtend 27 september nam Jac alle kinderen mee naar de speeltuin. Hij moest ze, als de rattenvanger van Hamelen, meelokken, zodat Martin en de rest posters van gestolen spullen op konden hangen, 4 ouders van verschillende lengte zich konden omkleden als Daltons en Maurice als Lucky Luke. Nadat Jac de kinderen bijna 20 minuten had laten zoeken naar een niet verstopt goeden paardje, nam hij ze weer mee terug naar het centrale huisje. En dit onder het mom van “we zijn besodemieterd!”. Aangekomen bij het huisje stonden alle ouders te roepen dat ze door de Daltons bestolen waren. De kinderen moesten Lucky Luke roepen en met hem werden alle posters verzameld. Daarna vond ere een zoektocht over het park naar de Daltons plaats. Toen ze gevonden waren, werden ze geboeid en meegenomen. Ook de koffer met de gestolen spullen en een 4-tal gestolen pony’s werden mee teruggenomen. De Daltons werden bij het centrale huisje op stoelen aan elkaar gebonden. Ze werden ingesmeerd met pindakaas. Voor alle gestolen spullen was een beloning uitgeloofd. Al het geld van de posters werd in een pot gedaan en daarna verdeeld onder de kinderen. Elk kind kreeg 4,- € als beloning. Iedereen vond het prachtig.
Vervolgens gingen Laura, Melissa en Denise hun pony’s versieren om mee te doen aan de miss Ponyverkiezing. Ze wonnen niet, maar kregen wel alledrie een prachtige roset en vonden het prachtig om met de pony’s bezig te zijn.
Om 17.00 gingen alle 33 kinderen gezamenlijk frietjes en pannekoeken eten. Het was smullen. Daarna deelden Martin en Jac, geholpen door de Daltons, aan elk kind afzonderlijk een medaille en een roset uit. Dat waren de beloningen voor het vangen van de Daltons.
Een aantal gezinnen vertrok daarna, geheel voldaan, naar huis. De achterblijvers maakten het ’s avonds nog gezellig.
Maandag 28 september verliet iedereen het Pony Park en hadden ze nog een ontspannen dagje in het attractiepark Slagharen.
Alle aanwezigen van ADS willen het Fonds Slachtofferhulp en het Ministerie van Justitie hartelijk danken dat zij dit weekend voor ons mogelijk gemaakt hebben. Het was voor ons een zeer welkom lichtpuntje in het voor velen van ons zo donkere bestaan.

Bianca en Jac Nooijens

Bij deze willen wij ADS en het Fonds Slachtofferhulp bedanken voor het fijne weekend in Slagharen. Het begon al met het mooie weer. De goede organisatie. De huisjes fijn bij elkaar maar toch had je privacy. Wij en de (klein) kinderen hebben het erg naar ons zin gehad. Het fijne van dit weekend was dat alles mocht maar niets moest. Wat speciaal was het eten voor de kinderen op zondagavond. Met z’n allen aan 1 grote tafel en smullen maar. Er is daar geen ongetogen woord gevallen. De saamhorigheid was daarom groot zowel bij de kinderen als de (groot) ouders. We hadden echter 1 probleem bij het afscheid van de pony’s. 2 huilende kinderen , zij wilden de pony niet terug brengen. De barbecue op het grote plein op Zaterdagavond was ook een succes. Ik vind nogmaals dat wij het Fonds Slachtofferhulp speciaal moeten bedanken en moeten proberen dat het fonds dit jaarlijks voor ons zal financieren.

Piet en Lenie Beekenkamp

Wat hebben we met elkaar weer een geweldig weekend gehad. Natuurlijk hadden we deze weekenden niet moeten hebben, maar wat hebben we veel steun aan elkaar. De kinderen die zo geweldig hebben genoten, van het spel met het monster (Murat) in het donker. Van het spel met Lucky Luc en de Daltons. Wat vonden ze het eng, maar o zo spannend. Met elkaar de ganse dag spelen en in de weer, van 1 tot 14 en geen onvertogen woord is er gevallen, heerlijk om te zien en mee te maken.  Kinderen die (onder het spelen door) het er over hebben wat hun is overkomen. Waar het in deze bijeenkomsten kan, wat ze in het normale leven minder kunnen. Wat dan ook o zo goed is dat ze het doen. Het lotgenotengevoel dat bij de jeugd net zo aanwezig is als bij de volwassenen. De allereerste bijeenkomst die mijn kleinkinderen bijwoonden was een aantal jaren geleden. Weekend Wilhelminaoord. Mijn oudste kleinkind, toen 8 jaar. Dat hij erachter kwam dat zij niet de enigsten waren, waar hun mama door papa was vermoord. Wat voor hem een openbaring was/is. Nu 3 jaar ouder, geeft hij aan, dat het fijn is om met andere kinderen te kunnen praten. Want zegt hij, mijn vriendjes thuis begrijpen het niet zo goed. En dan heb ik het er maar niet over. Als je dit hoort, weet je dat deze weekenden heel belangrijk zijn. Voor ons volwassenen, maar zeker ook voor al die kinderen die met hetzelfde verdriet, gemis te kampen hebben als de volwassenen. Weekenden waarin je veel plezier hebt, maar ook ruimte is om met elkaar te praten. Kortom, het gevoel hebben niet alleen te staan. Laten we hopen dat dit soort weekenden doorgang kunnen blijven houden. Het heeft een helende uitwerking voor alle volwassenen en kinderen die het verdriet om hun dierbare met zich mee dragen.

