Martin heeft de uitnodigingen de deur uitgedaan en me geholpen met het één en ander te regelen. Ik vond het best moeilijk en zwaar omdat ik geen goed overzicht had van wie er kwamen. Dit omdat niet iedereen zich bij mij had aan en/of afgemeld. Dit bleek achteraf ook vervelend bij het regelen van het eten. Maar met hulp en advies van Martin heb de dag zelf mijn verstand even op nul gezet en ben gegaan, ik mocht met Mariet en haar mam meerijden. Ik voelde me wel zenuwachtig toen we op de locatie aankwamen en het vervelende was dat ik ook ziek was. We werden hartelijk ontvangen door Els Geenen, de dochter van Piet en Luus van Rijt, de beheerster van de Peelkiosk. De koffie en koekjes stonden al klaar toen wij aankwamen. We hebben eerst lekker buiten gezeten en langzaam aan kwamen één voor één de lotgenoten uit het hele land aan. Ook de beide casemanagers Greetje en Liz voegde zich bij het gezelschap en maakte met iedereen een praatje. Op het terras kwam Els al snel met de broodjes en hebben we heerlijk buiten geluncht. Hierna volgde het gespreksuurtje binnen in de bezoekersruimte. De casemanagers hadden een presentatie voorbereid maar hebben dit uiteindelijk gewoon mondeling gedaan. Ze hebben zich voorgesteld en uitgebreid verteld over hun opleiding en werkzaamheden. Ze voelde zich bevoorrecht dit werk te mogen doen. Enkele lotgenoten hebben vragen gesteld en iedereen was erg tevreden over dit gesprek. Naderhand was er de gelegenheid om persoonlijk nog met de casemanagers te spreken en ook hier is goed gebruik van gemaakt. Onderling nog gezellig met elkaar gekletst onder het genot van een drankje. Rond 17.00 uur zijn we vertrokken naar de tweede locatie de Dorpsherberg waar we een heerlijk 3 gangen diner hebben genuttigd. En tijdens de heerlijke maaltijd gezellig met elkaar gekletst. Rond 19.00 uur hebben we van ieder afscheid genomen en gingen we weer terug naar huis. Ik vond het voor mijn gevoel een te korte dag (samenzijn) misschien omdat dit mijn eerste keer was en ik was heel blij te vernemen van alle aanwezigen, dat ondanks mijn beperkingen, het een geslaagde dag is geworden. Ik hoop dat wij, Mariet, Piet van Rijt en ik, als afgevaardigden van ADS regio Limburg in de toekomst van belang zullen zijn voor onze lotgenoten in deze regio en hen met dit soort bijeenkomsten verder kunnen helpen. Wij weten dat er in deze regio ook heel veel nabestaanden zijn en ik hoop met de hulp van Slachtofferhulp en de casemanagers deze lotgenoten te bereiken. De regio bijeenkomsten van ADS zijn er voor alle nabestaanden van slachtoffers geweldsmisdrijven, ook in Limburg. Wij hopen met deze eerste ADS regio bijeenkomst in Limburg een eerste stap te hebben gezet en deze bijeenkomsten te continueren. 

Eveline en Mariet.  

 

Reacties:

 

Zaterdag 25 april waren wij, mijn moeder en ik, weer aanwezig bij een bijeenkomst van ADS. Voor ons was dit de tweede keer dat wij bij zo'n bijeenkomst aanwezig waren ... ook dit keer waren wij blij dat we erbij waren. Ondanks dat het een klein groepje dit keer was hebben wij weer lieve  mensen leren kennen ... die ons ontzettend veel advies hebben gegeven en hun eigen ervaringen hebben verteld (waar wij die nog steeds midden in een rechtszaak zitten ontzettend veel aan hebben). Ondanks dat het ver rijden was voor ons zullen wij blijven komen naar dit soort bijeenkomsten, die warmte en geborgenheid die we daar voelen ... Het laat ons vooral weten dat wij niet de enige zijn die in zo'n vreselijk zwart gat zitten ... We kunnen gewoon ons zelf zijn en ondanks dat wij nog niet van die praters zijn voel ik me elke keer weer welkom, Als ik deze stichting niet bij toeval was tegengekomen weet ik niet waar we nu hadden gezeten.