Janny

Dit soort weekenden hebben nabestaanden van slachtoffers van geweldsmisdrijf zeker hard nodi, in deze wereld waar je geen begrip meer krijgt. Want je moet door met je leven is de mening. Dat weten wij als nabestaande maar al te goed en daarom is het zo fijn om met mensen te zijn die het zelfde hebben meegemaakt. Je voelt je verbonden met elkaar, als je ziet na wat de kinderen mee hebben gemaakt zo goed met elkaar om kunnen gaan. Ook zij krijgen begrip voor elkaar, dat doet me goed, dat hebben we allemaal nodig. Even ontspanning tijdens een weekendje met elkaar. Ja, ik er vaar het als 1 grote familie en ik hoop dat we volgend jaar weer een mooi weekend als dit kunnen beleven. 

Madelein en Rudsel

Wendy, Wesley en Jaimy hebben nadat ze in Wilhelminaoord (ook een fantastish weekend) waren geweest, de dagen afgeteld, kalenders bijgehouden, want ja dan gaan we met ze allen naar Slagharen. Ze vroegen ons de oren van ons hoofd, wie komen er, wat  gaan we doen enz, enz. Eindelijk was het dan zover! Vrijdag op tijd waren we er al, een warm ontvangst door Martin en Irene. Wendy stond op scherp tot Martin haar kaart (voor de pony) had gegeven, rennen naar de pony's. Misschien was pony Lucky er nog ... helaas niet. Maar gelukkig een nieuwe vriend pony Brosje (een grotere uitgave van Lucky). Ze heeft het hele jaar erna uitgekeken...... een weekend lang ponyrijden!!! Wesley vond meteen zijn voetbal vriendjes. Jaimy een jaartje ouder, deed  nu ook heerlijk met de grotere kinderen mee, dat was voor ons geweldig om te  zien. Hoe de kinderen met elkaar omgaan, de saamhorigheid, hoe blij  ze waren om elkaar weer te zien. Maar ook voor ons ontspanning, even niets geen gezeur. Het was een geweldig warm een heel fijn weekend. Helaas weer wat nieuwe lotgenoten met kids ontmoet. Nieuw onmenselijk verdriet aangehoord. Een gevoel van erkenning, maar ook steun aan elkaar, begrip, wat in onze gehaaste samenleving vaak ontbreekt, en wat we bij elkaar vinden. Dat doet ons zo goed na dit weekend kunnen we weer even voort Wendy, Wesley, Jaimy,  waren alle 3  verdrietig. Omdat het al weer voorbij was.. moeten ze weer een jaar wachten!!! We hopen dat we volgend jaar weer mee mogen??? En is iedereen er dan weer?? Wat wij voelen, voelen de kinderen ook onder elkaar. Dit hebben wij als volwassen maar zeker de kinderen nodig! Hard nodig! Dit heerlijke weekend heeft daaraan zeker bijgedragen. Bedankt ADS het was super.
 
Cor, Wil, Wendy, Wesley en Jaimy.

Dit jaar ben ik voor het eerst geweest, samen met mijn kleindochters. Wat heerlijk om weer zo bij elkaar te zijn en dat de kinderen zo genieten en ontspannen zijn!! We hebben dit allemaal zo nodig....volwassenen en kinderen. Romy, Ginger en ik kijken nu al uit naar volgend jaar, want wij zullen er zeker weer bij zijn!!! Mijn complimenten aan Martin, Irene en anderen, voor de organisatie en ons zo een onvergetelijk lang weekend hebben bezorgd!!!

Marcella de Jager

Dit jaar voor het eerst mee geweest. We hadden er al lang naar uitgekeken en hadden er dan ook zin in. Samen met Marcella en haar 2 kleinkinderen in 1 huisje. Wat was Anouk blij "Kyra" weer te zien. Maar met alle kinderen heeft ze heerlijk gespeeld. Zelfs de "stoere" oudere jongens hebben heerlijk met haar gespeeld. Zo mooi om te zien. We hebben zo genoten van al die kinderen samen. Vandaag heb ik samen met Anouk de foto's zitten kijken en iedereen herkende ze en alle oma's noemde ze ook oma. Daar kan je aan merken dat het 1 grote warme "familie" is. 