Tamarah en de rest van ons gezin

 

0p deze mooie voorjaarsdag in Ospel, de Groote Peel en de Dorpsherberg hebben wij als lotgenoten, van A.D.S, een fijne bijeenkomst gehad. Leuk was het bekenden te ontmoeten, en met nieuwe lotgenoten kennis  te maken. Goed georganiseerd door Eveline, waar het de inwendige mens ook aan niets ontbrak. Weer wat geleerd en opgestoken door de twee dames van slachtofferhulp, voor herhaling vatbaar.

Piet en Luus van Rijt.

Dave en ik (Nathalie) zijn ook naar de bijeenkomst geweest in Grote Peel, Eveline had dit georganiseerd en we hebben er weer van genoten. Tegenwoordig werk ik 32 uur per week en had erg de behoefte om uit te slapen maar iets knaagt er dan weer in mij… de lotgenoten, het weerzien van hun…de gesprekken … Wij zouden half 9 bij Martin zijn en we waren er ook, geen uitslapen of moeheid die ons ervan weerhoud om even naar Limburg te rijden. ( Martin reed en ik kon mijn ogen dicht doen ) Wij hebben daar gesproken met 2 Case managers van slachtofferhulp die uitleg gaven van hoe ze de mensen benaderde en vooral peilde wat de wensen waren van de mensen die zoiets afschuwelijks overkomt. Wat Dave en ik vooral ervaarde was het gevoel die zij uitstraalde, ze wisten precies waar zij over praten en hielden vooral rekening met de nabestaande in zo een vreselijke situatie.  Zij konden ook alle vragen beantwoorden die gesteld werden. Je kon nu echt merken dat er twee mensen stonden met ervaring. ( Niet zoals ons maar wel geleerd). Toen ik hoorde dat er weer twee van slachtofferhulp kwamen had ik mijn bedenkingen…. Maar ze hebben ons met een bevredigend gevoel en vooral een doel achtergelaten, zoals wij het zouden willen zien voor de toekomst… helaas voor de nabestaanden die nog volgen maar we weten allemaal dat dit nooit zal stoppen, en wij het alleen maar kunnen verbeteren door te blijven vechten voor het recht van de slachtoffers en nabestaanden in de toekomst. Al met al een weer leerzame middag, iedereen had de kans op nabespreking met 1 van de Case managers, daar is ook gretig gebruik van gemaakt.
Daarna zijn we met zijn allen lekker gaan eten in de Dorpsherberg en dat was weer erg gezellig, we hebben lekker met zijn allen kunnen praten over ervaringen en verdriet maar ook vooral veel gelachen..
Wat ons vooral nagebleven is zijn de opa & oma van Nicky Verstappen, wat een ontzettend lieve mensen, ik heb wel eens een berichtje van hun gehad en nu heb ik ze voor het eerst ontmoet.  Wij hebben enorm respect voor deze mensen met alles wat er is gebeurd stralen zij nog ontzettend veel liefde uit naar mensen die ze voor het eerst leren kennen…. Dat heeft Dave en mij heel veel gedaan!
Weer ontzettend de moeite waard dus! ( Enne Martin… Zonland, Zonland, wat kan jij geweldig zingen! ) 

Dave & Nathalie.  

 

Vandaag zijn we te gast geweest in Ospel voor de lotgenotendag Limburg. Het debuut van Eveline Warman. En daarvoor verdient ze een compliment. Het was een geslaagde dag. We zijn begonnen in Ospeldijk. Daar is een bezoekerscentrum in het natuurgebied de Groote Peel.  Prachtige omgeving. Het was lekker voorjaarsweer. Beetje bewolkt maar prima temperatuur. Eveline had de twee nieuwe casemanagers van Slachtofferhulp voor gebied Zuidoost uitgenodigd. Greetje ...... en Liz de Bock. Na wat geharrewar met de apparatuur besloten deze hun presentatie zonder hulpmiddelen te doen. En dat gaf een levendige presentatie. Greetje en Liz  vertelden iets over zichzelf, hun achtergrond en legden uit wat hun werk is. Wat mij vooral bij is gebleven dat ze het allebei als een voorrecht zien dat ze dit werk mogen doen. Betrokken en professioneel. Want de begeleiding van nabestaanden is nu niet meer in handen van goedbedoelende vrijwilligers, maar van mensen die het als hun vak zien. Daarna was er ruim de tijd om met hen en met elkaar te praten. De eerste afspraken zijn al gemaakt. Om 17:00 waren we in de Dorpsherberg waar we uitstekend gegeten hebben. Om 20:00 hebben we afscheid van elkaar genomen en zijn we allemaal weer naar huis gegaan.

Harrie.