Marc Nathalie en Anouk

Het weekend in ponypark city was weer geweldig! Er waren veel spelletjes verzonnen waarvan niet alleen de kinderen hebben genoten, maar ook de volwassenen. We moesten allemaal 2 oude dingen meenemen en daar een opsporingsbrief van maken. De kinderen werden met een smoes weggelokt, ondertussen werd de koffer met spullen en de pony’s gestolen door De Daltons! Samen met Lucky Luke gingen de kinderen op zoek naar deze dieven. Eenmaal gevonden werden ze op stoelen gezet en ingesmeerd met pasta en pindakaas. Joelende kinderen natuurlijk, als beloning voor het vinden kregen ze allemaal een medaille en wat euro’s.
Zaterdagavond was het de zoektocht met monster, de volwassenen zaten buiten, want het weer was goed.
De saamhorigheid onder de kinderen, samen zoeken, elkaar helpen en plezier maken met andere kinderen die ook iets vreselijks hebben meegemaakt is een goede stap om dingen samen met anderen op te lossen. Ze ervaren dat er meer kinderen zijn met hetzelfde lot en dat ze ook plezier mogen maken en voelen dat ze er niet alleen voor staan. In het dagelijkse leven komen ze niet zomaar een ander kind tegen die ook zoiets heeft meegemaakt, hier wel en dat maakt hun lot hopelijk wat lichter. We hopen dan ook dat ze elkaar nu, maar ook later tot steun kunnen zijn, net zoals wij dat hebben met onze lotgenoten. Dit samenzijn heeft ons allen goed gedaan, als je die kinderen ziet spelen en genieten dan geeft dat zo’n goed gevoel. We doen het voor hen, zodat ze een beetje op weg worden geholpen en ook zij het leven aankunnen als het even moeilijk gaat. Het is ook zo fijn dat iedereen er voor elkaar en elkaars kinderen is, je praat af en toe eens met een kind en helpt ze, we zorgen samen voor ze bij het eten, het is net een grote familie! Moreno en wij ook hadden wel een week willen blijven. Martin, je wilde niets horen van bedanken, want we hebben het samen gedaan zei je.Toch wil ik jou (De Sheriff) en Irene bedanken en Maurice(Lucky Luke) en Morad(Het Monster), Matthijs en Cor en Rini en Dave (Monster) en (De Daltons). Tenslotte zijn jullie allang van te voren bezig met het bedenken van de spelletjes en het regelen van de huisjes. Het was prima geregeld en met liefde en Aandacht voor de kinderen gedaan.

Mieke, Rini en Moreno

Het was een topweekend het is nu dinsdag en ik zit nog steeds met het weekend in mijn hoofd. De kinderen hebben enorm genoten en hebben het goed naar hun zin gehad. Op weg naar huis hebben ze er honderduit over gepraat, en op de vraag wat ze fijn vonden aan het weekend was een van de eerste reacties: "ik vond het fijn om kinderen te ontmoeten die hetzelfde hebben meegemaakt als wij, die hoef je niks uit te leggen zoals kinderen die dat niet hebben meegemaakt, want die snappen het gewoon niet, die begrijpen er niks van. En dat is best wel lastig." Ze vonden het wel een beetje weinig twee keer per jaar een weekend, het liefst zouden ze vaker bij elkaar komen, maar dat is door de lange afstanden tussen de woonplaatsen een beetje moeilijk, en dan is zo'n weekend een uitkomst voor ze. Het is duidelijk aan de kids te merken dat ze behoefte hebben aan contact met lotgenoten van hun eigen leeftijd. Verder niks dan lof voor de organisatie het was allemaal prima voor elkaar.

Janny de Jongh en Jan de Vries

Wat vorig jaar nog een experiment was, is dit jaar een zeer succesvolle en geslaagde bijeenkomst geworden met de kinderen in de hoofdrol. Een lotgenoten bijeenkomst speciaal voor de kleintjes die mogelijk is gemaakt door Fonds Slachtofferhulp. Een fantastisch gebaar, dat hopelijk een vervolg krijgt in 2010? Inspanning, tijd, energie en kosten zijn snel vergeten bij het zien van alle vreugde en blijdschap bij de kinderen, ouders, verzorgers en grootouders. Volgens mij is het uniek dat drieëndertig kinderen drie hele dagen samen buiten spelen en genieten, onvermoeibaar en zonder incidenten. Ook de inzet, de automatische hulp en begeleiding van alle ouderen is een ongekende luxe voor de organisatie. Dit alles en deze momenten geeft mij een goed gevoel, dan weet je waar je het voor doet. Dit moet, het werkt en het draagt bij aan het herstel van vertrouwen in medemens en samenleving. Ik hoop dat wij dit volgend jaar weer kunnen organiseren en realiseren.

Martin Roos 

.